ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับเลนส์

คุณเคยมองภาพถ่ายชิ้นเอกแล้วนึกสงสัยว่าช่างภาพใช้วิธีอะไรถ่ายภาพนั้นหรือไม่ ความลับที่ไม่ลับสักทีเดียวนักก็คือ เลนส์นั่นเอง วิธีที่คุณเลือกและใช้งานเลนส์สามารถสร้างความแตกต่างระหว่างภาพธรรมดากับผลงานที่น่าสนใจ ดังนั้น ขั้นตอนแรกคือรู้จักตัวเลือกของคุณ ต่อไปนี้เป็นความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับเลนส์ประเภทต่างๆ และประโยชน์ที่เกี่ยวข้อง

เลนส์ต่างประเภทกันช่วยให้คุณมองเห็นฉากเดียวกันในมุมมองที่ต่างออกไป

แม้คุณสมบัติและสเปคที่คุณพบในตัวกล้อง DSLR และมิเรอร์เลสช่วยให้ได้ภาพถ่ายอันน่าทึ่ง แต่หากพูดถึงการสร้างสรรค์ภาพถ่าย กุญแจสำคัญก็คือเลนส์

เลนส์แต่ละแบบมีคุณสมบัติพิเศษในตัวที่ให้คุณสามารถใช้ประโยชน์สำหรับฉากและสถานการณ์การถ่ายภาพที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นภาพทิวทัศน์กว้างใหญ่สุดลูกลูกตาที่ชวนให้อ้าปากค้าง ภาพกุหลาบในระยะใกล้ที่ดูลึกลับ การเคลื่อนไหวและพลังของกีฬาแข่งรถ และอีกมากมาย เลนส์แบบถอดเปลี่ยนได้ก็ช่วยให้คุณถ่ายทอดอารมณ์ภาพได้อย่างหลากหลายในแบบที่สมาร์ทโฟนไม่อาจทำได้

เรามาดูสักสองสามตัวอย่างด้านล่างนี้กัน

เลนส์มุมกว้าง

EOS 5D Mark III/ EF11-24mm f/4L USM/ FL: 11 มม./ Aperture-priority AE (f/8.0, 1/500 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ
ถ่ายด้วย: เลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์

เลนส์มุมกว้างถ่ายระยะชัดลึกได้กว้างกว่าที่ตาของคนเรามองเห็น  ด้วยเหตุนี้ เราจึงมักใช้เลนส์ชนิดนี้ถ่ายภาพทิวทัศน์ที่กว้างใหญ่

เลนส์ที่ถือว่าเป็นเลนส์มุมกว้างคือ เลนส์ที่มีทางยาวโฟกัสไม่เกิน 35 มม. หากทางยาวโฟกัสไม่เกิน 24 มม. จะถือว่าเป็นเลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์ 

เลนส์มุมกว้างยังใหมุมมองเปอร์สเป็คทีฟเกินจริง เช่น สามารถทำให้วัตถุที่อยู่ใกล้ดูมีขนาดใหญ่ขึ้นและใกล้ขึ้น และวัตถุที่อยู่ไกลดูมีขนาดเล็กลงและอยู่ห่างมากขึ้น จึงนิยมใช้คุณลักษณะนี้ในการถ่ายภาพสถาปัตยกรรมเพื่อทำให้อาคารดูน่าสนใจมากขึ้น

ด้วยจุดแข็งในการถ่ายภาพทิวทัศน์และสถาปัตยกรรมดังที่กล่าวมาข้างต้นนี้เอง เลนส์มุมกว้าง (รวมถึงมุมกว้างอัลตร้าไวด์) จึงเหมาะมากสำหรับพกติดตัวไปด้วยขณะเดินทาง

เลนส์มาโคร

EOS 800D/EF-S35mm f/2.8 Macro IS STM/ FL: 35 มม./ Aperture-priority AE(f/9, 0.5 วินาที, EV-1.7)/ ISO 400/ WB: Manual
ประเภทของเลนส์: มาโคร

เลนส์มาโครเหมาะอย่างยิ่งสำหรับถ่ายภาพต้นไม้ แมลง อาหาร ของตกแต่งชิ้นเล็กและเครื่องประดับ รวมถึงตัวแบบอื่นที่มีขนาดเล็ก

เนื่องจากมี

- ระยะโฟกัสใกล้มาก หมายความว่าคุณสามารถถ่ายภาพตัวแบบโดยวางเลนส์ไว้ใกล้ตัวแบบมากๆ ได้
- อัตราขยายภาพอย่างน้อย 1:1 หมายความว่าคุณจะยังคงได้ภาพระยะใกล้ขนาดเท่าจริงโดยที่ตัวแบบยังคงเต็มเฟรม 

เลนส์มาโครมีระยะชัดลึกที่ตื้นมาก หมายความว่าตัวแบบที่ใกล้กับกล้องมากๆ จะดูคมชัดและอยู่ในระยะโฟกัส ส่วนบริเวณรอบๆ จะอยู่นอกโฟกัสและเบลอโดยมี “โบเก้” ที่งดงามและเสริมให้ตัวแบบดูโดดเด่น

อันที่จริง ความสามารถในการสร้างโบเก้ที่สวยงามในส่วนแบ็คกราวด์ทำให้เรานิยมใช้เลนส์มาโครในการถ่ายภาพพอร์ตเทรตด้วยเช่นกัน

เลนส์เทเลโฟโต้

EOS-1D X/ EF100-400mm f/4.5-5.6L IS II USM/ FL: 200 มม./ Manual exposure (f/14, 1/60 วินาที, EV±0)/ ISO 50/ WB: อัตโนมัติ
ประเภทของเลนส์: เทเลโฟโต้

เลนส์เทเลโฟโต้ช่วย “ดึง” ตัวแบบที่อยู่ไกลให้เข้ามาใกล้ขึ้น และทำให้ตัวแบบดูมีขนาดใหญ่และใกล้ขึ้นกว่าความเป็นจริง เหมาะสำหรับการถ่ายภาพสัตว์ป่า กีฬา รถยนต์ และการแข่งขันจักรยาน รวมถึงตัวแบบอื่นๆ ที่ถ่ายในระยะใกล้ได้ยาก

เลนส์เทเลโฟโต้ยังขึ้นชื่อในเรื่องเอฟเฟ็กต์การบีบภาพที่ทำให้ตัวแบบดูใกล้กันมากขึ้น 

เมื่อเปรียบเทียบกับเลนส์มาตรฐาน (ปกติ) เลนส์เทเลโฟโต้สามารถถ่ายภาพให้มีแบ็คกราวด์เบลอมากๆได้ เนื่องมาจากเหตุผลสองประการคือ 
1) ระยะชัดลึกที่ตื้นขึ้น
2) วัตถุนอกโฟกัสที่อยู่ห่างไกลถูก “ดึง” ให้เข้ามาใกล้และขยายใหญ่ขึ้นจนส่วนที่เบลอดูมีขนาดใหญ่ขึ้น
คุณจึงสามารถใช้คุณลักษณะเฉพาะนี้เบลอองค์ประกอบในแบ็คกราวด์ที่ดึงความสนใจไปจากภาพและนำความสนใจของผู้ชมไปสู่ตัวแบบของคุณ 

คุณสมบัติพิเศษประการที่สี่ของเลนส์เทเลโฟโต้คือ ทำให้ภาพบิดเบี้ยวน้อยลงเมื่อเทียบกับเลนส์ประเภทอื่นอย่างเลนส์มุมกว้าง จึงเหมาะสำหรับการถ่ายภาพพอร์ตเทรต

เลนส์เทเลโฟโต้แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทย่อย ได้แก่
- เลนส์เดี่ยวเทเลโฟโต้: เลนส์เดี่ยวที่มีทางยาวโฟกัสอย่างน้อย 135 มม.
- เลนส์เดี่ยวซูเปอร์เทเลโฟโต้: เลนส์เดี่ยวที่มีทางยาวโฟกัสอย่างน้อย 300 มม.
- เลนส์ซูมเทเลโฟโต้: เลนส์ซูมที่มีระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้อย่างน้อย 200 มม.

วิธีจัดประเภทเลนส์

1. ขึ้นอยู่กับว่าสามารถถ่ายฉากได้มากน้อยเพียงใด

1) มุมรับภาพ (หรือที่เรียกกันว่า “ระยะชัดลึก”)
ซึ่งหมายถึงความกว้างหรือแคบของฉากทั้งฉากที่เลนส์สามารถถ่ายได้ (= “มุมรับภาพ” หรือ “ระยะชัดลึก”) มุมรับภาพที่เลนส์สามารถถ่ายได้จะระบุอยู่ในทางยาวโฟกัสของเลนส์

ตัวอย่าง:
- เลนส์มุมกว้าง (ไม่เกิน 35 มม.)
- เลนส์มาตรฐาน (ระหว่าง 35 มม. ถึง 135 มม.)
- เลนส์เทเลโฟโต้ (มากกว่า 135 มม.)

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ (ข) เลนส์มุมกว้างเปรียบเทียบกับเลนส์มาตรฐานกับเลนส์เทเลโฟโต้และเลนส์มาโคร

2) ทางยาวโฟกัสคงที่หรือสามารถปรับได้
เลนส์ซูมครอบคลุมทางยาวโฟกัสที่หลากหลาย
เลนส์เดี่ยวมีทางยาวโฟกัสคงที่เพียงระยะเดียว

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ (ก) เลนส์เดี่ยวเปรียบเทียบกับเลนส์ซูม

จากเนื้อหาข้างต้น คุณได้ทราบคำอธิบาย เช่น “เลนส์ซูมมุมกว้าง” หรือ “เลนส์เดี่ยวเทเลโฟโต้” กันไปแล้ว

2. ประเภทกล้องที่เหมาะกับเลนส์

ผู้ผลิตกล้องผลิตเลนส์เพื่อใช้กับบอดี้กล้องและเซนเซอร์ภาพขนาดต่างๆ ตัวอย่างเช่น เลนส์ EF-S ทำขึ้นสำหรับกล้อง DSLR ที่มีเซนเซอร์ภาพขนาด APS-C เช่น กล้อง EOS 800D

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ (ค) เลนส์ EF เปรียบเทียบกับ EF-S และ EF-M

การจัดประเภทเช่นนี้จะนำมาใช้งานได้อย่างไร

การทำความเข้าใจคุณสมบัติเฉพาะที่มีร่วมกันของเลนส์แต่ละประเภทจะช่วยให้คุณเลือกเลนส์ที่เหมาะกับความต้องการของคุณได้มากที่สุด ตัวอย่างเช่น สมมติว่าคุณจะออกเดินทางท่องเที่ยวและต้องการเลนส์ที่สามารถใช้งานร่วมกับกล้อง EOS 800D เพื่อถ่ายภาพทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงามในสถานที่ที่คุณจะไป

เลนส์ที่เหมาะสำหรับความต้องการของคุณอาจเป็นเลนส์ทั้งหมดดังต่อไปนี้
- เลนส์ EF-S เนื่องจากกล้อง EOS 800D มีเซนเซอร์ APS-C
- เลนส์ซูม เนื่องจากครอบคลุมทางยาวโฟกัสเท่ากับเลนส์เดี่ยวสองถึงสามรุ่น คุณจึงสามารถเดินทางพร้อมสัมภาระน้อยลง
- เลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์ ซึ่งให้มุมรับภาพที่ดีที่สุดสำหรับการถ่ายภาพทิวทัศน์ธรรมชาติอันกว้างใหญ่ไพศาล 

เมื่อพิจารณาเลนส์ทั้งหมดข้างต้นนี้แล้ว คุณอาจเลือกใช้ EF-S10-18mm f/4.5-5.6 IS STM ที่จัดอยู่ในหมวดหมู่ข้างต้นทั้งหมดก็ได้ 

การเปรียบเทียบเลนส์ประเภทต่างๆ

(ก) เลนส์เดี่ยวเปรียบเทียบกับเลนส์ซูม

- เลนส์ซูมให้คุณสามารถปรับมุมรับภาพ (ทางยาวโฟกัส) ภายในขอบเขตที่จำกัด
- เลนส์เดี่ยวมีมุมรับภาพคงที่

เลนส์ซูมใช้งานสะดวกอย่างยิ่ง เนื่องจากคุณอาจต้องการเลนส์เพียงตัวเดียวที่ครอบคลุมทางยาวโฟกัสทั้งหมด นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเลนส์คิทส่วนใหญ่จึงเป็นเลนส์ซูม

อย่างไรก็ตามเลนส์เดี่ยวมักมีประสิทธิภาพด้านออพติคอลที่ดีกว่า รวมถึงมีค่ารูรับแสงกว้างสุดที่กว้างกว่า (“สว่างกว่า”) จึงให้ภาพถ่ายอันน่าทึ่งพร้อมโบเก้ที่นุ่มนวลสวยงาม เมื่อคุณคุ้นเคยกับการถ่ายภาพมากขึ้น บางทีคุณอาจพบว่าเลนส์เดี่ยวช่วยให้คุณขยายขอบเขตการสร้างสรรค์ได้หลากหลายแบบ

เลนส์เดี่ยว

เลนส์ซูม

(ข) เลนส์มุมกว้างเปรียบเทียบกับเลนส์มาตรฐานกับเลนส์เทเลโฟโต้และเลนส์มาโคร

เลนส์มุมกว้าง เลนส์มาตรฐาน เลนส์เทเลโฟโต้แตกต่างกันที่ทางยาวโฟกัส โดยจะระบุเป็น “XXmm” อยู่ในชื่อของเลนส์

เราสามารถกำหนดลักษณะทั่วไปของเลนส์ EF ของ Canon เป็นประเภทหลักๆ ดังต่อไปนี้

- มุมกว้าง: ทางยาวโฟกัสเทียบเท่าฟูลเฟรม (ฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) ที่ไม่เกิน 35 มม.
- เทเลโฟโต้: ทางยาวโฟกัสอย่างน้อย 135 มม. หรือ
- มาตรฐาน (=“ปกติ”): ทางยาวโฟกัสระหว่าง 35 มม. ถึง 135 มม. เลนส์ที่อยู่ระหว่าง 70 มม. ถึงต่ำกว่า 135 มม. อาจเรียกว่า เลนส์ “เทเลโฟโต้ระยะกลาง” ได้เช่นกัน

เลนส์แต่ละประเภทอาจมีประเภทย่อยอีก เช่น เลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์ (ไม่เกิน 24 มม.) และเลนส์ซูเปอร์เทเลโฟโต้ (เกิน 300 มม.)

เลนส์มาโคร ซึ่งสามารถขยายวัตถุให้มีขนาดใหญ่มักมีคำว่า “Macro” อยู่ในชื่อหลังส่วนที่ระบุทางยาวโฟกัสของเลนส์ อย่างไรก็ดี เลนส์บางประเภทที่ไม่มีคำว่า “Macro” ในชื่อเลนส์ เช่น EF24-70mm f/4L IS USM จะมาพร้อมโหมดมาโครที่ให้คุณสามารถโฟกัสที่ระยะใกล้มากๆ ได้เช่นกัน

เลนส์ซูมมุมกว้าง

เลนส์ซูมมาตรฐาน

เลนส์ซูมเทเลโฟโต้

เลนส์มาโคร

(ค) เลนส์ EF เปรียบเทียบกับ EF-S และ EF-M

เลนส์เหล่านี้ผลิตขึ้นสำหรับบอดี้กล้อง Canon ประเภทต่างๆ โดยทั่วไปคือ

- เลนส์ EF ผลิตขึ้นสำหรับตัวกล้อง DSLR แบบฟูลเฟรม
- เลนส์ EF-S ผลิตขึ้นสำหรับกล้อง DSLR ที่มีเซนเซอร์ APS-C และ
- เลนส์ EF-M ผลิตขึ้นสำหรับกล้องมิเรอร์เลส

อย่างไรก็ดี การใช้งานไม่ได้จำกัดเพียงเท่านี้ เนื่องจากเลนส์ EF ยังสามารถใช้กับกล้อง APS-C และคุณยังสามารถใช้เลนส์ EF และ EF-S กับกล้องมิเรอร์เลสโดยใช้เมาท์อะแดปเตอร์ได้อีกด้วย

* ใช้อะแดปเตอร์

โปรดทราบ: คุณสมบัติการครอป

หากคุณตัดสินใจต่อเลนส์ EF เข้ากับกล้อง DSLR ขนาด APS-C หรือกล้องมิเรอร์เลส ภาพถ่ายที่ได้จะดูเหมือนคุณใช้ทางยาวโฟกัสที่ยาวกว่าความเป็นจริง ซึ่งลักษณะดังกล่าวเราเรียกว่าคุณสมบัติการครอปของเซนเซอร์ APS-C และคุณจะต้องพิจารณาถึงคุณสมบัตินี้ในการจัดองค์ประกอบภาพของคุณ

ในอุปกรณ์ Canon คุณสมบัติการครอปของเซนเซอร์ APS-C อยู่ที่ 1.6 เท่า ซึ่งหมายความว่าหากคุณถ่ายภาพด้วยเลนส์ 50 มม. ในกล้องขนาด APS-C หรือกล้องมิเรอร์เลส ภาพที่จะได้จะมีทางยาวโฟกัสเท่ากับภาพที่ถ่ายที่ 80 มม. (50 มม. x 1.6 เท่า) ในกล้องฟูลเฟรม

ฉันควรพิจารณาอะไรบ้างเมื่อเลือกซื้อเลนส์

Canon มีผลิตภัณฑ์เลนส์ EF ให้เลือกมากกว่า 90 รุ่น ซึ่งทำให้ผู้ใช้มีตัวเลือกมากมาย แล้วคุณจะมีวิธีเลือกเลนส์ที่เหมาะกับความต้องการมากที่สุดอย่างไร

1. พิจารณาข้อดีและข้อเสียของเลนส์แต่ละประเภท ตัวอย่างเช่น เลนส์ซูมเทเลโฟโต้สามารถเก็บภาพระยะใกล้ของวัตถุที่อยู่ห่างออกไปได้ แต่มักมีขนาดใหญ่และหนักกว่าเลนส์มาตรฐาน ในขณะที่เลนส์มาโครให้มุมมองเปอร์สเป็คทีฟที่โดดเด่น แต่มีความไวต่อการสั่นไหวของกล้องมาก ซึ่งหมายความว่าคุณอาจจะต้องใช้ขาตั้งกล้อง

กล้องที่ใช้เลนส์ซูมมาตรฐาน (ซ้าย) และเลนส์ซูมเทเลโฟโต้ (ขวา) ในภาพนี้ บอดี้กล้องทั้งสองตัวเหมือนกัน แต่เลนส์ที่แตกต่างกันทำให้น้ำหนักโดยรวมและความรู้สึกเมื่อถือกล้องไว้ในมือเปลี่ยนไป

2. พิจารณากล้องของคุณ รูปแบบการถ่ายภาพ และประเภทของภาพที่คุณต้องการถ่าย ภาพถ่ายส่วนใหญ่ใน SNAPSHOT จะระบุชื่อเลนส์ที่ใช้ถ่ายภาพในข้อมูลการถ่ายภาพ หากคุณพบภาพที่คุณชื่นชอบจริงๆ ควรศึกษาเลนส์ที่ใช้แม้ว่ารุ่นของเลนส์อาจไม่เหมาะกับความต้องการของคุณ เพราะนั่นอาจช่วยให้คุณลดตัวเลือกให้เหลือรุ่นที่คล้ายคลึงกันได้

หากคุณเห็นภาพที่คุณชื่นชอบ ให้ดูชื่อเลนส์ในข้อมูลการถ่ายภาพ

สรุป

ท้ายที่สุดแล้ว เลนส์ที่ดีที่สุดสำหรับคุณคือ เลนส์ที่ช่วยให้คุณถ่ายภาพได้อย่างที่จินตนาการไว้ ซึ่งการค้นหาเลนส์ที่ใช่ คุณต้องทราบความต้องการและรู้ว่าเลนส์แบบไหนเหมาะกับภาพถ่ายของคุณ ส่วนแรกคือกระบวนการเรียนรู้ การสำรวจและค้นพบตัวเองอย่างต่อเนื่อง และพัฒนาตัวเองต่อไปในฐานะช่างภาพ ส่วนที่สองเกี่ยวกับการรู้จักตัวเลือกของคุณ

ในอีบุ๊กเล่มนี้ คุณจะพบข้อมูลที่ช่วยเหลือคุณในส่วนแรก ส่วนที่ 1 ของอีบุ๊กจะให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเลนส์ประเภทต่างๆ อาทิ ข้อดีและข้อเสีย คุณสมบัติเด่น และวิธีการใช้งาน ส่วนที่ 2 จะแบ่งปันกลเม็ดเคล็ดลับในการใช้ประโยชน์จากเลนส์อย่างเต็มที่ และส่วนที่ 3 จะเจาะลึกรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการใช้เลนส์ประเภทต่างๆ ให้เป็นประโยชน์ในฉากที่เฉพาะเจาะจง

สำหรับส่วนที่สองนั้น SNAPSHOT มีรีวิวเลนส์และเรื่องราวความประทับใจเกี่ยวกับเลนส์รุ่นต่างๆ หวังว่าข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้คุณพบเลนส์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับภาพถ่ายของคุณ

คอลัมน์: เลนส์ซีรีย์ EF - สนับสนุนการถ่ายภาพทั่วทุกมุมโลก

เลนส์ EF เป็นเลนส์ที่สามารถถอดเปลี่ยนได้ ออกแบบมาเพื่อใช้กับกล้อง EOS ของ Canon ในปี 2017 เราได้ผลิตเลนส์ EF ทั้งสิ้นกว่า 130 ล้านตัวทั่วโลกนับตั้งแต่ปี 1987 ในฐานะผู้นำด้านนวัตกรรม ความเชื่อถือได้ และความเป็นเลิศทางออพติคอล เลนส์ EF มักเป็นเลนส์รุ่นแรกในโลกที่นำเทคโนโลยีใหม่ๆ มาใช้ อาทิ ระบบป้องกันภาพสั่นไหว (IS) ในตัวเลนส์

ปัจจุบัน กลุ่มผลิตภัณฑ์เลนส์ EF มีเลนส์ทั้งหมด 93 รุ่น ได้แก่ เลนส์ที่มีรูรับแสงกว้าง เลนส์มาโครและฟิชอาย และมีทางยาวโฟกัสครอบคลุมตั้งแต่มุมกว้างอัลตร้าไวด์ 8 มม. ไปจนถึงซูเปอร์เทเลโฟโต้ 800 มม. เลนส์ทุกรุ่นมอบความเป็นไปได้มากมายนับไม่ถ้วนในการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาพถ่ายด้วยกล้อง EOS เพียงตัวเดียวเท่านั้น

อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับประวัติของเลนส์ EF ได้บทความ SNAPSHOT ต่อไปนี้:
[ตอนที่ 1] ยุคแห่งการเริ่มต้น – กำเนิดเมาท์เลนส์อิเล็กทรอนิกส์เต็มรูปแบบ
[ตอนที่ 2] ยุคแห่งการเติบโต – กำเนิดยุคแห่งดิจิตอล
[ตอนที่ 3] ยุคแห่งการเปลี่ยนผ่านและการพัฒนา – เลนส์สำหรับกล้องความละเอียดสูง

เลนส์ซูม

เลนส์ซูมทำให้คุณสามารถใช้ทางยาวโฟกัสได้หลากหลายแบบโดยไม่ต้องเปลี่ยนเลนส์ จึงเหมาะแก่การใช้งานอย่างมาก เราลองมาทำความรู้จักกับเลนส์ซูมประเภทต่างๆ รวมถึงคุณสมบัติพิเศษของเลนส์แต่ละประเภทกัน (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

เลนส์ซูมเพียงตัวเดียวถ่ายทอดอารมณ์ภาพได้หลากหลายรูปแบบ

ประโยชน์
- เลนส์เพียงตัวเดียวสามารถครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสกว้าง
- คุณไม่ต้องเปลี่ยนเลนส์ตลอดเวลา

จุดอ่อน
- เลนส์ซูมส่วนใหญ่มีค่า f สูงสุดสูง (รูรับแสงกว้างสุดมีค่าต่ำ)

เลนส์ซูมใช้งานสะดวกอย่างมาก สิ่งที่คุณต้องทำมีแค่หมุนวงแหวนซูมเพื่อเปลี่ยนทางยาวโฟกัสเท่านั้น ซึ่งลดความยุ่งยากในการเปลี่ยนเลนส์ และนั่นหมายความว่าคุณจะพลาดโอกาสในการถ่ายภาพน้อยลง อีกทั้งยังช่วยลดจำนวนเลนส์ที่คุณต้องพกพาอีกด้วย และอุปกรณ์ที่เบาขึ้นคือโบนัสเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณต้องออกเดินทางหรือทำกิจกรรมกลางแจ้ง เช่น เดินป่า นี่คือเหตุผลว่าทำไมชุดเลนส์จึงเป็นเลนส์ซูมเกือบทั้งหมดเสมอ

ช่วงทางยาวโฟกัสที่เลนส์สามารถถ่ายได้ (‘ช่วงโฟกัส’ หรือ ‘ช่วงทางยาวโฟกัส’) จะมีระบุไว้บนเลนส์ ตัวอย่างเช่น ช่วง “18 - 55 มม.” หมายความว่าคุณสามารถเปลี่ยนทางยาวโฟกัสเป็นค่าใดก็ได้ระหว่าง (และรวมถึง) 18 มม. ถึง 55 มม. ทางยาวโฟกัสที่สั้นลงจะช่วยให้คุณได้มุมรับภาพที่กว้างขึ้น และทางยาวโฟกัสที่ยาวขึ้นจะช่วยให้คุณเข้าใกล้ตัวแบบที่อยู่ในระยะไกลได้มากขึ้น

สิ่งหนึ่งที่ควรทราบคือ เมื่อเปรียบเทียบกับเลนส์เดี่ยวแล้ว เลนส์ซูมมักจะมีค่า f สูงสุดที่มากกว่า (รูรับแสงกว้างสุดมีขนาดเล็กกว่า) ซึ่งหมายความว่าหากคุณใช้เลนส์ซูมเพื่อถ่ายภาพในสถานที่ที่มีแสงน้อย คุณอาจจะต้องใช้ความไวแสง ISO ที่สูงขึ้น นอกจากนี้ ระดับความเบลอในโบเก้ที่คุณสามารถสร้างด้วยเลนส์ซูมยังมีจำกัดอีกด้วย เมื่อเทียบกับเลนส์เดี่ยวที่มีรูรับแสงกว้างสุดที่มีขนาดใหญ่กว่า (ดูข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโบเก้ได้ในบท การสร้างโบเก้)

ไอเดียหลักที่ 1: ประเภทของเลนส์ซูม

เลนส์ซูมมีด้วยกันสี่ประเภท 

เลนส์ซูมมุมกว้างสามารถเก็บภาพทิวทัศน์เป็นบริเวณกว้าง 

เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสที่หลากหลาย รวมถึงช่วงเทเลโฟโต้ ขณะเดียวกัน 

เลนส์ซูมเทเลโฟโต้สามารถเก็บภาพระยะใกล้ของตัวแบบที่อยู่ห่างออกไปได้

เลนส์ซูมทั้งสี่ประเภทมีรุ่นที่สามารถใช้ได้ทั้งกับกล้อง DSLR ฟูลเฟรม กล้อง DSLR ขนาด APS-C หรือกล้องมิเรอร์เลสซีรีย์ EOS-M

คุณอาจสนใจอ่านบทความนี้: 
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับเลนส์ #9: อะไรคือข้อแตกต่างระหว่างเลนส์ซูมเทเลโฟโต้ f/2.8 และ f/4

เลนส์ซูมมุมกว้าง
(1) EF-S10-18mm f/4.5-5.6 IS STM
(2) EF16-35mm f/4L IS USM
(3) EF-M11-22mm f/4-5.6 IS STM

เลนส์ซูมมาตรฐาน
(4) EF-S18-55mm f/3.5-5.6 IS STM
(5) EF24-105mm f/4L IS USM
(6) EF-M18-55mm f/3.5-5.6 IS STM

เลนส์ซูมพิเศษ
(7) EF-S18-135mm f/3.5-5.6 IS STM
(8) EF-M18-150mm f/3.5-6.3 IS STM

เลนส์ซูมเทเลโฟโต้
(9) EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM
(10) EF70-300mm f/4-5.6L IS USM
(11) EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM

ไอเดียหลักที่ 2: ช่วงโฟกัสกว้าง

คนจำนวนมากนิยมใช้เลนส์ซูมเพราะสามารถครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสที่กว้าง ตัวอย่างเช่น คุณอาจต้องการเลนส์ซูมมาตรฐานตัวเดียวที่ครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสทั้งหมด ตั้งแต่มุมกว้างจนถึงเทเลโฟโต้ เพราะช่วงดังกล่าวช่วยให้คุณสามารถเปลี่ยนโฉมภาพในขั้นสุดท้าย โดยการรวมฉากไว้ในเฟรมภาพมากขึ้นหรือโดยการเข้าใกล้พื้นที่ที่ต้องการ

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 24 มม./ Program AE (f/9, 1/160 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 50 มม./ Program AE (f/9, 1/200 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 85 มม./ Program AE (f/7.1, 1/250 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 105 มม./ Program AE (f/6.3, 1/250 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ดังที่แสดงด้านบน แม้ว่ารูรับแสงกว้างสุดจะแตกต่างกัน แต่ EF24-105mm f/4L IS USM ครอบคลุมช่วงโฟกัสเหมือนกับเลนส์เดี่ยวถึง 4 ตัว

ไอเดียหลักที่ 3: รูรับแสงแบบปรับได้และรูรับแสงแบบคงที่

ในส่วนของรูรับแสงกว้างสุด เลนส์ซูมจะรวมอยู่ในกลุ่มเลนส์หนึ่งในสองประเภทต่อไปนี้ ในเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้ รูรับแสงกว้างสุดจะเปลี่ยนไปตลอดช่วงการซูม แต่จะยังคงเหมือนเดิมในเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบคงที่ (หรือที่เรียกว่า “เลนส์ที่มีรูรับแสงคงที่ (constant aperture lense)) เลนส์ประเภทที่สองนี้ช่วยให้คุณสามารถใช้รูรับแสงแบบเดียวกันได้ไม่ว่าจะใช้ทางยาวโฟกัสเท่าใด ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับบางสถานการณ์ เช่น การถ่ายภาพเทเลโฟโต้ในสภาวะแสงน้อย ซึ่งคุณจำเป็นต้องให้ปริมาณแสงเข้าสู่เซนเซอร์ภาพมากที่สุด (อ่านได้จากไอเดียหลักที่ 4 ด้านล่าง) อย่างไรก็ดี เนื่องจากเลนส์ประเภทนี้มีโครงสร้างเลนส์ที่ซับซ้อนมากกว่า เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบคงที่จึงมักมีขนาดใหญ่กว่า น้ำหนักมากกว่า และราคาสูงกว่าเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้

เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้
- EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM 525 ก.
- EF70-300mm f/4-5.6L IS USM 1050 ก.

เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบคงที่
- EF24-70mm f/2.8L II USM 805 ก.
- EF70-200mm f/2.8L IS II USM 1490 ก.

ไอเดียหลักที่ 4: รูรับแสงกว้างสุดในเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้

รูรับแสงกว้างสุดในเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้จะระบุไว้เป็นช่วง เช่น “f/3.5-5.6” รูรับแสงกว้างสุดที่สว่างขึ้น (ค่า f ต่ำลง) จะใช้กับระยะมุมกว้าง และค่อยๆ มืดลงเมื่อค่า f สูงขึ้น เนื่องจากทางยาวโฟกัสเพิ่มขึ้น

ตัวอย่าง: ในเลนส์ EF-S18-135mm f/3.5-5.6 IS STM

ไอเดียหลักที่ 5: รูรับแสงกว้างสุดและระดับของโบเก้

เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้
EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM

EOS 5D Mark III/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/3.5, 1/1250 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: Manual

เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบคงที่
EF24-70mm f/2.8L II USM

EOS 5D Mark III/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/2.8, 1/2500 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: Manual

ในตัวอย่างด้านบน ที่ระยะมุมกว้าง 24 มม. รูรับแสงกว้างสุดของเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้คือ f/3.5 และ f/2.8 ในเลนส์ที่มีรูรับแสงคงที่ ความแตกต่างอยู่ที่ประมาณ 1/3 ของ f-stop ซึ่งอาจดูน้อยมาก แต่ทำให้เอฟเฟ็กต์โบเก้ที่ได้แตกต่างกันอย่างชัดเจน ฉะนั้น โปรดจำไว้ว่าโบเก้ในส่วนแบ็คกราวด์จะเห็นได้ชัดเจนมากกว่าในภาพที่ถ่ายโดยใช้เลนส์ซูมที่มีรูรับแสงคงที่

หากต้องการอ่านเกี่ยวกับ f-stop เพิ่มเติม โปรดดูที่:
พื้นฐานเกี่ยวกับกล้อง #1: รูรับแสง

คุณอาจสนใจอ่านบทความนี้:
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับเลนส์ #6: หากเลนส์ซูมของฉันไม่มีรูรับแสงกว้างสุดที่สว่างมาก ฉันจะสามารถสร้างโบเก้ขนาดใหญ่ได้อย่างไร

เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้
EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/125 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

เลนส์ที่มีรูรับแสงแบบคงที่
EF24-70mm f/2.8L II USM

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (f/2.8, 1/500 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ในตัวอย่างด้านบน ที่ทางยาวโฟกัส 70 มม. (ช่วงเทเลโฟโต้) ค่า f สูงสุดในเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้คือ f/5.6 และ f/2.8 ในเลนส์ที่มีรูรับแสงที่คงที่ ซึ่งแตกต่างกันถึง 2 f-stop ความแตกต่างที่มากขึ้นนี้ยังส่งผลต่อเอฟเฟ็กต์โบเก้ นั่นคือภาพที่ถ่ายโดยใช้เลนส์ที่มีรูรับแสงคงที่จะมีโบเก้ในส่วนแบ็คกราวด์ที่เบลอมากกว่า หากโบเก้มีผลอย่างมากต่อรูปแบบการถ่ายภาพของคุณ คุณจึงได้ประโยชน์มากกว่าจากเลนส์ที่มีรูรับแสงคงที่

เลนส์เดี่ยว

เลนส์เดี่ยวหรือที่บางครั้งเรียกว่าเลนส์ที่มีทางยาวโฟกัสคงที่ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการสร้างโบเก้ รวมถึงการถ่ายภาพที่มีการสั่นไหวของกล้องน้อยที่สุด เรามาสำรวจคุณสมบัติที่เป็นเอกลักษณ์ของเลนส์ประเภทนี้กัน และดูว่ารูรับแสงกว้างสุดที่กว้างมากของเลนส์มีประโยชน์ต่อภาพถ่ายของเราอย่างไร (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

จุดเด่นที่สุดของเลนส์เดี่ยวคือ สร้างโบเก้ที่งดงามได้อย่างง่ายดาย

ประโยชน์
- รูรับแสงกว้างสุดขนาดใหญ่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการสร้างโบเก้
- คุณสามารถใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่สูงขึ้นได้ในสภาวะแสงน้อย ซึ่งช่วยป้องกันอาการกล้องสั่น
- มักมีขนาดเล็ก น้ำหนักเบา จึงพกพาได้สะดวกมาก

จุดอ่อน
- ต้องเปลี่ยนเลนส์บ่อยครั้งเพื่อใช้ทางยาวโฟกัสต่างๆ กัน
- ไม่สามารถซูมเพื่อปรับมุมรับภาพได้

เลนส์เดี่ยวยังเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า เลนส์โฟกัสเดี่ยว หรือเลนส์โฟกัสคงที่ และดังชื่อที่ว่าไว้ เลนส์นี้มีทางยาวโฟกัสเดียวเท่านั้น จึงไม่สามารถซูมเข้าหรือออกเพื่อเปลี่ยนมุมรับภาพได้ 

เลนส์เดี่ยวมักมาพร้อมรูรับแสงกว้างสุดที่กว้าง (ค่า f ต่ำ) ซึ่งทำให้สร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ที่สวยงามในส่วนแบ็คกราวด์ได้ง่าย นอกจากนี้ เลนส์ชนิดนี้ยังเรียกว่า "เลนส์ความไวแสงสูง" เนื่องจากคุณสามารถใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่สูงขึ้นได้โดยไม่ต้องเพิ่มความไวแสง ISO มากนัก เมื่อถ่ายภาพในสภาวะแสงน้อย จึงได้ภาพถ่ายที่คมชัด ไม่เบลอ ตลอดจนเกิดจุดสีรบกวนและปัญหากล้องสั่นไหวน้อยที่สุด

เมื่อเปรียบเทียบกับเลนส์ซูม เลนส์เดี่ยวมีโครงสร้างเลนส์ที่เรียบง่ายกว่า ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เลนส์ชนิดนี้มักมีขนาดเล็กกว่า น้ำหนักเบากว่า และพกพาง่ายกว่าด้วยเช่นกัน นี่จึงเป็นอีกหนึ่งคุณสมบัติที่ทำให้เลนส์เดี่ยวแตกต่างจากเลนส์ซูม อย่างไรก็ดี เนื่องจากเลนส์เดี่ยวมีทางยาวโฟกัสคงที่ ดังนั้นสำหรับฉากและตัวแบบบางประเภท คุณอาจต้องพกพาเลนส์สองสามตัว และสลับใช้เลนส์บ่อยครั้งเพื่อให้ได้ภาพตามที่ต้องการ นั่นหมายความว่าคุณต้องพึ่งทักษะฝีมือของตัวเองในการจัดองค์ประกอบภาพ จึงอาจกล่าวได้ว่าการใช้เลนส์เดี่ยวช่วยพัฒนาทักษะถ่ายภาพของคุณให้ดีขึ้นด้วย

ไอเดียหลักที่ 1: ประเภทของเลนส์เดี่ยว

เลนส์เดี่ยวมีด้วยกันสี่ประเภทหลักๆ 

1. เลนส์มุมกว้าง (ทางยาวโฟกัส 35 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) และเลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์ (ทางยาวโฟกัสสั้นกว่า 24 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) ซึ่งสามารถเก็บภาพมุมกว้างได้
2. เลนส์มาตรฐาน (เทียบเท่าประมาณ 50 มม.) และเลนส์เทเลโฟโต้ระยะกลาง (เทียบเท่า 85 มม. หรือที่เรียกกันว่า “เลนส์พอร์ตเทรต” เนื่องจากมักใช้กับการถ่ายภาพพอร์ตเทรต) ซึ่งสามารถถ่ายที่มุมรับภาพใกล้เคียงกับที่มองเห็นด้วยตาเปล่า 
3. เลนส์เทเลโฟโต้ (เทียบเท่าอย่างน้อย 135 มม.) และเลนส์ซูเปอร์เทเลโฟโต้ (เทียบเท่าอย่างน้อย 300 มม.) ซึ่งสามารถเก็บภาพระยะใกล้ของวัตถุที่อยู่ห่างออกไป และ
4. เลนส์มาโคร ซึ่งสามารถเก็บภาพระยะใกล้ของตัวแบบที่มีขนาดเล็กจากระยะการถ่ายที่ใกล้

เลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์และเลนส์มุมกว้าง 2 ตัว
(1) EF14mm f/2.8L II USM
(2) EF24mm f/2.8 IS USM
(3) EF-M22mm f/2.0 STM

เลนส์มาตรฐาน 2 ตัว และเลนส์เทเลโฟโต้ระยะกลาง 1 ตัว
(4) EF-S24mm f/2.8 STM
(5) EF50mm f/1.4 USM
(6) EF85mm f/1.8 USM

เลนส์เทเลโฟโต้และเลนส์ซูเปอร์เทเลโฟโต้
(7) EF300mm f/4L IS USM
(8) EF600mm f/4L IS II USM

เลนส์มาโคร
(9) EF-M28mm f/3.5 Macro IS STM
(10) EF-S35mm f/2.8 Macro IS STM
(11) EF100mm f/2.8L Macro IS USM

ไอเดียหลักที่ 2: เลนส์เดี่ยว เลนส์ซูม และความแตกต่างของเอฟเฟ็กต์โบเก้

เลนส์เดี่ยวมักถ่ายภาพที่มีโบเก้ได้ดีกว่าเมื่อเทียบกับเลนส์ซูมปกติที่มีทางยาวโฟกัสเท่ากัน ดังเช่นตัวอย่างด้านล่างซึ่งถ่ายที่ 50 มม. ทั้งนี้เพราะรูรับแสงกว้างสุดที่มีให้ใช้งานในเลนส์เดี่ยวคือ f/1.4 ขณะที่เลนส์ซูม (ที่ทางยาวโฟกัสนี้) มีรูรับแสงกว้างสุดที่ f/5 พึงทราบว่าความแตกต่างนี้มีความสำคัญต่อขนาดของพื้นที่ที่อยู่นอกโฟกัสของโบเก้

EF50mm f/1.4 USM

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/1250 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: Manual

EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/5, 1/125 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: Manual

ไอเดียหลักที่ 3: ค่า f ที่สามารถเลือกได้หลากหลาย

เลนส์เดี่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเลนส์ที่มีรูรับแสงกว้างสุดขนาดใหญ่ จะมีช่วงค่า f ที่ใช้งานได้หลากหลายกว่า เมื่อเทียบกับเลนส์ที่มีรูรับแสงแบบปรับได้ซึ่งตั้งค่าทางยาวโฟกัสไว้เท่ากัน ตัวอย่างเช่น รูรับแสงกว้างสุดของเลนส์ EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM ที่ 50 มม. คือ f/5 แต่ในเลนส์ EF50mm f/1.4 USM คุณสามารถใช้รูรับแสงกว้างสุดที่ f/1.4 การมีช่วงค่า f ที่หลากหลายกว่าให้เลือกนี้ช่วยให้คุณมีตัวเลือกมากขึ้นในการสื่ออารมณ์ภาพในแนวศิลป์

ต่อไปนี้คือสิ่งที่สามารถทำได้ด้วยเลนส์ f/1.4:
การถ่ายภาพดาราศาสตร์: การถ่ายภาพท้องฟ้าที่ดารดาษไปด้วยแสงดาวด้วยเลนส์ f/1.4

ไอเดียหลักที่ 4: การจับโฟกัส

เมื่อคุณใช้เลนส์เดี่ยวที่รูรับแสงกว้างสุด ระยะชัดลึกจะตื้น (กล่าวคือ พื้นที่ที่อยู่ในระยะโฟกัสจะแคบมาก) และทำให้คุณจับโฟกัสในบริเวณที่ต้องการได้ยากขึ้น ดังนั้น คุณอาจจะต้องลองถ่ายภาพหลายครั้ง โดยให้แต่ละครั้งมีจุดโฟกัสต่างกันเล็กน้อย นอกจากนี้ ควรทำความคุ้นเคยกับวิธีจับโฟกัสที่แม่นยำในแบบต่างๆ เช่น การขยายจุด AF ในการถ่ายภาพ Live View หรือวิธีการโฟกัสแบบปรับตำแหน่งอย่างละเอียดผ่านการโฟกัสแบบแมนนวล (MF)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/50 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

เมื่อคุณเข้าใกล้ตัวแบบที่มีขนาดเล็ก ระยะชัดลึกจะตื้นมาก และคุณจะต้องอาศัยการโฟกัสแบบ Pinpoint ที่แม่นยำ MF จึงอาจเป็นตัวเลือกที่มีประสิทธิภาพมาก แต่ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับฉากที่ถ่ายด้วยเช่นกัน

เลนส์มุมกว้าง

เลนส์มุมกว้างสามารถเก็บภาพในมุมกว้างได้อย่างน่าทึ่ง พร้อมกับสร้างภาพที่มีเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟอันโดดเด่น ในบทความนี้ เราจะมาศึกษาลักษณะเฉพาะของเลนส์มุมกว้าง รวมทั้งตักตวงเคล็ดลับเกี่ยวกับการฝึกฝนใช้งานจนชำนาญกัน (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

ลักษณะเฉพาะของเลนส์มุมกว้าง

1. สามารถถ่ายระยะชัดลึกที่กว้างได้อย่างน่าทึ่ง
2. สามารถใช้เพื่อเน้นเปอร์สเป็คทีฟ
3. ทำให้บริเวณขอบภาพดูบิดเบี้ยว
4. ช่วยให้ได้โฟกัสชัดลึกง่ายขึ้น

โดยทั่วไป เลนส์มุมกว้างหมายถึงเลนส์ที่มีทางยาวโฟกัส 35 มม. หรือต่ำกว่านั้น เมื่อเทียบกับฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. ยิ่งทางยาวโฟกัสสั้น มุมรับภาพที่ได้ก็จะยิ่งกว้างขึ้น อันที่จริง เลนส์มุมกว้างสามารถถ่ายภาพฉากได้มากกว่าที่ตาของคนเรามองเห็น

เนื่องจากเลนส์มุมกว้างขับเน้นเปอร์สเป็คทีฟด้วยเช่นกัน ดังนั้น ในผลภาพที่ได้ วัตถุที่อยู่ใกล้จึงดูใหญ่ขึ้น และวัตถุที่อยู่ไกลจะดูเล็กลง นี่เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเลนส์มุมกว้าง แต่ในขณะเดียวกันเลนส์อาจทำให้เกิดความบิดเบี้ยวอันไม่พึงประสงค์ในภาพถ่ายได้เช่นกัน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับตัวแบบ เอฟเฟ็กต์ความบิดเบี้ยวเห็นได้ชัดที่บริเวณขอบภาพ คุณจึงอาจต้องวางตัวแบบไว้ที่กึ่งกลางเฟรม หากไม่ต้องการให้ตัวแบบดูบิดเบี้ยวไป

เลนส์มุมกว้างยังมีระยะชัดลึกที่กว้าง ซึ่งทำให้ง่ายต่อการโฟกัสแบบชัดลึก และสร้างภาพถ่ายที่ภาพทั้งหมดอยู่ในโฟกัสตั้งแต่ส่วนโฟร์กราวด์จนถึงแบ็คกราวด์ การใช้มุมกว้างนี้ยังหมายความว่าคุณสามารถต้านทานการสั่นของกล้องได้ จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการถ่ายภาพทิวทัศน์กว้างใหญ่ ห้องแคบ ถนน และอาคารต่างๆ ได้

ประเภทหลักๆ ของเลนส์มุมกว้าง

เลนส์ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม

EF16-35mm f/2.8L III USM

EF35mm f/1.4L II USM

เลนส์ IS สำหรับกล้องฟูลเฟรม

EF24mm f/2.8 IS USM

EF35mm f/2 IS USM

เลนส์ EF-S/EF-M

EF-S10-18mm f/4.5-5.6 IS STM

EF-M11-22mm f/4-5.6 IS STM

เราสามารถแบ่งเลนส์มุมกว้างของ Canon ออกได้เป็นสามหมวดใหญ่ๆ ด้วยกัน ได้แก่

1. เลนส์ L สำหรับใช้กับกล้องฟูลเฟรม
2. เลนส์ IS สำหรับใช้กับกล้องฟูลเฟรม และ
3. เลนส์ EF-S/EF-M

เลนส์ L คือเลนส์ระดับพรีเมี่ยมและมักมีขนาดใหญ่กว่า รวมทั้งมีคุณภาพในระดับพรีเมี่ยม จึงทำให้มีราคาสูง
ส่วนเลนส์ที่มีระบบ IS (ระบบป้องกันภาพสั่นไหวในตัว) ส่วนใหญ่เป็นเลนส์เดี่ยว และมีขนาดกะทัดรัดกว่ามากเมื่อเทียบกับเลนส์ L
ส่วนเลนส์ EF-S/EF-M คือเลนส์สำหรับใช้กับกล้อง DSLR ขนาด APS-C และกล้อง EOS-M โดยเฉพาะตามลำดับ และหลายรุ่นมีขนาดกะทัดรัดและน้ำหนักเบา

ทางยาวโฟกัสมุมกว้าง

เลนส์มุมกว้างที่มีทางยาวโฟกัส 20 มม. หรือน้อยกว่า เมื่อเทียบกับฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. ถือว่าเป็นเลนส์มุมกว้างอัลตร้าไวด์ ยิ่งทางยาวโฟกัสสั้น มุมรับภาพก็จะยิ่งกว้างขึ้น และเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งชัดเจนขึ้นด้วย

เทคนิคสำหรับการใช้เลนส์มุมกว้างอย่างมีประสิทธิผล

1. เข้าใกล้ตัวแบบเพื่อให้เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟมีประสิทธิภาพสูงสุด
ดังที่ได้แนะนำไว้ในเปอร์สเป็คทีฟเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะออกมาเด่นชัดหรือด้อยลงขึ้นอยู่กับระยะการถ่ายภาพ เช่น ระยะห่างระหว่างกล้องกับตัวแบบ ตัวอย่างด้านล่างถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสที่เท่ากัน (16 มม.) แต่ในภาพที่ถ่ายจากตัวแบบที่อยู่ใกล้กว่า (ขวา) ตัวแบบในส่วนโฟร์กราวด์ของภาพดูมีขนาดใหญ่ขึ้น และทำให้ภาพดูน่าสนใจยิ่งขึ้น นี่จึงช่วยส่งเสริมแนวคิดที่ว่ายิ่งกล้องอยู่ใกล้ตัวแบบมากเท่าใด เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟด้อยลงเมื่อคุณถอยห่างจากตัวแบบ

EOS 5D Mark III/ EF16-35mm f/2.8L II USM/ FL: 16 มม./ Aperture-priority AE (f/4.0, 1/200 วินาที, EV-1.0)/ ISO 100/ WB: Manual

การเข้าใกล้ตัวแบบจะช่วยเพิ่มเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟ

EOS 5D Mark III/ EF16-35mm f/2.8L II USM/ FL: 16 มม./ Aperture-priority AE (f/4.0, 1/200 วินาที, EV-1.0)/ ISO 100/ WB: Manual

2. วางตัวแบบไว้กึ่งกลางเฟรมเมื่อถ่ายภาพพอร์ตเทรต
เมื่อถ่ายภาพพอร์ตเทรต ควรระวังความบิดเบี้ยวที่เกิดจากความคลาด ซึ่งเกิดกับเลนส์มุมกว้างโดยเฉพาะ ตัวอย่างด้านล่างถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสที่เท่ากัน (17 มม.) อย่างไรก็ดี ในภาพด้านซ้ายซึ่งวางตัวแบบไว้ด้านข้างเฟรม ใบหน้าของตัวแบบดูบิดเบี้ยว เนื่องจากความคลาดดังที่ได้กล่าวไปข้างต้นแล้ว ซึ่งความบิดเบี้ยวดังกล่าวจะยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเมื่อใกล้กับบริเวณขอบภาพมากขึ้น นี่คือเหตุผลว่าทำไมจึงควรวางตัวแบบบุคคลไว้กึ่งกลางภาพเมื่อถ่ายภาพด้วยเลนส์มุมกว้าง

ใบหน้าบิดเบี้ยวบริเวณขอบภาพ

EOS 6D/ EF17-40mm f/4L USM/ FL: 17 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/500 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

ไม่มีความบิดเบี้ยวเมื่อวางตัวแบบไว้กึ่งกลางภาพ

EOS 6D/ EF17-40mm f/4L USM/ FL: 17 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/400 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

ใช้เลนส์มุมกว้างสำหรับฉากเหล่านี้

EOS 5D Mark III/ EF16-35mm f/2.8L II USM/ FL: 16 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/40 วินาที, EV-1.3)/ ISO 4000/ WB: อัตโนมัติ

พื้นที่แคบในที่ร่มซึ่งคุณต้องการถ่ายระยะชัดลึกที่กว้าง
ใช้เลนส์มุมกว้างเพื่อเก็บภาพมุมกว้างของพื้นที่แคบในที่ร่ม เพื่อสร้างความรู้สึกถึงความกว้างและพื้นที่อันกว้างใหญ่ ให้ถือกล้องเอียงขึ้นที่ตำแหน่งที่ต่ำและมุมต่ำ

EOS 6D/ EF17-40mm f/4L USM/ FL: 17 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/100 วินาที, EV+1)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

เพื่อทำให้อาคารดูสูงตระหง่านขึ้น
มุมรับภาพที่กว้างของเลนส์มุมกว้างยังเหมาะอย่างยิ่งสำหรับทำให้อาคารดูสูงตระหง่านขึ้น โดยมีวิธีคือขยับเข้าใกล้กำแพงอาคารมากขึ้น และเล็งกล้องไปด้านบนตรงๆ เพื่อให้เกิดเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟ และหากต้องการเน้นเอฟเฟ็กต์ให้เด่นชัดขึ้นอีก ควรจัดองค์ประกอบภาพในแนวตั้ง

เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษ

เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษเป็นเลนส์ที่ได้รับความนิยมอย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้เริ่มต้นถ่ายภาพ เนื่องจากความอเนกประสงค์และช่วงโฟกัส เราจะมาเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับคุณสมบัติพิเศษของเลนส์ทั้งสองชนิดนี้กัน (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

คุณลักษณะพิเศษของเลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษ

1. สามารถใช้ได้กับฉากหลากหลายแบบ เช่น การถ่ายภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ พอร์ตเทรต และสตรีท
2. มักมีรูรับแสงกว้างสุดเล็กกว่า จึงให้ระยะชัดลึกที่กว้างขึ้น
3. เลนส์ซูมพิเศษเป็นเลนส์ซูมมาตรฐานที่มีช่วงทางยาวโฟกัสเทเลโฟโต้เพิ่มขึ้นจึงมักมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ เราได้ทำความรู้จักกับเลนส์ซูมและทราบถึงข้อแตกต่างจากเลนส์เดี่ยวกันไปแล้ว ต่อไปนี้เราจะมาดูรายละเอียดของเลนส์ซูมสองประเภทที่ได้รับความนิยม ได้แก่ เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษกัน

ปกติแล้วชุดกล้องมิเรอร์เลสและ DSLR จะมีเลนส์ซูมมาตรฐาน เลนส์เหล่านี้ครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัส 50 มม. (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) ซึ่งให้ระยะชัดลึกเท่ากับสายตาของมนุษย์ จึงสามารถใช้งานได้สารพัดประโยชน์อย่างมาก ขณะที่เลนส์ซูมพิเศษมีความคล้ายคลึงกับเลนส์ซูมมาตรฐาน และมีช่วงทางยาวโฟกัสที่มีประสิทธิภาพเป็นพิเศษ ข้อดีที่สำคัญที่สุดของเลนส์ซูมพิเศษคือ เลนส์นี้เพียงเลนส์เดียวสามารถครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสได้ตั้งแต่มุมกว้างไปจนถึงระยะเทเลโฟโต้

เลนส์ซูมทั้งสองประเภทนี้สามารถรับมือกับฉากหลากหลายรูปแบบได้อย่างดีเยี่ยม เนื่องจากคุณสามารถสลับใช้งานได้อย่างรวดเร็วตั้งแต่ช่วงทางยาวโฟกัสมุมกว้างไปจนถึงช่วงทางยาวโฟกัสเทเลโฟโต้ เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษจึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับโอกาสในการถ่ายภาพแบบฉับพลันและคาดไม่ถึงด้วยเช่นกัน

เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษที่มีขนาดรูรับแสงค่อนข้างเล็ก (ค่า f สูงสุดมากขึ้น) จะมีระยะชัดลึก (พื้นที่ของภาพที่อยู่ในระยะโฟกัส) ที่กว้างขึ้น คุณจึงหลีกเลี่ยงการถ่ายภาพที่อยู่นอกระยะโฟกัส (โดยไม่ได้ตั้งใจ) ได้ เลนส์ทั้งสองแบบนี้มีหลายรุ่นที่มีขนาดกะทัดรัดและน้ำหนักเบา ทำให้ง่ายต่อการพกพาไปในที่ต่างๆ เช่นกัน

ประเภทหลักๆ ของเลนส์ซูมมาตรฐาน

ฟูลเฟรม, รูรับแสงคงที่

EF24-70mm f/2.8L II USM

EF24-105mm f/4L IS II USM

ฟูลเฟรม, รูรับแสงแบบปรับได้

EF24-105mm f/3.5-5.6 IS STM

สำหรับ EF-S/EF-M

EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM

EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM

ประเภทหลักๆ ของเลนส์ซูมพิเศษ

กำลังขยายประมาณ 8 เท่า

EF-S18-135mm f/3.5-5.6 IS USM

EF-M18-150mm f/3.5-6.3 IS STM

กำลังขยายประมาณ 11 เท่า

EF28-300mm f/3.5-5.6L IS USM

EF-S18-200mm f/3.5-5.6 IS

เลนส์ซูมมาตรฐานของ Canon สามารถแบ่งออกได้เป็นสามประเภท ได้แก่

1. เลนส์ซูมที่มีรูรับแสงคงที่ จะมีรูรับแสงกว้างสุดเพียงหนึ่งค่าตลอดทั้งช่วงทางยาวโฟกัส รูรับแสงกว้างสุดนี้มักมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ทำให้เลนส์เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใช้สร้างเอฟเฟ็กต์นอกโฟกัส (โบเก้) อย่างไรก็ดี นั่นอาจทำให้เลนส์ที่มีรูรับแสงคงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและราคาแพงมากขึ้นด้วย 
2. เลนส์ซูมที่มีรูรับแสงแบบปรับได้ มักมีราคาต่ำกว่าและน้ำหนักเบากว่าเลนส์ที่มีรูรับแสงคงที่ ส่วนรูรับแสงกว้างสุดของเลนส์จะแตกต่างกันตลอดทั้งช่วงความยาวโฟกัส
3. เลนส์ EF-S/EF-M ออกแบบมาเพื่อใช้กับกล้อง DSLR ที่มีเซนเซอร์ขนาด APS-C และกล้องมิเรอร์เลสซีรีย์ EOS M ตามลำดับ เลนส์บางรุ่นจะมีรูรับแสงคงที่ ขณะที่รุ่นอื่นๆ จะมีรูรับแสงแบบปรับได้ ทั้งนี้ทั้งนั้นเลนส์ทุกรุ่นมักมีขนาดกะทัดรัดและน้ำหนักเบากว่าเลนส์ที่ใช้กับกล้องฟูลเฟรม

เลนส์ซูมพิเศษ สามารถแบ่งประเภทได้ตามระดับกำลังในการซูม ปัจจุบันมีสองประเภทด้วยกัน ได้แก่ ซูม 8 เท่า และซูม 11 เท่า เลนส์ซูม 8 เท่า จะมีช่วงเทเลโฟโต้เกิน 200 มม. (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) หากช่วงเทเลโฟโต้นี้เกิน 300 มม. จะถือว่าเป็นเลนส์ซูม 11 เท่า หากคุณต้องการจับภาพตัวแบบที่อยู่ห่างออกไปมากๆ บางทีคุณควรเลือกใช้ซูม 11 เท่า

ภาพตัวอย่างของช่วงทางยาวโฟกัส

โดยปกติ เลนส์ซูมมาตรฐานจะมีทางยาวโฟกัสระยะกลางประมาณ 50 มม. (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) และครอบคลุมระยะที่มีช่วงมุมกว้างและช่วงเทเลโฟโต้ที่ประมาณ 70 มม. ถึง 100 มม. ส่วนเลนส์ซูมพิเศษจะครอบคลุมช่วงที่กว้างขึ้น ตั้งแต่มุมกว้างไปจนถึงระยะมากถึง 300 มม.

ลองใช้งานเลนส์ซูมมาตรฐาน/ซูมพิเศษของคุณ

2 เทคนิคเพื่อให้ได้เอฟเฟ็กต์นอกโฟกัสที่สวยงามยิ่งขึ้น
เมื่อเปรียบเทียบกับเลนส์เดี่ยว เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษมีแนวโน้มที่จะมีรูรับแสงกว้างสุดเล็กกว่า หากต้องการเอฟเฟ็กต์นอกโฟกัสที่ชัดเจนมากกว่าค่า f ต่ำสุดที่ระบุไว้ที่เลนส์ ให้ลองใช้วิธีใดวิธีหนึ่งหรือทั้งสองวิธีดังต่อไปนี้:
1. เข้าใกล้ตัวแบบในระยะการถ่ายภาพต่ำสุด (ระยะโฟกัสใกล้ที่สุด) ของเลนส์
2. เลือกแบ็คกราวด์ที่อยู่ห่างจากตัวแบบ

1. เข้าใกล้ตัวแบบ

EOS 6D/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/125 วินาที, EV-2)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

2. ตรวจสอบให้แน่ใจว่าแบ็คกราวด์อยู่ในระยะไกล

EOS 6D/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 105 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/50 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

เลนส์ซูมมาตรฐานและเลนส์ซูมพิเศษมีประสิทธิภาพสูง…

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 105 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/800 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

…เมื่อคุณต้องการเดินทางแบบเบาๆ!
เลนส์ซูมมาตรฐานตัวเดียวครอบคลุมทั้งทางยาวโฟกัสมุมกว้างและเทเลโฟโต้ เหมาะเจาะสมบูรณ์แบบสำหรับการเดินทางแบบเบาๆ ในภาพนี้ ผมถ่ายภาพที่ระยะเทเลโฟโต้ (105 มม.) พร้อมกับจัดเฟรมภาพทิวทัศน์ที่สวยงามไว้ในองค์ประกอบภาพที่เรียบง่าย

EOS 80D/ EF-S18-135mm f/3.5-5.6 IS USM/ FL: 78 มม. (เทียบเท่า 125 มม.)/ Aperture-priority AE (f/8, 1/125 วินาที, EV-0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

…เมื่อคุณต้องการถ่ายภาพสแนปช็อตง่ายๆ
เลนส์ซูมพิเศษครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสที่หลากหลายมาก จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการถ่ายภาพสตรีท เพราะคุณสามารถจับภาพตัวแบบทุกประเภทได้สบายๆ โดยไม่ต้องเปลี่ยนเลนส์ ความสามารถในการเปลี่ยนมุมรับภาพได้อย่างรวดเร็วจากมุมกว้างเป็นเทเลโฟโต้ (หรือในทางกลับกัน) ช่วยให้คุณไม่พลาดโอกาสถ่ายภาพในเสี้ยววินาทีสำคัญที่ผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เลนส์เทเลโฟโต้

เลนส์เทเลโฟโต้ให้คุณถ่ายทอดตัวแบบได้เต็มเฟรม และสร้างแบ็คกราวด์เบลอที่นุ่มนวลโดยเกิดความบิดเบี้ยวเพียงเล็กน้อย อ่านต่อเพื่อเรียนรู้เพิ่มเติม (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

ลักษณะเฉพาะของเลนส์เทเลโฟโต้

ลักษณะเฉพาะของเลนส์เทเลโฟโต้:
1. ช่วย “ดึง” ตัวแบบเข้ามาใกล้ และถ่ายทอดตัวแบบในระยะไกลมากได้เต็มเฟรม
2. ให้ระยะชัดลึกที่ตื้นจึงสร้างแบ็คกราวด์เบลอ (“โบเก้” ที่ส่วนแบ็คกราวด์) ได้ง่าย
3. ให้มุมรับภาพแคบ จึงช่วยตัดองค์ประกอบในส่วนแบ็คกราวด์ที่ไม่ต้องการออกจากเฟรมภาพได้ง่าย
4. ให้เอฟเฟ็กต์การบีบมุมมองภาพ ทำให้องค์ประกอบในภาพดูใกล้กันมากขึ้น

โดยทั่วไป เลนส์เทเลโฟโต้สามารถแบ่งออกเป็นประเภทย่อยๆ ได้อีกสามประเภทตามทางยาวโฟกัสเทียบเท่ากับฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. ได้แก่

เลนส์เทเลโฟโต้ระยะกลาง(หรือที่เรียกว่าเลนส์เทเลโฟโต้ชนิดปานกลาง) : ประมาณ 85 มม. ถึง 100 มม. หรือกระทั่ง 135 มม.
เลนส์เทเลโฟโต้ปกติ: 200 มม. ถึง 300 มม.
เลนส์ซูเปอร์เทเลโฟโต้: 400 มม. ขึ้นไป

ภาพที่ถ่ายด้วยเลนส์เทเลโฟโต้มักออกมาสมจริงมากขึ้น เนื่องจากตัวแบบบิดเบี้ยวน้อยกว่าภาพที่ถ่ายด้วยเลนส์มุมกว้าง เมื่อช่างภาพให้ความสำคัญกับการถ่ายทอดรูปร่างของตัวแบบให้ดูสมจริง มักจะเลือกใช้เลนส์เทเลโฟโต้ระยะกลางหรือเลนส์เทเลโฟโต้ปกติ อันที่จริง เลนส์เดี่ยว 85 มม. มักเรียกว่า “เลนส์พอร์ตเทรต” ด้วย เนื่องจากนิยมใช้ในการถ่ายภาพพอร์ตเทรตนั่นเอง

ยิ่งเลนส์มีทางยาวโฟกัสยาวเท่าใด จะยิ่งสามารถ “ดึงตัวแบบให้เข้ามาใกล้” และถ่ายทอดตัวแบบที่อยู่ไกลได้เต็มเฟรมมากขึ้น (อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับเลนส์นี้ได้ใน: คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับเลนส์ #7: อะไรคือข้อแตกต่างระหว่างเลนส์เทเลโฟโต้ 200 มม. และ 300 มม.) 

 และเนื่องจากเลนส์เทเลโฟโต้มีระยะชัดลึกที่ตื้น จึงทำให้ภาพมีบริเวณที่อยู่ในโฟกัสแคบลง และเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับการถ่ายภาพเพื่อสร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ในส่วนแบ็คกราวด์

ลักษณะเด่นที่ชัดเจนอีกอย่างหนึ่งของเลนส์เทเลโฟโต้คือ มุมรับภาพที่แคบ ซึ่งช่วยตัดองค์ประกอบในส่วนแบ็คกราวด์ที่ไม่ต้องการออกจากภาพ เพื่อให้องค์ประกอบภาพดูงดงามขึ้น นอกจากนี้ เลนส์เทเลโฟโต้ยังมีประสิทธิภาพในการทำให้ระยะห่างระหว่างองค์ประกอบที่อยู่ใกล้กับอยู่ไกลดูใกล้กันมากขึ้น ซึ่งเรียกว่าเอฟเฟ็กต์การบีบมุมมองภาพ โดยคุณสามารถใช้เอฟเฟ็กต์นี้เพื่อลดมุมมองเปอร์สเปคทีฟในภาพได้

ประเภทหลักๆ ของเลนส์เทเลโฟโต้

เลนส์ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม

EF70-200mm f/2.8L IS II USM

EF100-400mm f/4.5-5.6L IS II USM

EF300mm f/2.8L IS II USM

เลนส์ที่ไม่ใช่เลนส์ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม

EF70-300mm f/4-5.6 IS II USM

เลนส์ EF-S/EF-M

EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM

EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM

เราสามารถแบ่งเลนส์เทเลโฟโต้ของ Canon ออกได้เป็น 3 หมวด ได้แก่ เลนส์ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม เลนส์ที่ไม่ใช่เลนส์ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม และเลนส์ EF-S/EF-M

เลนส์เทเลโฟโต้ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม คือเลนส์ระดับพรีเมี่ยมที่ให้คุณภาพระดับมืออาชีพและทนทานสูง จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเลนส์จึงมักมีน้ำหนักมากกว่าและราคาสูงกว่า

เลนส์เทเลโฟโต้ที่ไม่ใช่เลนส์ L สำหรับกล้องฟูลเฟรม ให้คุณภาพของภาพที่ค่อนข้างสูงเช่นกัน แต่มีราคาต่ำกว่าและมักมีขนาดกะทัดรัดและเบากว่า

เลนส์เทเลโฟโต้ EF-S/EF-M ใช้สำหรับกล้อง DSLR ที่มีเซนเซอร์ขนาด APS-C และกล้องมิเรอร์เลสซีรีย์ EOS M ตามลำดับ เลนส์มักมีขนาดกะทัดรัด น้ำหนักเบา และพกพาสะดวก เหมาะกับกล้องที่เลนส์นี้ทำขึ้นโดยเฉพาะ

ช่วงทางยาวโฟกัสเทเลโฟโต้

โดยปกติ เลนส์ที่จะถือว่าเป็นเลนส์โฟโต้ได้นั้นจะต้องมีทางยาวโฟกัสเทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. ซึ่งมีทางยาวโฟกัสยาวกว่า 70 มม. โดยช่วงทางยาวโฟกัสที่ถือว่าเป็น “เทเลโฟโต้” จะกว้างมากดังที่แสดงในแผนภาพด้านบน ยิ่งเลนส์มีทางยาวโฟกัสยาวเท่าใดก็จะยิ่งสามารถถ่ายทอดตัวแบบที่อยู่ไกลออกไปได้เต็มเฟรมมากขึ้นเท่านั้น

เทคนิคที่ลองใช้กับเลนส์เทเลโฟโต้

1. ทำให้แบ็คกราวด์ดูใกล้ขึ้น

เทคนิคนี้เรียกว่าเอฟเฟ็กต์การบีบมุมมองภาพ ซึ่งจะเด่นชัดขึ้นเมื่อใช้ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น ตัวอย่างด้านล่างถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัส 70 มม. และ 200 มม. ตามลำดับ แม้จะเป็นฉากเดียวกัน แต่ในตัวอย่างที่ถ่ายที่ 200 มม. เราจะเห็นกำแพงด้านหลังชัดเจนขึ้น แสดงว่าแบ็คกราวด์ถูก “บีบ” เข้ามาในภาพถ่าย คุณสามารถใช้ภาพนี้บีบองค์ประกอบให้อยู่ใกล้กันเพื่อให้องค์ประกอบภาพแน่นขึ้นได้อีกด้วย

เอฟเฟ็กต์การบีบภาพอ่อนกว่า

EOS 5D Mark III/ EF70-200mm f/2.8L IS II USM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/60 วินาที, EV-0.7)/ ISO 2000/ WB: แสงแดด

เอฟเฟ็กต์การบีบภาพเด่นชัด

EOS 5D Mark III/ EF70-200mm f/2.8L IS II USM/ FL: 200 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/160 วินาที, EV-0.7)/ ISO 6400/ WB: แสงแดด

2. เบลอส่วนแบ็คกราวด์และจัดเฟรมภาพเพื่อทำให้ตัวแบบหลักที่เป็นเป้าหมายดูโดดเด่น

เราสามารถใช้มุมรับภาพที่แคบและความสามารถในการสร้างแบ็คกราวด์ได้ง่ายของเลนส์เทเลโฟโต้นี้เพื่อทำให้แบ็คกราวด์ดูเรียบง่ายขึ้นและดึงความสนใจจากภาพน้อยลง จึงทำให้ตัวแบบหลักดูโดดเด่น อันที่จริง การปรับสีและความสว่างของแบ็คกราวด์สามารถเปลี่ยนอารมณ์ภาพได้มากเช่นกัน วิธีหนึ่งที่จะพัฒนาทักษะการถ่ายภาพของคุณคือ เมื่อกำหนดองค์ประกอบภาพ นอกจากให้ความสำคัญกับการเลือกตัวแบบหลักแล้ว ควรระมัดระวังในการเลือกแบ็คกราวด์ด้วย

แบ็คกราวด์อยู่นอกโฟกัสให้สีสันเข้มขึ้น

EOS 5D Mark III/ EF70-200mm f/2.8L IS II USM/ FL: 200 มม./ Aperture-priority AE (f/5, 1/160 วินาที, EV-1)/ ISO 200/ WB: แสงแดด

แบ็คกราวด์ที่เต็มไปด้วยวงกลมโบเก้

EOS 6D/ EF70-200mm f/4L IS USM/ FL: 200 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/3200 วินาที)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

เลนส์เทเลโฟโต้เหมาะสำหรับ…

EOS 6D/ EF70-200mm f/4L IS USM/ FL: 200 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/640 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

…ถ่ายภาพตัวแบบในระยะใกล้มากๆ แม้ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ด้วยตัวเอง
เลนส์เทเลโฟโต้มีประโยชน์เมื่อคุณจำเป็นต้องถ่ายภาพตัวแบบจากระยะไกล ตัวอย่างเช่น สัตว์ในสวนสัตว์ หรือแม้แต่ดอกไม้ในแปลงดอกไม้ สำหรับภาพด้านบน ผม “ดึง” ดอกไม้ให้เข้ามาใกล้โดยใช้ทางยาวโฟกัส 200 มม.

EOS 700D/ EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 222 มม. (เทียบเท่า 355 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/400 วินาที)/ ISO 160/ WB: อัตโนมัติ

…บีบระยะห่างระหว่างองค์ประกอบในฉากถนนให้ดูแน่นยิ่งขึ้น
คุณอาจใช้เลนส์เทเลโฟโต้เพื่อสร้างเอฟเฟ็กต์การบีบมุมมองภาพดังเช่นที่ผมทำในฉากถนนด้านบนนี้ ซึ่งถ่ายที่ทางยาวโฟกัส 355 มม. (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) ด้วยการใช้ประโยชน์จากความรู้สึกที่อัดแน่น ผมจึงสามารถถ่ายทอดบรรยากาศความคึกคักบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยนักช้อปได้

เลนส์พิเศษ #1: เลนส์ฟิชอาย

EOS 5D Mark III/ EF8-15mm f/4L Fisheye USM / FL: 15 มม./ Aperture-priority AE (f/11, 1/320 วินาที, EV-0.3)/ ISO 400/ WB: อัตโนมัติ

เลนส์ฟิชอายเป็นเลนส์ที่มีลักษณะพิเศษเนื่องจากสามารถจับภาพได้ครอบคลุมบริเวณกว้างกว่าเลนส์มุมกว้างอย่างมาก เนื่องจากเลนส์ฟิชอายสามารถถ่ายภาพในระยะ 180 องศา จึงถ่ายภาพที่มีขอบภาพบิดเบี้ยวอย่างมากได้ ในบทความนี้ เราจะเรียนรู้เกี่ยวกับเอฟเฟ็กต์เลนส์ฟิชอายสองรูปแบบ และผลของขนาดเซนเซอร์ในกล้องและทางยาวโฟกัสต่อภาพฟิชอายกัน (เรื่องโดย: Teppei Kohno)

เอฟเฟ็กต์ฟิชอายทรงกลมกับเอฟเฟ็กต์ฟิชอายแนวทแยง

เลนส์ฟิชอายช่วยให้คุณถ่ายภาพได้หลายประเภทมากขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับการใช้เลนส์มุมกว้าง และสามารถสร้างเอฟเฟ็กต์ฟิชอายได้สองรูปแบบคือ ฟิชอายทรงกลมและฟิชอายแนวทแยง คุณจะได้เอฟเฟ็กต์ฟิชอายแบบใดนั้นขึ้นอยู่กับขนาดเซนเซอร์ในกล้อง โดยเลนส์ EF8-15mm f/4L Fisheye USM ซึ่งเป็นเลนส์ซูมฟิชอาย สามารถรองรับได้ทั้งเซนเซอร์ขนาดฟูลเฟรมและ APS-C

อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับขนาดของเซนเซอร์ภาพได้ที่นี่: เสน่ห์ของกล้อง DSLR

เอฟเฟ็กต์ฟิชอายทรงกลมจะได้มุมรับภาพ 180 องศาตลอดแนวขอบภาพทั้งหมด (ทั้งแนวตั้ง แนวนอน และแนวทแยง) และสร้างความบิดเบี้ยวแบบโป่งออกเหมือนถังบาร์เรล ภาพจะเกิดขอบมืดที่บริเวณมุมของเฟรมภาพ ทำให้เกิดเอฟเฟ็กต์แบบ “วิสัยทัศน์อุโมงค์” ฉากจึงดูราวกับว่าบรรจุอยู่ภายในวงกลม

เอฟเฟ็กต์ฟิชอายทรงกลมจะเกิดขึ้นเมื่อใช้เลนส์ฟิชอายบนกล้องฟูลเฟรมที่ทางยาวโฟกัส 8 มม. แต่ถึงแม้ว่าจะถ่ายภาพที่ 8 มม. บนกล้อง APS-C ก็จะไม่สามารถสร้างเอฟเฟ็กต์ฟิชอายทรงกลมอันเป็นเอกลักษณ์นี้ได้เนื่องจากทางยาวโฟกัสจะอยู่ที่ 13 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.

ในขณะเดียวกัน เอฟเฟ็กต์ฟิชอายแนวทแยงสามารถถ่ายภาพที่มุมรับภาพแนวทแยงประมาณ 180 องศา และขอบภาพที่บิดเบี้ยวอย่างมาก และเอฟเฟ็กต์จะเกิดที่ทางยาวโฟกัสประมาณ 15 มม. บนกล้องฟูลเฟรม และที่ 10 มม. บนกล้อง APS-C เอฟเฟ็กต์นี้จึงเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าเอฟเฟ็กต์ “ฟิชอายฟูลเฟรม” เนื่องจากภาพที่ได้จะครอบคลุมทั้งเฟรม

กล้องฟูลเฟรม + 8 มม. = ฟิชอายทรงกลม

EOS 5D Mark III/ EF8-15mm f/4L Fisheye USM / FL: 8 มม./ Aperture-priority AE (f/4, 1/3200 วินาที, EV+0.7)/ ISO 200/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายด้วยเลนส์ฟิชอายบนกล้องฟูลเฟรมที่ระยะ 8 มม. โดยแหงนกล้องขึ้นไปท่ามกลางบรรดาตึกระฟ้า เมื่อใช้เอฟเฟ็กต์ฟิชอายทรงกลม ขอบมืดจะเกิดขึ้น ทิวทัศน์จึงดูราวกับบรรจุอยู่ภายในวงกลม

กล้องฟูลเฟรม + 15 มม. = ฟิชอายแนวทแยง

EOS 5D Mark III/ EF8-15mm f/4L Fisheye USM / FL: 15 มม./ Aperture-priority AE (f/7.1, 1/100 วินาที, EV-1.0)/ ISO 800/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายด้วยเลนส์ฟิชอายบนกล้องฟูลเฟรมที่ระยะ 15 มม. ต้นไม้ที่บริเวณขอบภาพมีลักษณะบิดเบี้ยวไปทางกึ่งกลางด้านบนของภาพอย่างมาก ทำให้ดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขามเป็นพิเศษ หากต้องการให้เกิดความบิดเบี้ยวเกินจริงยิ่งขึ้นและภาพดูเหนือจริงมากขึ้น ให้วางตัวแบบไว้ที่ขอบภาพ

กล้อง APS-C + 10 มม. = ฟิชอายแนวทแยง

EOS 750D/ EF8-15mm f/4L Fisheye USM / FL: 10 มม. (เทียบเท่า 16 มม.)/ Aperture-priority AE (f/4, 1/20 วินาที)/ ISO 800/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายด้วยเลนส์ฟิชอายบนกล้อง APS-C ที่ระยะ 10 มม. ทำให้เกิดเอฟเฟ็กต์ฟิชอายแนวทแยงที่บิดเบี้ยวมาก ในภาพนี้ช่างภาพพยายามเข้าใกล้ปลายระลอกคลื่นมากที่สุด เพื่อถ่ายทอดภาพที่ขับเน้นลักษณะความกลมของโลก

ความบิดเบี้ยว: เลนส์ฟิชอายกับเลนส์มุมกว้างแตกต่างกันอย่างไร

โดยทั่วไปแล้ว ยิ่งทางยาวโฟกัสสั้น ก็ยิ่งมีแนวโน้มว่าเลนส์จะบิดเบี้ยวที่บริเวณขอบภาพ อย่างไรก็ตาม เลนส์มุมกว้างได้รับการออกแบบมาเพื่อลดความบิดเบี้ยวโดยใช้เลนส์ที่มีคุณสมบัติแก้ไขภาพชนิดพิเศษ เช่น เลนส์แก้ความคลาดทรงกลม

ในทางกลับกัน เลนส์ฟิชอายจะไม่ลดความบิดเบี้ยวที่เกิดขึ้นบริเวณขอบภาพ คุณจึงสามารถใช้ประโยชน์จากเอฟเฟ็กต์นี้ในการสร้างภาพถ่ายที่บิดเบี้ยวอย่างมาก

เลนส์ฟิชอายที่ 10 มม.: มีความบิดเบี้ยวมาก

EOS 750D/ EF8-15mm f/4L Fisheye USM / FL: 10 มม. (เทียบเท่ากับ 16 มม.)/ Aperture-Priority AE (f/13, 1/320 วินาที, EV+1.0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายโดยใช้เลนส์ฟิชอายบนกล้อง APS-C ที่ 10 มม. (เทียบเท่า 16 มม.) ทำให้เกิดความบิดเบี้ยวในแนวทแยง ปลายระลอกคลื่นบิดเบี้ยวอย่างมากเนื่องจากเอฟเฟ็กต์ฟิชอาย และเห็นความบิดเบี้ยวได้ชัดเจนมากเมื่อเปรียบเทียบกับเส้นขอบฟ้าตรงกลางภาพ

เลนส์มุมกว้างที่ 10 มม.: แทบไม่มีความบิดเบี้ยวเลย

EOS 750D/ EF-S10-18mm f/4.5-5.6 IS STM/ FL: 10 มม. (เทียบเท่ากับ 16 มม.)/ Aperture-Priority AE (f/13, 1/250 วินาที, EV+1.0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายโดยใช้เลนส์มุมกว้างบนกล้อง APS-C ที่ 10 มม. (เทียบเท่า 16 มม.) ภาพนี้ถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสเท่ากับตัวอย่างที่ถ่ายโดยใช้เลนส์ฟิชอาย แต่เลนส์มุมกว้างจะแก้ไขความบิดเบี้ยวเพื่อแสดงให้เห็นภาพปลายระลอกคลื่นที่ยังคงเป็นเส้นตรงอยู่ในแนวเดียวกันกับเส้นขอบฟ้าในภาพถ่าย เมื่อเทียบกับภาพจากเลนส์ฟิชอาย จะเห็นได้ว่าเลนส์มุมกว้างมีช่วงการจับภาพที่แคบกว่าและมุมมองเปอร์สเป็คทีฟยังเด่นชัดกว่า

เลนส์ซูมฟิชอายที่ควรลองใช้!

EF8-15mm f/4L Fisheye USM
หากใช้กล้องฟูลเฟรมกับเลนส์รุ่นนี้จะสร้างได้ทั้งเอฟเฟ็กต์ฟิชอายทรงกลมและฟิชอายแนวทแยง และหากใช้กล้อง APS-C ก็จะได้เอฟเฟ็กต์ฟิชอายแนวทแยง เลนส์นี้เคลือบฟลูออรีน จึงสามารถเช็ดสิ่งสกปรกที่ติดบนเลนส์ได้ง่ายๆ

หากต้องการดูตัวอย่างภาพที่ถ่ายด้วย EF8-15mm f/4L Fisheye USM เพิ่มเติม โปรดอ่านบทความต่อไปนี้:
ถ่ายภาพใต้น้ำด้วย EF8-15mm f/4L Fisheye USM
การถ่ายภาพทั้งโลกใต้น้ำและบนพื้นโลกด้วยการถ่ายภาพครั้งเดียว
การถ่ายภาพทิวทัศน์: การถ่ายภาพพายุ
การถ่ายภาพสถาปัตยกรรมและเทคนิคการจัดแสง (ฉบับภาษาอังกฤษ)
5 วิธีในการกำหนดเฟรมภาพท่องเที่ยวของคุณ

เลนส์พิเศษ #2: เลนส์มาโคร

หากคุณรู้สึกผิดหวังกับรูปภาพที่ดูเหมือนถ่ายด้วยสมาร์ทโฟนหรือกล้องแบบพกพาแม้ว่าจะเปลี่ยนมาใช้กล้องคุณภาพดีแล้วก็ตาม อาจถึงเวลาแล้วที่คุณควรลองใช้เลนส์มาโคร คุณจะได้ภาพที่ไม่มีวันได้จากสมาร์ทโฟนอย่างแน่นอน (บรรณาธิการโดย studio9)

เลนส์มาโครจะทำให้คุณเห็นโลกในอีกแบบหนึ่ง ว่าแต่เลนส์มาโครคืออะไร

โดยทั่วไปแล้ว มาโครหมายถึง “มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า” แต่ในโลกของการถ่ายภาพนั้นหมายถึง “การถ่ายภาพสิ่งเล็กๆให้ดูน่าตื่นตาตื่นใจ”

เมื่อคุณใช้เลนส์มาโครซึ่งเป็นเลนส์ที่ต่างไปจากเดิมเล็กน้อยในการถ่ายภาพ คุณจะสามารถถ่ายสิ่งของเล็กๆ ให้ออกมาดูใหญ่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เลนส์มาตรฐานไม่สามารถทำได้ เป็นความจริงที่ว่าคุณจะค้นพบโลกใบใหม่เมื่อมองผ่านช่องมองภาพ

“โลกมาโคร” ที่เรากำลังพูดถึงอยู่นี้คืออะไร

บางทีภาพถ่ายจริงอาจทำให้เข้าใจได้ดีกว่าว่าคุณจะมองเห็นโลกแบบไหนเมื่อใช้เลนส์มาโคร

โลกมาโครเป็นแบบในภาพนี้

ภาพแรกคือมดตัวหนึ่ง ผมสามารถทำให้แมลงตัวเล็กๆ ดูมีขนาดใหญ่ได้เท่านี้ และทำให้คุณรู้สึกเหมือนว่าได้ก้าวเข้าไปอยู่ในโลกของมดตัวนั้น นี่คือสิ่งที่เลนส์มาตรฐานไม่สามารถทำได้

ภาพที่สองคือดอกไฮเดรนเยีย ผมถ่ายภาพของเกสรดอกไม้แบบโคลสอัพ คุณสามารถถ่ายภาพที่น่าสนใจได้เช่นกัน เพียงแค่เลือกถ่ายบางส่วนที่คุณคิดว่ามีความสวยงาม

ภาพที่สามคือดอกซากุระบาน การถ่ายภาพดอกไม้ที่มีขนาดเล็กเช่นนี้ให้ดูใหญ่นั้นทำได้ยากมากหากใช้เลนส์มาตรฐาน

ในแต่ละภาพ ผมถ่ายส่วนพื้นที่เล็กๆ แบบโคลสอัพ แล้วเบลอส่วนที่เหลือซึ่งอยู่นอกระยะโฟกัส คุณจะไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นภาพที่ถ่ายด้วยกล้องแบบพกพาหรือสมาร์ทโฟนที่สามารถสร้างการเบลอที่นุ่มนวลและดูน่าค้นหาเมื่อถ่ายในระยะใกล้ขนาดนี้

นอกจากจะถ่ายภาพวัตถุเล็กๆ ให้ดูยิ่งใหญ่เกินจริงได้แล้ว คุณสมบัติอีกอย่างหนึ่งของการถ่ายภาพแบบมาโครคือ คุณสามารถเบลอทุกอย่างที่อยู่นอกโฟกัสได้จนดูราวกับว่ามันกำลังค่อยๆ เลือนหายไป

หากคุณต้องการถ่ายภาพมาโครให้เหมือนกับภาพด้านบน สิ่งที่คุณต้องการมีเพียงแค่กล้องที่สามารถเปลี่ยนเลนส์ได้และเลนส์มาโครเท่านั้น

เลนส์มาโครคืออะไร

เคยสังเกตไหมว่าเวลาคุณพยายามใช้เลนส์ธรรมดาถ่ายภาพระยะใกล้ จะจับโฟกัสที่ตัวแบบได้ยากหลังจากระยะหนึ่ง ซึ่งเลนส์มาโครมีประโยชน์ในข้อนี้ เนื่องจากมีระยะโฟกัสใกล้สุดที่สั้นกว่า ทำให้คุณสามารถถ่ายภาพขนาดเท่าจริงหรือใกล้เคียง แม้ว่าเลนส์ของคุณจะอยู่ใกล้ตัวแบบมาก

ลองเปรียบเทียบระหว่างเลนส์มาตรฐานและเลนส์มาโคร

ผมวางเครื่องประดับจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะ และถ่ายภาพให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยยังอยู่ในโฟกัส ผมถ่ายจากระยะโฟกัสที่ 100 มม. สำหรับทั้งสองภาพ ภาพแรกถ่ายด้วยเลนส์ซูมมาตรฐาน (EF24-105mm f/4L IS USM) และภาพถัดจากนั้นถ่ายด้วยเลนส์มาโคร (EF100mm f/2.8L Macro IS USM)

เลนส์ซูมมาตรฐานไม่สามารถทำให้วัตถุมีขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ ไม่ว่าคุณจะพยายามอย่างไรก็ตาม เพราะเลนส์จะหลุดจากโฟกัสหากคุณเข้าใกล้วัตถุมากกว่านี้

แต่กับเลนส์มาโคร ผมสามารถถ่ายวัตถุให้มีขนาดใหญ่เท่านี้ได้ แตกต่างจนน่าตกใจใช่ไหมครับ นี่คือคุณสมบัติของเลนส์มาโคร

ทำความเข้าใจกำลังขยายสูงสุด

โดยปกติแล้ว เลนส์มาโครมีกำลังขยายสูงสุด 1 เท่า เรื่องกำลังขยายสูงสุดอาจทำความเข้าใจได้ยาก ดังนั้น แค่รู้จักคำนี้ก็เพียงพอแล้ว ตอนนี้ให้คุณจำไว้ก่อนว่า “1 เท่า” คือขนาดสูงสุดที่คุณสามารถถ่ายได้ แต่สำหรับเลนส์ซูมมาตรฐานนั้น กำลังขยายสูงสุดจะอยู่ที่ 0.2 ถึง 0.3 เท่า ยิ่งตัวเลขมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งเข้าใกล้วัตถุขณะถ่ายภาพได้มากเท่านั้น

หากคุณไม่แน่ใจว่าเลนส์ของคุณมีกำลังขยายสูงสุดเท่าใด โปรดอ่านคู่มือหรือเว็บเพจของผู้ผลิต และอ่านหัวข้อ “ข้อมูลจำเพาะ”

EF-S60mm f/2.8 Macro USM

ตัวเลขควรเป็น “1 เท่า” หากเป็นเลนส์มาตรฐาน ตัวเลขนี้ควรอยู่ที่ประมาณ 0.2 เท่า

เลนส์มาโครตัวไหนที่คุณแนะนำ

นั่นขึ้นอยู่กับเป้าหมายในการถ่ายภาพของคุณ แต่โดยส่วนตัวแล้วผมอยากแนะนำเลนส์ที่มีระยะโฟกัส 100 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. ซึ่งสามารถใช้งานได้อเนกประสงค์

อย่างไรก็ตาม หากคุณใช้กล้องที่มีเซนเซอร์ขนาด APS-C เลนส์ 100 มม. อาจจะทำให้ภาพมีความเป็นเทเลโฟโต้เกินไปสำหรับความต้องการของคุณ ดังนั้นเลนส์ 60 มม. จึงน่าจะเพียงพอ หรือจะเป็นเลนส์ APS-C ขนาดเฉพาะ 60 มม. ก็มีราคาไม่แพงมากเช่นกัน

มีอย่างอื่นที่จำเป็นต้องใช้อีกไหม

ยิ่งคุณเข้าใกล้วัตถุมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งสังเกตเห็นการสั่นของกล้องได้ง่ายขึ้นเท่านั้น การใช้ขาตั้งกล้องเล็กๆ จึงมีประโยชน์

วิธีการค้นหาและถ่ายภาพโลกมาโคร

อันดับแรก ลองหาสิ่งที่คุณคิดว่ามีความสวยงาม ยกตัวอย่างเช่น ภาพดอกไฮเดรนเยียสีขาวซึ่งถูกถ่ายที่นี่

เมื่อคุณเจอสิ่งที่คุณคิดว่าสวยแล้ว ตั้งกล้องแล้วเข้าไปใกล้ๆ ตัวแบบ คุณควรจะถ่ายภาพที่มีโบเก้เล็กน้อยเช่นภาพด้านล่างได้

เนื่องจากตัวแบบจะถูกขยายใหญ่ขึ้นเมื่อถ่ายแบบมาโคร กฎพื้นฐานคือต้องมองหาเฉพาะบางส่วนที่ดูสวยงาม แทนที่จะเริ่มตั้งกล้องในทันที คุณควรหาตัวแบบที่คุณจะสามารถถ่ายออกมาได้สวยก่อน

เคล็ดลับ
ขั้นแรก มองหาส่วนที่คุณคิดว่ามีความสวยงาม!

เมื่อคุณเจอสิ่งที่คุณคิดว่าสวยแล้ว ตั้งกล้องแล้วเข้าไปใกล้ๆ ตัวแบบ คุณควรจะถ่ายภาพที่มีโบเก้เล็กน้อยเช่นภาพด้านล่างได้

เมื่อคุณเข้าใกล้ขนาดนี้ คุณจะสามารถสัมผัสโลกมาโครได้อย่างเต็มที่! ภาพถูกเบลอได้อย่างสวยงาม! แต่เนื่องจากโฟกัสอยู่ที่กลีบดอกหลายกลีบในโฟร์กราวด์ ตัวแบบจึงออกมาไม่สวยอย่างที่ตั้งใจไว้ คนที่ดูภาพนี้อาจรู้สึกสับสนว่าต้องมองที่กลีบไหน

ภาพที่อยู่ต้นบทความนั้นเป็นผลมาจากการปรับตำแหน่งและมุมกล้องอย่างละเอียดเพื่อโฟกัสไปที่กลีบดอกไม้กลีบเดียวเท่านั้น กล้องนั้นโฟกัสเฉพาะที่กลีบด้านล่างขวา!

เคล็ดลับในการถ่ายภาพมาโครคือการโฟกัสไปที่จุดๆ เดียวซึ่งคุณคิดว่าสวย และเบลอส่วนอื่นๆ ออก การทำเช่นนั้นจะทำให้ผู้ชมเข้าใจได้ง่ายว่าคุณกำลังโฟกัสที่ส่วนไหน

เคล็ดลับ
เมื่อถ่ายภาพแบบมาโคร ให้โฟกัสไปยังจุดๆ เดียวที่คุณคิดว่ามีความสวยงาม

ใช้โหมด Aperture Priority

หากเป็นไปได้ ไม่ควรใช้โหมดอัตโนมัติเมื่อถ่ายภาพมาโคร แต่ให้ใช้โหมด Av (Aperture Priority) แทน ในการถ่ายภาพมาโครนั้น ระดับของโบเก้ถือเป็นสิ่งสำคัญ หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือ หัวใจสำคัญอยู่ที่การปรับรูรับแสง

เริ่มต้นด้วยการใช้ค่ารูรับแสงที่ประมาณ f/4.0 เพื่อเป็นแนวทางและเริ่มการปรับแต่งอย่างละเอียดจากตรงนี้ หากคุณอยากได้โบเก้ที่มากขึ้น ลองปรับไปที่ f/2.8 และหากอยากได้น้อยลง ปรับไปที่ f/5.6 และหากคุณถือกล้องด้วยมือ คุณต้องตั้งชัตเตอร์ให้มีความเร็วสูง หากคุณเข้าใกล้ตัวแบบมากอย่างที่ผมทำในภาพด้านบน กล้องของคุณอาจจะสั่นที่ความเร็ว 1/100 วินาที ดังนั้น ผมจึงแนะนำให้ใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่ 1/300 ถึง 1/600 วินาที เมื่อใช้โหมด Av ให้คุณปรับความไวแสง ISO ด้วยตนเอง (เพิ่มความไวแสง ISO เพื่อความเร็วชัตเตอร์ที่สูงขึ้น) เพื่อให้ได้ความเร็วชัตเตอร์ที่ช่วยกำจัดผลจากการสั่นของกล้อง

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่คุณต้องจำไว้เมื่อเริ่มต้นเพื่อที่คุณจะได้สนุกสนานไปกับการถ่ายภาพแบบมาโครได้อย่างเต็มที่!

สุดท้ายนี้ เราจะมาสรุปขั้นตอนสำคัญๆ ในการถ่ายภาพมาโครกันอีกครั้ง

ขั้นตอนที่ 1: ขั้นแรกคือต้องมีเลนส์มาโคร

ขั้นตอนที่ 2: เริ่มถ่ายโดยมองหาส่วนที่คุณคิดว่ามีความสวยงามมากที่สุด

ขั้นตอนที่ 3: 
- หากเป็นไปได้ ใช้ค่ารูรับแสงที่ f/4.0 ในโหมด Av เพื่อเป็นแนวทาง 
- สำหรับการถ่ายภาพโดยใช้มือถือกล้อง ให้ใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่ 1/300 ถึง 1/600 
- หากนั่นยังไม่พอ ให้เพิ่มความไวแสง ISO เพื่อให้ได้ความเร็วชัตเตอร์ที่สูงขึ้น

ง่ายๆ ราวกับนับ 1, 2, 3! ทำไมไม่ลองหาเลนส์มาโครมาสักอัน แล้วค้นพบโลกมาโครของคุณเอง!

การสร้างโบเก้

“โบเก้” ซึ่งหมายถึงภาพเบลอที่ดูมีเสน่ห์งดงามในบริเวณที่อยู่นอกระยะโฟกัสของภาพ คือเทคนิคการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาพถ่ายที่เป็นเอกลักษณ์ โบเก้ทำให้ภาพมีความลึก และเป็นวิธีที่ขาดไม่ได้ในการดึงความสนใจของผู้ชมไปที่ตัวแบบที่อยู่ในโฟกัส ในบทความนี้ เราจะมาดู 4 ปัจจัยสำคัญในการสร้างโบเก้ และศึกษาวิธีควบคุมเอฟเฟ็กต์โบเก้ที่สร้างขึ้นเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ตามที่ตั้งใจ (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

4 ปัจจัยสำคัญที่สร้างโบเก้ให้ดูเด่นชัด

เงื่อนไขที่สร้างโบเก้ให้ดูเด่นชัด
1. ใช้เลนส์ที่มีทางยาวโฟกัสยาว
2. เลือกรูรับแสงกว้าง
3. ขยับเข้าใกล้ตัวแบบมากขึ้น
4. วางตัวแบบให้ห่างจากแบ็คกราวด์

ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเด่นชัดของเอฟเฟ็กต์โบเก้ (นั่นคือ ระดับการเบลอในบริเวณที่ต้องการ) มีสี่ปัจจัยด้วยกัน ได้แก่ รูรับแสง ทางยาวโฟกัส ระยะการถ่ายภาพ และระยะห่างระหว่างตัวแบบกับแบ็คกราวด์ การใช้ปัจจัยเหล่านี้ร่วมกันอย่างถูกต้องและเหมาะสมกับตัวแบบและฉากจะช่วยให้คุณสร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ในแบบที่ต้องการได้

รูรับแสง: ยิ่งรูรับแสงกว้างขึ้น (ค่า f ต่ำลง) เอฟเฟ็กต์โบเก้จะยิ่งเห็นชัดมากขึ้น (“ขนาดใหญ่ขึ้น”) และสัมพันธ์กันเช่นนี้ในทางกลับกัน
ทางยาวโฟกัส: ยิ่งทางยาวโฟกัสยาวขึ้น เอฟเฟ็กต์โบเก้จะยิ่งเห็นชัดมากขึ้น และสัมพันธ์กันเช่นนี้ในทางกลับกัน
ระยะการถ่ายภาพ: ยิ่งตัวแบบอยู่ใกล้ เอฟเฟ็กต์โบเก้จะยิ่งเห็นชัดมากขึ้น และสัมพันธ์กันเช่นนี้ในทางกลับกัน
ระยะห่างระหว่างตัวแบบและแบ็คกราวด์: ยิ่งแบ็คกราวด์อยู่ไกล เอฟเฟ็กต์โบเก้จะยิ่งเห็นชัดมากขึ้น และสัมพันธ์กันเช่นนี้ในทางกลับกัน

อีกนัยหนึ่งคือ เพื่อให้ได้โบเก้ที่เด่นชัดที่สุด คุณจำเป็นต้อง:
1. ใช้เลนส์เทเลโฟโต้
2. ตั้งค่ารูรับแสงกว้างสุด
3. ขยับเข้าใกล้ตัวแบบมากขึ้นจนกระทั่งคุณอยู่ที่ระยะการถ่ายต่ำสุด และ
4. เลือกสถานที่/ตำแหน่งถ่ายภาพที่แบ็คกราวด์ที่เห็นนั้นอยู่ไกลจากตัวแบบมากที่สุด 

อย่างไรก็ดี เพียงสร้างโบเก้ที่เด่นชัดที่สุดอาจไม่ได้ผลสำหรับภาพทุกภาพ การทราบวิธีปรับเอฟเฟ็กต์โบเก้ให้เหมาะกับวัตถุประสงค์และความมุ่งหมายของภาพเป็นทักษะที่จำเป็นมากในการถ่ายภาพ

เราลองมาดูรายละเอียดของแต่ละปัจจัยที่ส่งผลต่อความเด่นชัดของโบเก้กัน

รูรับแสง

ตัวอย่างด้านล่างถ่ายจากตำแหน่งเดียวกัน แต่ใช้ค่ารูรับแสงต่างกัน เมื่อใช้รูรับแสงกว้าง (f/1.4) แบ็คกราวด์จะอยู่นอกโฟกัสอย่างชัดเจน (เอฟเฟ็กต์โบเก้เห็นชัดเจนมาก) ขณะที่เมื่อใช้รูรับแสงแคบ (f/16) ภาพทั้งภาพจะอยู่ในโฟกัส รวมทั้งแบ็คกราวด์ด้วย นั่นเป็นเพราะเมื่อใช้รูรับแสงกว้าง ระยะชัดลึกจะตื้นและส่งผลให้แบ็คกราวด์อยู่นอกโฟกัสนั่นเอง

รูรับแสงกว้าง (f/1.4)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/200 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

รูรับแสงแคบ (f/16)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/16, 1/40 วินาที, EV+0.3)/ ISO 2500/ WB: Manual

ทางยาวโฟกัส

ภาพทั้งสองภาพต่อไปนี้ถ่ายที่ค่า f/2.8 แต่ใช้ทางยาวโฟกัสต่างกัน ภาพถูกจัดวางเพื่อให้เสาที่สลักชื่อไว้ดูมีขนาดเท่ากันในภาพทั้งสองภาพ เมื่อใช้ทางยาวโฟกัส 70 มม. เราจะเห็นเอฟเฟ็กต์โบเก้ในส่วนแบ็คกราวด์ได้ชัดพอควร แต่เมื่อใช้ทางยาวโฟกัส 24 มม. เอฟเฟ็กต์โบเก้จะเห็นชัดน้อยลงมาก นั่นหมายความว่าหากใช้เลนส์ซูม คุณจะได้เอฟเฟ็กต์โบเก้ที่เด่นชัดมากขึ้นเมื่อใช้ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น

ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น (70 มม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (f/2.8, 1/1600 วินาที, EV-0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ทางยาวโฟกัสสั้นลง (24 มม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM / FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/2.8, 1/50 วินาที, EV-0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ระยะการถ่ายภาพ

ตัวอย่างด้านล่างถ่ายโดยใช้ค่ารูรับแสงที่เท่ากัน (f/1.4) แต่ถ่ายจากระยะห่างที่ต่างกัน คุณจะเห็นว่าระยะห่างระหว่างกล้องกับตัวแบบส่งผลต่อความเด่นชัดของเอฟเฟ็กต์โบเก้ได้อย่างไร เมื่อกล้องอยู่ใกล้ตัวแบบมากขึ้น (ตัวอย่างที่ระยะ 50 ซม.) แบ็คกราวด์จะอยู่นอกโฟกัสมากขึ้น และจะเห็นเอฟเฟ็กต์โบเก้ได้ชัดเจนขึ้น และเมื่อกล้องอยู่ไกลจากตัวแบบมากขึ้น (ตัวอย่างที่ระยะ 70 ซม.) แบ็คกราวด์จะอยู่ในโฟกัสมากขึ้น และจะเห็นเอฟเฟ็กต์โบเก้ได้ชัดน้อยลง โปรดอย่าลืมว่าระยะที่คุณสามารถเข้าใกล้ตัวแบบได้นั้นขึ้นอยู่กับระยะการถ่ายต่ำสุดของเลนส์ที่คุณใช้ (หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ‘ระยะโฟกัสใกล้สุด’)

ใกล้ขึ้น (50 ซม.)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/50 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: Manual

ไกลขึ้น (70 ซม.)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/50 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: Manual

ระยะห่างระหว่างตัวแบบกับแบ็คกราวด์

ภาพตัวอย่างทั้งสองภาพต่อไปนี้ถ่ายที่ค่า f/1.4 แต่มีระยะห่างระหว่างตัวแบบกับแบ็คกราวด์ต่างกัน เมื่อแบ็คกราวด์อยู่ห่างจากตัวแบบมากขึ้น (60 ซม.) เอฟเฟ็กต์โบเก้จะเห็นได้ชัดขึ้น และเมื่อแบ็คกราวด์อยู่ใกล้ตัวแบบมากขึ้น (30 ซม.) เอฟเฟ็กต์โบเก้จะเห็นได้ชัดน้อยลง นี่แสดงว่าหากคุณต้องการเอฟเฟ็กต์โบเก้ที่เด่นชัด คุณต้องดูให้แน่ใจว่าตัวแบบอยู่ไกลจากแบ็คกราวด์มากขึ้น

ไกลขึ้น (60 ซม.)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/2500 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: Manual

ใกล้ขึ้น (30 ซม.)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/3200 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: Manual

สิ่งสำคัญที่ต้องตระหนักถึงเมื่อสร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้

1. เลือกค่ารูรับแสงที่รักษาบริบทในภาพได้เพียงพอ

f/1.4
EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/60 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

f/5.6
EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/50 วินาที, EV+0.7)/ ISO 1250/ WB: อัตโนมัติ

ยิ่งรูรับแสงกว้างขึ้น ภาพเบลอจะยิ่งชัดเจนขึ้นและพื้นที่นอกโฟกัสจะมีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าจะดึงความสนใจไปที่ตัวแบบหลักได้มากขึ้น แต่หากคุณสร้างภาพที่เบลอมากเกินความจำเป็น อาจกลายเป็นการตัดข้อมูลที่จำเป็นซึ่งมีส่วนสร้างบริบทในภาพถ่าย เช่น สถานที่และสภาพแวดล้อมโดยรอบ ออกไป ดังนั้น จึงควรพิจารณาว่าคุณต้องการถ่ายทอดตัวแบบหลักที่เป็นเป้าหมายอย่างไร แล้วจึงเลือกค่ารูรับแสงที่เหมาะสม

2. หากต้องการใช้ประโยชน์จากพลังในการสื่ออารมณ์ ให้ใช้รูรับแสงที่กว้างขึ้น

f/11
EOS 6D/ EF50mm f/1.8 STM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/11, 1/50 วินาที, EV+1)/ ISO 1600/ WB: แสงแดด

f/1.8
EOS 6D/ EF50mm f/1.8 STM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.8, 1/100 วินาที, EV+1)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

การใช้รูรับแสงแคบจะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในเฟรมภาพอยู่ในโฟกัส และเมื่อมองเห็นองค์ประกอบในภาพได้ชัดเจน จึงยากที่จะนำเสนอแนวคิดและกระตุ้นอารมณ์ภาพ ดังนั้น หากคุณต้องการให้ภาพถ่ายชวนให้รำลึกถึงอดีตมากกว่าภาพยนตร์สารคดี ควรใช้รูรับแสงกว้างขึ้นและสร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ที่เด่นชัดมากขึ้น วิธีนี้จะช่วยดึงความสนใจของผู้ชมไปยังจุดที่ต้องการ และให้แนวคิดที่ชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่คุณต้องการสื่อ

ซึ่งเอฟเฟ็กต์โบเก้สามารถช่วยให้คุณได้ภาพเช่นนี้!

EOS 700D/ EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 127 มม. (เทียบเท่า 203 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5, 1/500 วินาที)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ทางยาวโฟกัสที่ยาวและค่ารูรับแสงกว้างสุดสร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ที่ดีที่สุด
ภาพนี้ถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสที่ยาว (203 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) โดยใช้ค่ารูรับแสงกว้างสุดที่ f/5 ฉันใช้ปัจจัยสองข้อสำหรับโบเก้ที่เด่นชัดในการสร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ที่เบลอรายละเอียดในทะเล เพื่อดึงความสนใจไปที่นกนางนวล

หากต้องการอ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับโบเก้ โปรดอ่านบทความ SNAPSHOT ต่อไปนี้:
เทคนิคการถ่ายภาพพอร์ตเทรตโดยใช้โบเก้
พัฒนาทักษะการถ่ายภาพท่องเที่ยวของคุณด้วย EOS M10 ตอนที่ #1: การใช้โบเก้เพื่อทำให้ตัวแบบดูโดดเด่น
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับเลนส์ #8: ส่วนใดที่ควรโฟกัสเพื่อให้ได้ภาพถ่ายวงกลมโบเก้ที่สวยงาม
การถ่ายภาพดอกไม้: วิธีสร้างวงกลมโบเก้ที่สว่างจ้าให้สวยแจ่มด้วยเลนส์มาโคร

เคล็ดลับเรื่องโบเก้: สร้างโบเก้สวยๆ จากเลนส์ซูมช้า

ตราบเท่าที่ทำตามเงื่อนไขต่างๆ เราสามารถสร้างโบเก้ที่ดูนุ่มนวลด้วยเลนส์ซูมมาตรฐานได้ด้วยวิธีการต่อไปนี้ (เรื่องต้นฉบับโดย Kazuo Nakahara นิตยสาร Digital Camera)

4 เงื่อนไขเพื่อให้ได้ภาพโบเก้

บางคนอาจคิดว่าไม่สามารถสร้างภาพโบเก้ได้หากใช้เลนส์ซูมมาตรฐานระดับเริ่มต้น เนื่องจากเลนส์ดังกล่าวส่วนใหญ่ไม่มีรูรับแสงกว้างสุดขนาดใหญ่ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย อย่าลืมว่าระดับการเบลอในโบเก้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับค่า f เพียงอย่างเดียว

ปัจจัยต่อไปนี้ส่งผลต่อโบเก้เช่นกัน
- คุณถ่ายภาพใกล้ระยะเทเลโฟโต้หรือไม่
- คุณอยู่ใกล้ตัวแบบมากน้อยเพียงใด
- คุณอยู่ห่างจากระนาบโฟกัสมากน้อยเพียงใด

อีกนัยหนึ่งคือ หากต้องการสร้างภาพโบเก้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ทางที่ดีควรผสมผสานเงื่อนไข 4 ข้อดังต่อไปนี้เข้าด้วยกัน

---------------------------------------------
เงื่อนไขที่ทำให้ได้ภาพโบเก้ขนาดใหญ่
(1) ใช้ค่า f ต่ำ
(2) เลือกทางยาวโฟกัสในช่วงเทเลโฟโต้
(3) เข้าใกล้ตัวแบบ
(4) ค้นหาแบ็คกราวด์ที่อยู่ห่างออกไป
---------------------------------------------

เงื่อนไขเหล่านี้รวมทั้งมุมถ่ายภาพที่สร้างความลึกสามารถช่วยให้เกิดโบเก้ที่ดูนุ่มนวลได้อย่างน่าทึ่ง แม้ว่าเลนส์ของคุณจะไม่มีรูรับแสงกว้างสุดที่ใหญ่มากก็ตาม ตัวอย่างเช่น ใช้ค่า f ต่ำสุด (รูรับแสงกว้างสุด) ตามเงื่อนไข (1) และซูมเข้าไปจนถึงระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้ตามเงื่อนไข (2)

เคล็ดลับสำคัญ: สำหรับตัวแบบอย่างเช่น ดอกไม้ การตรวจสอบให้แน่ใจว่าภาพที่ถ่ายนั้นมีความสว่าง (เช่น โดยใช้การชดเชยแสง) ยังช่วยทำให้เอฟเฟ็กต์โบเก้ดูนุ่มนวลยิ่งขึ้นอีกด้วย

การถ่ายภาพที่ค่า f/5.6 โดยทำตามเงื่อนไข 4 ข้อ

EOS 750D/ EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 250 มม. (เทียบเท่า 400 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/320 วินาที, EV+0.7)/ ISO 400/ WB: อัตโนมัติ

ผมถ่ายภาพในตำแหน่งที่อยู่ในระนาบเดียวกับดอกไม้ และใช้รูรับแสงกว้างสุดในระยะเทเลโฟโต้ จากนั้นจึงสร้างความลึกให้กับแบ็คกราวด์ ผลลัพธ์ที่ได้คือ โบเก้ที่สวยงามดูนุ่มนวล

การถ่ายภาพที่ค่า f/5.6 โดยไม่ทำตามเงื่อนไข

EOS 750D/ EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 55 มม. (เทียบเท่า 88 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/80 วินาที, EV±0)/ ISO 320/ WB: อัตโนมัติ

แม้ว่าภาพนี้ถ่ายด้วยค่า f/5.6 เช่นกัน แต่ไม่ได้ทำตามเงื่อนไขอื่นๆ ดอกไม้สีน้ำเงินและสีม่วง (ตัวแบบหลัก) อยู่ใกล้กับดอกไม้สีเหลืองและสีส้มมากเกินไป ซึ่งทำให้ยากที่จะเบลอและสร้างโบเก้จากดอกไม้สีเหลืองและสีส้ม นอกจากนี้ การถ่ายภาพจากมุมบนลงล่างยังเปลี่ยนพื้นดินสีทึมๆ ให้กลายเป็นแบ็คกราวด์ ภาพที่ได้จึงน่าสนใจน้อยลง

โฟกัสชัดลึก

โฟกัสชัดลึกซึ่งองค์ประกอบทั้งหมดอยู่ในระยะโฟกัสเป็นอีกเทคนิคหนึ่งที่ใช้กันบ่อยในการถ่ายภาพทิวทัศน์และการถ่ายภาพสตรีท ในบทความนี้ เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ 4 ปัจจัยที่ส่งผลต่อโฟกัสชัดลึก ซึ่งคุณอาจลองใช้เทคนิคนี้ในการถ่ายภาพครั้งต่อไป (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

4 ปัจจัยที่ช่วยให้ได้โฟกัสชัดลึกอย่างง่ายดาย

4 ปัจจัยที่ช่วยให้ได้โฟกัสชัดลึกอย่างง่ายดาย
1. เลือกเลนส์ที่มีทางยาวโฟกัสสั้น
2. ใช้รูรับแสงแคบ (ค่า f สูง)
3. ขยับกล้องให้ห่างจากตัวแบบมากขึ้น
4. เลือกมุม/ตัวแบบที่แสดงความลึกน้อยกว่า

“โฟกัสชัดลึก” หมายถึงสถานะที่องค์ประกอบทั้งหมดในภาพอยู่ในระยะโฟกัส คุณอาจเรียกเทคนิคนี้ว่าเป็นเทคนิคที่ตรงกันข้ามกับการสร้างโบเก้ก็ได้ การโฟกัสชัดลึกที่ดีนั้นต้องอาศัยความเข้าใจในแนวคิดเกี่ยวกับ “ระยะชัด” (พื้นที่ของภาพที่อยู่ในระยะโฟกัส) ตลอดจนวิธีควบคุมปัจจัยทั้ง 4 ประการต่อไปนี้เป็นอย่างดี

ทางยาวโฟกัส: ระยะชัดจะเพิ่มมากขึ้นเมื่อใช้ทางยาวโฟกัสสั้น และจะตื้นขึ้นเมื่อใช้ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น
รูรับแสง: ระยะชัดจะเพิ่มมากขึ้นเมื่อใช้รูรับแสงที่แคบลง และตื้นขึ้นเมื่อใช้รูรับแสงที่เปิดกว้างมากขึ้น
ความลึก: หมายถึงระยะห่างระหว่างองค์ประกอบในส่วนโฟร์กราวด์ กึ่งกลางภาพ และในแบ็คกราวด์ ยิ่งภาพถ่ายดูแบนมากเท่าใด (ระยะห่างระหว่างองค์ประกอบน้อยลง) ยิ่งทำให้ได้โฟกัสชัดลึกง่ายขึ้น และหากภาพมีความลึกมากขึ้น ยิ่งทำให้ได้โฟกัสชัดลึกยากขึ้น 
ระยะการถ่ายภาพ: ยิ่งกล้องอยู่ห่างจากตัวแบบมากเท่าใด ระยะชัดจะกว้างขึ้น ยิ่งกล้องอยู่ใกล้ตัวแบบมากเท่าใด ระยะชัดจะตื้นขึ้น

อีกนัยหนึ่งคือ วิธีที่ง่ายที่สุดซึ่งจะทำให้ได้โฟกัสชัดลึกคือ การใช้เลนส์มุมกว้าง ตั้งค่าให้รูรับแสงแคบสุด ตั้งกล้องให้ห่างจากตัวแบบมากที่สุด และตรวจสอบจนแน่ใจว่าภาพของคุณมีความลึกน้อยมาก

เคล็ดลับสำหรับโฟกัสชัดลึก: การใช้รูรับแสงที่แคบจะทำให้ความเร็วชัตเตอร์ช้าลง ซึ่งทำให้ภาพที่ถ่ายในที่มืดหรือสลัวมีแนวโน้มเกิดปัญหากล้องสั่นได้ ในการจัดการกับปัญหานี้ จึงควรใช้โหมด ISO อัตโนมัติ

เราลองมาดูรายละเอียดของแต่ละปัจจัยที่ส่งผลต่อโฟกัสชัดลึกกัน

ทางยาวโฟกัส

ตัวอย่างด้านล่างนี้ถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสต่างกัน แต่ใช้ค่า f เท่ากัน (f/11) และมีการปรับระยะการถ่ายภาพเพื่อให้เสาดูมีขนาดเท่ากัน เมื่อใช้ทางยาวโฟกัสสั้นลง (24 มม.) ระยะชัดลึกจะเพิ่มมากขึ้น และองค์ประกอบในส่วนแบ็คกราวด์อยู่ในโฟกัส ในขณะที่การใช้ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น (70 มม.) ระยะชัดลึกจะแคบขึ้น สังเกตว่าแม้จะใช้ค่า f/11 แต่อาคารเรียนในส่วนแบ็คกราวด์ยังหลุดโฟกัสอยู่ นี่แสดงให้เห็นถึงวิธีใช้เลนส์มุมกว้างซึ่งให้ทางยาวโฟกัสที่สั้นมาก จึงช่วยให้คุณได้โฟกัสชัดลึกง่ายขึ้น

ทางยาวโฟกัสสั้นลง (24 มม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/11, 1/160 วินาที, EV-0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น (70 มม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (f/11, 1/100 วินาที, EV-0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

รูรับแสง

ภาพด้านล่างถ่ายจากตำแหน่งเดียวกัน แต่ใช้รูรับแสงขนาดต่างกัน ภาพนี้ถ่ายโดยใช้รูรับแสงที่แคบกว่า (f/16) เพื่อให้ได้โฟกัสชัดลึก ภาพที่ได้จึงดูคมชัดจนถึงส่วนแบ็คกราวด์ ขณะที่อีกภาพหนึ่งที่ใช้รูรับแสงกว้างกว่า (f/1.4) ส่วนแบ็คกราวด์จะอยู่นอกโฟกัสมาก สำหรับภาพถ่ายดังเช่นภาพด้านล่าง ซึ่งมีระยะห่างระหว่างกล้องกับตัวแบบน้อยแต่ภาพมีความลึกมาก การลดขนาดรูรับแสงลงเหลือ f/16 ช่วยให้คุณสามารถถ่ายภาพทั้งหมดให้อยู่ในระยะโฟกัสได้คมชัด

รูรับแสงแคบ (f/16)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/16, 1/80 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

รูรับแสงกว้าง (f/1.4)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/8000 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ความลึก

คุณสามารถเพิ่มความลึกในภาพได้โดยการปรับองค์ประกอบภาพ สำหรับทั้งสองภาพด้านล่าง ฉันใช้รูรับแสงกว้างเท่ากัน (f/1.4) แต่ถ่ายภาพแรกจากทางด้านหน้า เพื่อสร้างภาพที่ดูค่อนข้างแบน (ไม่มีความลึก) ภาพอยู่ในโฟกัสทั้งหมดซึ่งแสดงให้เห็นว่าคุณสามารถได้โฟกัสชัดลึกโดยใช้รูรับแสงกว้างได้ ตราบใดที่ภาพค่อนข้างแบนและคุณถ่ายภาพนั้นจากด้านหน้าโดยตรง 

ส่วนในภาพที่สอง ฉันใช้การจัดองค์ประกอบภาพตามเส้นแนวทแยงมุม เพื่อสร้างความลึก ให้สังเกตว่าส่วนของภาพซึ่งอยู่ใกล้กล้องมากที่สุดและไกลจากกล้องมากที่สุดจะอยู่นอกโฟกัส

ไม่มีความลึก (ด้านหน้า)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/40 วินาที)/ ISO 125/ WB: Manual

มีความลึก (องค์ประกอบภาพตามแนวเส้นทแยงมุม)

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/1.4, 1/40 วินาที)/ ISO 125/ WB: Manual

ระยะการถ่ายภาพ

ภาพต่อไปนี้ถ่ายโดยใช้ค่ารูรับแสงเท่ากัน (f/5.6) แต่ถ่ายจากระยะที่ต่างกัน เมื่อกล้องอยู่ไกลจากตัวแบบมากขึ้น (ตัวอย่างภาพทางซ้าย 100 ซม.) ระยะชัดลึกจะกว้างขึ้น เมื่อกล้องอยู่ใกล้ตัวแบบมากขึ้น (ตัวอย่างภาพทางขวา 70 ซม.) ระยะชัดลึกจะตื้นขึ้น จากภาพทั้งสองภาพนี้ เราสรุปได้ว่าเมื่อถ่ายภาพระยะไกล เราไม่จำเป็นต้องใช้รูรับแสงที่แคบมากๆ เพื่อให้ได้โฟกัสชัดลึก ค่ารูรับแสงระหว่าง f/5.6 ถึง f/8 น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ภาพทั้งภาพอยู่ในโฟกัสได้

ไกลขึ้น (100 ซม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 27 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/200 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ใกล้ขึ้น (70 ซม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 27 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/250 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

สิ่งสำคัญที่ต้องตระหนักเมื่อใช้เทคนิคโฟกัสชัดลึก

1. ทำความเข้าใจว่าระยะชัดลึกเป็นเรื่องของระนาบภาพ ไม่ใช่จุดโฟกัส

EOS 5D Mark III/ EF50mm f/1.4 USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/2, 1/250 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ในตัวอย่างด้านบน ให้สังเกตว่าหมากรุกทั้งหมดที่วางในแนวนอน อยู่ในระยะโฟกัสที่คมชัด แต่หมากรุกที่วางในแนวตั้งนั้นอยู่นอกโฟกัสทั้งหมด ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น อธิบายง่ายๆ คือ กล้องจะประเมินวัตถุทั้งหมดที่อยู่ห่างจากกล้องในระยะที่เท่ากันว่าอยู่ในระนาบภาพเดียวกัน ตราบใดที่อยู่ในระยะชัดลึก ภาพทั้งหมดในระนาบภาพดังกล่าวจะอยู่ในโฟกัส เนื่องจากกล้องจะไม่แยกแยะความแตกต่างของจุดต่างๆ ที่อยู่ในระนาบเดียวกัน ควรนึกถึงข้อนี้ขณะกำหนดค่ารูรับแสงและเมื่อพิจารณาว่าต้องการให้ภาพอยู่ในโฟกัสมากน้อยเพียงใด

2. การใช้ค่า f ที่สูงเกินไปอาจส่งผลให้คุณภาพของภาพถ่ายลดลง

ส่วนที่อยู่ในกรอบสีแดงเมื่อขยายใหญ่ขึ้น
EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (1/30 วินาที, EV+1.0)/ ISO 100/ WB: Manual

เราได้เรียนรู้ว่าโดยทั่วไปการใช้รูรับแสงที่แคบลง (ค่า f สูงขึ้น) จะเพิ่มระยะชัดลึก ซึ่งทำให้ภาพคมชัดยิ่งขึ้น แต่หากคุณใช้รูรับแสงแคบเกินไปอาจทำให้เกิดปรากฏการณ์ทางแสงที่เรียกว่า ‘ปรากฏการณ์การกระจายแสง’ ได้ ปรากฏการณ์การกระจายแสงนี้ส่งผลให้ภาพดูคมชัดน้อยลง
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวอย่างภาพที่ใช้ค่า f/22 ซึ่งดูคมชัดน้อยกว่าตัวอย่างภาพที่ใช้ค่า f/8  ดังนั้น ควรนึกถึงปรากฏการณ์การกระจายแสงนี้ไว้เมื่อพิจารณาตั้งค่ารูรับแสงให้แคบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้ค่า f ที่สูงกว่า f/11 การตั้งค่าที่ดีที่สุดคือการตั้งค่าที่สมดุลทั้งการกระจายแสงและขนาดของระยะชัดลึก ซึ่งทำได้ด้วยค่า f/8 สำหรับตัวอย่างนี้ 

โฟกัสชัดลึกอาจช่วยให้คุณได้ภาพเช่นนี้!

EOS 5D Mark III/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE(f/8, 1/400 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ทางยาวโฟกัสสั้นและรูรับแสงแคบช่วยให้ได้โฟกัสชัดลึก
ฉันใช้เทคนิคโฟกัสชัดลึกถ่ายภาพหัวเรือนี้ โดยมีท้องทะเลเป็นแบ็คกราวด์ สังเกตว่าภาพทั้งภาพอยู่ในโฟกัสตั้งแต่ส่วนโฟร์กราวด์จนถึงด้านหลัง การใช้ฝั่งมุมกว้างของเลนส์และทางยาวโฟกัสที่ให้ระยะชัดลึกที่กว้างทำให้ได้โฟกัสชัดลึกอย่างง่ายดาย

เปอร์สเป็คทีฟ

เปอร์สเป็คทีฟ คือ ปรากฏการณ์ที่ทำให้วัตถุที่อยู่ใกล้ดูมีขนาดใหญ่ขึ้น และวัตถุที่อยู่ไกลดูมีขนาดเล็กลง เปอร์สเป็คทีฟเป็นแนวคิดหนึ่งที่สำคัญในการถ่ายภาพ ซึ่งหากหมั่นฝึกฝนและสร้างเปอร์สเปคทีฟที่เกินจริงได้ ภาพของคุณจะส่งผลทางอารมณ์มากขึ้น ในบทความนี้ เราจะมาทำความรู้จักกับ 3 องค์ประกอบที่มีผลต่อเปอร์สเป็คทีฟกัน (เรื่องต้นฉบับโดย Tomoko Suzuki นิตยสาร Digital Camera)

3 ปัจจัยที่มีผลต่อเปอร์สเป็คทีฟ

3 ปัจจัยที่ช่วยให้ได้เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟที่ชัดเจนขึ้น
1. ใช้เลนส์ที่มีทางยาวโฟกัสสั้นลง
2. ขยับเข้าใกล้ตัวแบบให้มากที่สุด
3. ถ่ายภาพจากมุมรับภาพแนวทแยงที่ชันยิ่งขึ้น

เปอร์สเป็คทีฟ หมายถึง ปรากฏการณ์ของภาพที่วัตถุซึ่งอยู่ใกล้ตัวเราดูมีขนาดใหญ่ขึ้น และวัตถุที่อยู่ไกลจากเราดูมีขนาดเล็กลง ในการถ่ายภาพ ปัจจัยที่มีผลต่อเปอร์สเป็คทีฟมีอยู่ 3 ประการด้วยกันคือ ทางยาวโฟกัส ระยะการถ่ายภาพ และมุมถ่ายภาพ

ทางยาวโฟกัส: ยิ่งคุณใช้ทางยาวโฟกัสที่สั้น เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งชัดเจนขึ้น ในทางกลับกัน ยิ่งคุณใช้ทางยาวโฟกัสที่ยาวขึ้น เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งด้อยลง

ระยะห่างจากตัวแบบ (ระยะการถ่ายภาพ หรือ “ระยะโฟกัส”): ยิ่งกล้องอยู่ใกล้ตัวแบบมากเท่าใด เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งชัดเจนขึ้น ยิ่งกล้องอยู่ห่างจากตัวแบบมากเท่าใด เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งด้อยลง 

มุมถ่ายภาพ: ยิ่งกล้องของคุณขนานกับตัวแบบมากเท่าใด (มุมถ่ายภาพตื้นขึ้น) เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งด้อยลง ในทางกลับกัน ถ้าคุณวางกล้องไว้ในมุมที่ชันมากขึ้นจากตัวแบบ คุณจะได้เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟที่ชัดเจนขึ้น 

สรุปแล้ว วิธีง่ายที่สุดที่จะได้เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟที่ชัดเจนที่สุดคือ การใช้เลนส์มุมกว้าง ขยับเข้าใกล้ตัวแบบให้มากที่สุด และถ่ายภาพจากมุมรับภาพแนวทแยงที่ชัน เอฟเฟ็กต์การขยายมุมมองเปอร์สเปคทีฟเกินจริงที่เป็นเอกลักษณ์ของเลนส์มุมกว้างช่วยคุณสร้างสรรค์ภาพถ่ายที่สวยงาม พร้อมสื่อถึงความลึก ความมีมิติ และขนาดได้อย่างชัดเจน เอฟเฟ็กต์นี้จึงเหมาะกับการใช้ร่วมกับโฟกัสชัดลึก

เราลองมาดูรายละเอียดของปัจจัย 3 ประการที่ส่งผลต่อเปอร์สเป็คทีฟกัน

ทางยาวโฟกัส

ภาพด้านล่างถ่ายด้วยเลนส์ซูมมาตรฐานจากตำแหน่งเดียวกัน แต่ใช้ทางยาวโฟกัสต่างกัน เมื่อถ่ายด้วยทางยาวโฟกัสที่สั้นลง (24 มม.) เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟที่ได้จะค่อนข้างชัดเจน องค์ประกอบในภาพที่อยู่ใกล้ผู้ชมมากกว่าจะดูมีขนาดใหญ่ขึ้น และองค์ประกอบที่อยู่ไกลกว่าจะดูมีขนาดเล็กลง ในขณะเดียวกัน เมื่อถ่ายด้วยทางยาวโฟกัสที่ยาวขึ้น (ตัวอย่างที่ระยะ 70 มม.) เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟที่ได้จะไม่ชัดเจนนัก

ทางยาวโฟกัสสั้นลง (24 มม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/30 วินาที, EV+0.7)/ ISO 1250/ WB: อัตโนมัติ

ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น (70 มม.)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 70 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/80 วินาที, EV+0.7)/ ISO 3200/ WB: อัตโนมัติ

ระยะห่างจากตัวแบบ

ตัวอย่างด้านล่างถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสที่เท่ากัน (50 มม.) แต่ระยะห่างจากตัวแบบที่ต่างกัน ในตัวอย่างด้านล่าง ลองสังเกตว่าส่วนของตึกที่อยู่ใกล้เราจะดูมีขนาดใหญ่กว่าตามสัดส่วนเมื่อเปรียบเทียบกับการถ่ายภาพโดยขยับออกห่างจากตัวแบบมากขึ้น (ตัวอย่างที่ระยะ 3 เมตร) สิ่งนี้เห็นได้อย่างชัดเจนเมื่อเรามองดูแนวเส้นที่ด้านบนและด้านล่างของป้ายโฆษณาในแต่ละภาพ ซึ่งมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยมโดยมีขอบด้านขวาของภาพเป็นฐาน ในตัวอย่างที่ถ่ายที่ระยะ 2 เมตร รูปสามเหลี่ยมนี้มีฐานกว้างกว่า เมื่อเทียบกับตัวอย่างที่ถ่ายที่ระยะ 3 เมตร ซึ่งแนวเส้นบรรจบกันที่มุมมากขึ้นเรื่อยๆ และเกิดเป็นรูปสามเหลี่ยมที่มีรูปทรงเพรียวบางพร้อมกับฐานที่แคบลง นี่แสดงว่ายิ่งกล้องอยู่ใกล้ตัวแบบมากเท่าใด เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟจะยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น 

ใกล้ขึ้น (2 เมตร)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/200 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

ไกลขึ้น (3 เมตร)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/200 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: Manual

มุมถ่ายภาพ

ตัวอย่างด้านล่างถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสที่เท่ากัน (50 มม.) แต่ต่างกันที่มุมถ่ายภาพ การถ่ายตัวแบบจากมุมรับภาพแนวทแยง (ตัวอย่างที่มุม 45° ) ทำให้เกิดเอฟเฟ็กต์เปอร์สเปคทีฟซึ่งเปลี่ยนรูปทรงสี่เหลี่ยมของหน้าต่างไป ขณะที่การถ่ายภาพจากมุมที่ค่อนข้างแบน (ตัวอย่างภาพที่ถ่ายจากทางด้านหน้า) จะไม่เกิดเอฟเฟ็กต์เปอร์สเปคทีฟ ภาพจึงแสดงหน้าต่างสี่เหลี่ยมเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าตามจริง

แนวทแยง (45°)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 50 มม./ Aperture-priority AE (f/2.8, 1/320 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

แบน (กล้องและระนาบภาพอยู่ในแนวเดียวกัน)

EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 50mm/ Aperture-priority AE (f/2.8, 1/250 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

สิ่งสำคัญที่ต้องตระหนักในการเน้นเปอร์สเปคทีฟ

1. ตระหนักถึงเส้นนำสายตาให้มากเมื่อจัดองค์ประกอบภาพ

การใช้เส้นแนวตั้งและแนวนอนร่วมกัน
EOS 6D/ EF17-40mm f/4L USM/ FL: 17 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/160 วินาที, EV+1)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

การใช้เส้นนำสายตาเพื่อสร้างความลึก
EOS 5D Mark III/ EF24-70mm f/2.8L II USM/ FL: 24 มม./ Program AE (f/8, 1/250 วินาที)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

เมื่อคุณใช้เลนส์มุมกว้างเพื่อถ่ายภาพที่ใช้ประโยชน์จากเปอร์สเปคทีฟ ควรตระหนักถึงเส้นนำสายตาในภาพถ่ายให้มาก การถ่ายภาพจากมุมมองที่โดดเด่นเพื่อให้เส้นนำสายตาในอาคาร ถนน ทางเดิน แม่น้ำ และองค์ประกอบอื่นๆ ดูเป็นแนวทแยงมุมมากขึ้น จะสามารถเพิ่มเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟได้ นอกจากนี้ คุณยังสามารถใช้เส้นนำสายตาเพื่อสร้างความลึกในภาพถ่าย หรือดึงความสนใจของผู้ชมไปยังจุดใดจุดหนึ่งได้

2. เล่นกับตำแหน่งและมุมกล้อง

ตำแหน่งที่ต่ำ
EOS 6D/ EF17-40mm f/4L USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/200 วินาที, EV-0.3)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

มุมสูง
EOS 6D/ EF17-40mm f/4L USM/ FL: 25 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/80 วินาที)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

หากคุณถ่ายภาพในระดับสายตา การได้เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย จึงขอแนะนำให้ลองถ่ายภาพจากตำแหน่งที่ต่ำหรือมุมสูงแทน แม้แต่การเอียงกล้องขึ้นหรือลงเพียงเล็กน้อยก็อาจสร้างความแตกต่างได้มากเช่นกัน

เอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟอาจช่วยให้คุณได้ภาพเช่นนี้!

EOS 6D/ EF24-105mm f/4L IS USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/8, 1/30 วินาที, EV+0.3)/ ISO 500/ WB: แสงแดด
จัดตำแหน่งตัวเองให้อยู่ใกล้กับตัวแบบและถ่ายภาพมุมกว้างจากมุมต่ำ

เก้าอี้ในห้องนั่งเล่นเป็นสีเขียวสวย ฉันขยับเข้าใกล้และถ่ายภาพโดยใช้มุมต่ำและทางยาวโฟกัสมุมกว้าง ส่วนของเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ผู้ชมมากกว่าดูมีขนาดใหญ่ และค่อยๆ แคบขึ้นเมื่อมองลึกเข้าไปในภาพ ภาพนี้จึงแสดงให้เห็นถึงมิติความลึกของห้อง

"แสงหลอก" และ "แสงแฟลร์" คืออะไร

เรามักได้รับคำแนะนำให้ระวังปัญหาเรื่องแสงหลอกและแสงแฟลร์ขณะถ่ายภาพย้อนแสง แต่คุณทราบไหมว่าจริงๆ แล้วแสงเหล่านี้คืออะไร ในบทความนี้ ผมจะอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหล่านี้ เพื่อให้เกิดความเข้าใจกล้องและเลนส์ได้ดียิ่งขึ้นเมื่อต้องถ่ายภาพดังกล่าว (เรื่องต้นฉบับโดย Shirou Hagihara นิตยสาร Digital Camera)

แสงหลอกคืออะไร และแสงแฟลร์คืออะไร

แสงแฟลร์ คือ ปรากฏการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้เมื่อแสงสะท้อนจากเลนส์หรือชิ้นส่วนอื่นๆ เช่น ท่อเลนส์และกล่องกระจก ทำให้ภาพบางส่วนหรือทั้งหมดพร่ามัวหรือขาดความคมชัด 
แสงหลอก คือ แสงแฟลร์ชนิดหนึ่งที่เกิดจากการสะท้อนของแหล่งกำเนิดแสงที่มีความเข้มซ้ำไปซ้ำมาจนเกิดเป็นเงาแปลกปลอมขึ้นบนภาพที่เห็นได้ชัดเจน และเกิดในทิศทางตรงข้ามกับแหล่งกำเนิดแสงพอดี

เลนส์รุ่นก่อนๆ ที่ไม่มีตัวเคลือบสารป้องกันการสะท้อนจะมีความไวต่อแสงหลอกและแสงแฟลร์ได้ง่าย อย่างไรก็ตาม การกำจัดเอฟเฟ็กต์เหล่านี้อย่างหมดจดอาจทำได้ยากแม้ว่าจะใช้เลนส์ที่มีการเคลือบสารใหม่ล่าสุดก็ตาม ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับตัวแบบและสภาวะการถ่ายภาพด้วย

อย่างน้อยที่สุด สิ่งที่ช่างภาพควรทำเพื่อจัดการกับเอฟเฟ็กต์เหล่านี้ก็คือการติดเลนส์ฮูด และทำการลดแสงที่ทำให้เกิดแสงแฟลร์โดยการใช้วัตถุ เช่น มือของคุณ หมวก หรือวัตถุที่มีลักษณะเป็นแผงหากจำเป็น

นอกจากนี้ พึงระลึกว่าแม้ว่าโดยทั่วไปแสงหลอกและแสงแฟลร์จะถูกมองว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ส่งผลในทางลบต่อภาพ แต่บางครั้งแสงเหล่านี้จะถูกนำมารวมไว้ในภาพอย่างจงใจเพื่อใช้ในการสื่ออารมณ์ภาพในแนวศิลป์ด้วยเช่นกัน

ภาพที่มีแสงแฟลร์

ภาพนี้มีแสงแดดค่อนข้างจ้าส่องเข้ามาในภาพ ทำให้เกิดแสงแฟลร์และส่งผลให้ภาพดูพร่ามัว เราไม่สามารถลบแสงนี้ได้ด้วยวิธีการลดรูรับแสงให้แคบลง

ภาพที่ไม่มีแสงแฟลร์

ในภาพนี้ผมใช้มือบังแสงแดดไม่ให้เข้าสู่เลนส์ ซึ่งช่วยลดแสงแฟลร์ลงในระดับที่จะสามารถมองเห็นได้เพียงแค่รางๆ ที่ขอบด้านบนสุดของภาพ

ภาพที่มีแสงหลอก

แสงอาทิตย์ส่องไปที่ด้านมุมบนขวาของภาพ แสงหลอกปรากฏขึ้นที่มุมล่างซ้าย และเกิดขึ้นในทิศทางตรงกันข้ามกับแหล่งกำเนิดแสงพอดี รูปลักษณะของแสงหลอกนี้สามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

ภาพที่ไม่มีแสงหลอก

ผมใช้หมวกบังเลนส์ไว้เพื่อป้องกันการเกิดแสงหลอก และปรับตำแหน่งถ่ายภาพของตัวเองขณะตรวจสอบเอฟเฟ็กต์บนจอ LCD ไปพร้อมกัน วิธีนี้ช่วยในการลดแสงที่จะทำให้ภาพเกิดความเสียหาย และทำให้ได้คุณภาพของภาพที่คมชัด

(จากซ้ายไปขวา) EW-63C / ET-63

เลนส์ฮูด EW-63C ใช้งานร่วมกับเลนส์ซูมมาตรฐาน EF-S18-55mm f/3.5-5.6 IS STM ได้ ขณะที่เลนส์ฮูด ET-63 สามารถใช้งานร่วมกับเลนส์ EF-S55-250mm f/4-5.6 IS STM ได้ โปรดทราบว่าเลนส์ฮูดแต่ละชนิดจะมีรูปทรงที่แตกต่างกัน เพื่อให้เข้ากับคุณลักษณะของเลนส์แบบต่างๆ

เหตุผล 3 ข้อว่าทำไมคุณควรหันมาใช้เลนส์ฮูด

แม้ว่าคุณจะเห็นคนใช้กล้อง DSLR หรือกล้องมิเรอร์เลสอยู่บ่อยๆ ตามในเมืองหรือสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ แต่น้อยครั้งที่คุณจะเห็นคนใช้เลนส์ฮูด ซึ่งน่าเสียดายอย่างยิ่ง เพราะเลนส์ฮูดเป็นอุปกรณ์ที่สำคัญมาก ในบทความนี้ ผมจะแนะนำเหตุผล 3 ข้อว่าทำไมผู้เริ่มหัดถ่ายภาพจึงควรใช้เลนส์ฮูด (บรรณาธิการโดย studio9)

เลนส์ฮูดคืออะไร 

ถ้าคุณมองดูเลนส์ของคนที่ใช้กล้อง DSLR หรือกล้องมิเรอร์เลสรอบๆ เมือง คุณจะพบว่าคนส่วนใหญ่มักถ่ายภาพด้วยเลนส์เพียงอย่างเดียว โดยไม่ได้สวมเลนส์ฮูด และอาจมีบางคนที่ไม่รู้ว่าด้วยซ้ำมีเลนส์ฮูดอยู่ เพราะว่าไม่ใช่อุปกรณ์มาตรฐานที่รวมอยู่ในชุดกล้อง DSLR และกล้องมิเรอร์เลสรุ่นเริ่มต้นใช้งาน อย่างไรก็ตาม เลนส์ฮูดเป็นอุปกรณ์ที่สำคัญมาก

เลนส์ฮูดเป็นอุปกรณ์เสริมที่สวมเข้ากับเลนส์ ซึ่งถ้าเทียบกับคน ก็เปรียบเสมือนเป็นหมวกหรือหมวกกันน็อคที่คนสวมใส่

มีเหตุผลสามข้อว่าทำไมเราถึงสวมหมวกหรือหมวกกันน็อค
1. เพื่อหลีกเลี่ยงแสงแดดจ้า
2. เพื่อป้องกันศีรษะ
3. เพื่อให้ดูสวยงาม

ซึ่งก็เหมือนกับเลนส์ฮูด เพราะมีเหตุผลดีๆ ที่เราควรใช้ด้วยเหมือนกัน
ในบทความนี้ ผมจะแนะนำเหตุผลสามข้อว่าทำไมการใช้เลนส์ฮูดจึงดีกว่า และผลของการใช้เลนส์ฮูด คุณแทบไม่มีอะไรต้องเสียในการสวมเลนส์ฮูด ดังนั้นจึงเป็นความคิดที่ดีที่จะสวมไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเริ่มหัดถ่ายภาพ

1. เลนส์ฮูดช่วยป้องกันแสงแดดจ้า ทำให้ภาพมีคุณภาพสูงขึ้น

นี่คือประโยชน์ใช้สอยดั้งเดิมของเลนส์ฮูด เลนส์กล้องประกอบด้วยชิ้นเลนส์เว้าและเลนส์นูนมากมาย โดยชิ้นเลนส์ราว 10 ชิ้นใช้สำหรับเลนส์รุ่นเริ่มต้นใช้งาน ในขณะที่ประมาณ 20 ชิ้นใช้สำหรับเลนส์เกรดสูง

เมื่อแสงจ้า เช่น แสงอาทิตย์ผ่านเข้าสู่เลนส์ระหว่างการถ่ายภาพ แสงจะสะท้อนระหว่างชิ้นเลนส์ ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์ที่ทำให้คุณภาพของภาพด้อยลง เช่น แสงแฟลร์และแสงหลอก

เมื่อสวมเลนส์ฮูด เลนส์ฮูดจะทำหน้าที่เป็นที่บังแสง และปิดกั้นแสงแดดจ้าที่เข้ามาทางมุมของเลนส์ได้ เลนส์ฮูดยังสามารถตัดแสงที่เป็นอันตรายซึ่งไม่จำเป็นสำหรับเลนส์ คุณจึงสามารถถ่ายภาพโดยใช้เฉพาะความสามารถเด่นๆ ของเลนส์ได้

EOS 5D Mark III/ EF 24-105mm f/4L/ FL: 24 มม./ f/4, 1/5 วินาที, ISO 2500

ถ่ายโดยไม่ใช้เลนส์ฮูด แสงหลอกเป็นรูปวงกลมปรากฏให้เห็นที่ด้านบนของภาพ โดยมีแสงแฟลร์อยู่รอบๆ

EOS 5D Mark III/ EF 24-105mm f/4L/ FL: 24 มม./ f/4, 1/6 วินาที, ISO 2500

ถ่ายโดยใช้เลนส์ฮูด

พึงสังเกตว่าเลนส์ฮูดจะตัดแสงจากด้านข้างเท่านั้น ไม่ใช่ด้านหน้า ดังจะเห็นได้จากดีไซน์ของเลนส์ฮูด ดังนั้น คุณอาจไม่สังเกตเห็นความแตกต่างอะไรเลยก็ได้เมื่อใช้เลนส์ฮูด ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับฉาก นอกจากนั้น เลนส์รุ่นใหม่ๆ ยังมีการเคลือบผิวแบบพิเศษ และโครงสร้างของเลนส์ที่ช่วยลดแสงสะท้อน จึงอาจมีฉากไม่มากนักที่คุณภาพของภาพจะดีขึ้นได้อย่างมากเมื่อใช้เลนส์ฮูด

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น การสวมเลนส์ฮูดก็ยังเป็นความคิดที่ดี ผมมักพบเจอกับฉากที่มีแสงแดดจ้าขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังตกดินในตอนเย็น ซึ่งผมดีใจมากที่มีเลนส์ฮูดอยู่กับตัว แสงจากไฟถนนอาจจ้ามากจนน่าแปลกใจ และในฉากทิวทัศน์กลางคืนแบบนี้ ซึ่งดูเหมือนไม่จำเป็นต้องใช้เลนส์ฮูด กลับเป็นที่ที่คุณจะรับรู้ถึงประสิทธิภาพของเลนส์ฮูดได้มากที่สุด

กล่าวโดยสรุป การสวมเลนส์ฮูดอาจไม่ทำให้คุณภาพของภาพดีขึ้นในทุกสถานการณ์ แต่ก็ไม่ทำให้คุณภาพของภาพด้อยลงอย่างแน่นอน ดังนั้นผมจึงแนะนำให้ใช้เลนส์ฮูด

เลนส์ฮูดมี 2 แบบ

เลนส์ฮูดมาตรฐานแบบกลีบดอกไม้

แบบที่รู้จักกันแพร่หลายมากที่สุดเรียกว่า เลนส์ฮูดแบบกลีบดอกไม้ (เรียกอีกอย่างว่าฮูดทิวลิป) ซึ่งมีรอยบากแบบโค้ง เป็นเลนส์ฮูดที่มีประสิทธิภาพสูงและถูกตัดเป็นขนาดที่ใหญ่พอโดยไม่ทำให้ตัวฮูดปรากฏอยู่ในเฟรม

ตัวอย่างฮูดแบบกลีบดอกไม้คือ เลนส์ฮูดที่ใช้กับเลนส์คิท EF-S18-55mm f/3.5-5.6 IS STM (EW-63C ขายแยกต่างหาก)

เลนส์ฮูด EW-63C

เลนส์ฮูดทรงกระบอก มักใช้กับเลนส์เดี่ยวหรือเลนส์เทเลโฟโต้

เลนส์ฮูดทรงกระบอกมักใช้กับเลนส์เทโลโฟโต้ ตัวอย่างเลนส์ฮูดทรงกระบอกคือเลนส์ฮูดที่ใช้ในเลนส์คิท EF-S55-250mm f/4-5.6 IS II (ET-60 ขายแยกต่างหาก)

เลนส์ฮูด ET-60

2. เลนส์ฮูดช่วยปกป้องเลนส์จากสิ่งสกปรกและแรงกระแทก

เนื่องจากเลนส์ในปัจจุบันมีฟังก์ชั่นการใช้งานสูง บางทีเหตุผลที่สำคัญที่สุดในการใช้เลนส์ฮูดก็คือ เพื่อปกป้องเลนส์ การใช้เลนส์ฮูดให้ผลลัพธ์คล้ายคลึงกับการใช้ฟิลเตอร์ป้องกันหน้าเลนส์ ที่ให้การป้องกันเพิ่มเติม

ป้องกันหน้าเลนส์ได้อย่างแท้จริง

คุณเคยมีประสบการณ์ที่น่าหวาดเสียวเมื่อเดินชนใครบางคนหรือกระแทกบางอย่างขณะกำลังเดินโดยสะพายกล้องไว้ที่ไหล่หรือไม่ หากคุณมีเลนส์ฮูดในเวลาแบบนี้ ถ้าไม่ใช่กรณีที่รุนแรงจริงๆ หน้าเลนส์จะได้รับการป้องกันจากความเสียหายที่เกิดขึ้น

นี่คือเลนส์ฮูดที่ผมใช้บ่อยๆ จะเห็นได้ว่า มีรอยขีดข่วนเล็กๆ อยู่บนนั้น หากไม่ใช่เพราะมีเลนส์ฮูด รอยขีดข่วนนี้คงจะเกิดขึ้นกับตัวเลนส์แทน

ช่วยไม่ให้มีรอยนิ้วมือติดที่เลนส์!

เมื่อถ่ายภาพโดยไม่ใช้เลนส์ฮูด คุณอาจสัมผัสโดนหน้าเลนส์โดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้มีรอยนิ้วมือติดอยู่ได้ คุณเคยมองที่เลนส์หลังถ่ายภาพแล้วพบว่าหน้าเลนส์ค่อนข้างสกปรกหรือไม่ นอกจากนั้น เมื่อถ่ายภาพเด็กหรือสัตว์เลี้ยง พวกเขาอาจวางมือบนเลนส์หรือเลียเลนส์ก็ได้ เลนส์ฮูดสามารถช่วยปกป้องเลนส์จากสิ่งสกปรกเช่นนี้ได้ การป้องกันเลนส์ของคุณไม่ให้สกปรก หมายความว่า ภาพที่ถ่ายจะมีคุณภาพสูงขึ้น!

เมื่อไม่มีเลนส์ฮูด คุณอาจสัมผัสโดนหน้าเลนส์โดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้หน้าเลนส์สกปรก แม้ว่ารอยนิ้วมือจะสามารถเช็ดออกได้ แต่คุณจะรู้สึกอุ่นใจกว่าในขณะถ่ายภาพถ้าโอกาสที่เลนส์จะสกปรกมีน้อยกว่าตั้งแต่แรก เลนส์ฮูดช่วยปกป้องเลนส์จากแรงกระแทกและสิ่งสกปรกที่ฟิลเตอร์ป้องกันหน้าเลนส์เพียงอย่างเดียวไม่สามารถทำได้

3. เลนส์ฮูดอาจทำให้กล้องของคุณดูเท่ห์ขึ้น

เหตุผลข้อสุดท้ายเป็นเรื่องของแฟชั่นล้วนๆ เพราะในบางครั้งเราก็สวมหมวกเพื่อให้ตัวเองดูดี จริงมั้ย

การสวมเลนส์ฮูดก็สามารถทำให้กล้องดูเท่ห์ขึ้นมาได้ และบางคนก็ชอบที่จะแต่งเลนส์ฮูดให้เข้ากับสไตล์ของตัวเองด้วยการติดสติกเกอร์หรือการประดับตกแต่งอย่างอื่น ถ้าคุณตกแต่งกล้องด้วยสายคล้องบ่าแบบแฟชั่น ก็จะดูเป็นการสูญเปล่าถ้าไม่ได้ติดอะไรที่เลนส์เลย

ทางด้านซ้ายคือหน้าตาของเลนส์ที่ติดเลนส์ฮูดระหว่างการถ่ายภาพ ซึ่งจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเลนส์ ทำให้เลนส์ดูเท่ห์ขึ้น ทางด้านขวาคือวิธีการสวมเลนส์ฮูดเมื่อจัดเก็บเลนส์ไว้ ฮูดจะยื่นออกมาทางด้านข้าง แต่การสวมกลับด้านจะทำให้ดูเทอะทะน้อยลง

เหล่านี้คือเหตุผลสามข้อของผมในการใช้เลนส์ฮูด ดังที่เห็นแล้วว่า การใช้เลนส์ฮูดนำมาซึ่งประโยชน์มากมาย สำหรับคนที่ไม่ใช้เลนส์ฮูด ทำไมไม่ลองใช้ดูบ้างล่ะ

พื้นฐานการจัดองค์ประกอบภาพ

การจัดองค์ประกอบภาพส่งผลต่อความประทับใจของผู้ชมที่มีต่อภาพถ่ายของคุณ ซึ่งจะกำหนดโดยองค์ประกอบต่างๆ เช่น ตำแหน่งของตัวแบบในภาพ ตำแหน่งการถ่ายภาพ (สูงหรือต่ำ) และมุมกล้อง หลักพื้นฐานบางส่วนในการจัดองค์ประกอบภาพมีดังต่อไปนี้ (เนื้อหาเดิมโดย: Ryosuke Takahashi)

รูปแบบการจัดองค์ประกอบภาพพื้นฐาน

เมื่อเรามองภาพถ่าย สิ่งแรกที่สัมผัสคือความรู้สึกประทับใจโดยรวมที่เราได้รับจากภาพนั้นๆ หากไม่มีตัวแบบที่เป็นจุดดึงความสนใจอย่างเจาะจง เราก็อาจหยั่งความรู้สึกบางอย่างจากบรรยากาศรวมๆ ของภาพถ่าย วิธีที่คุณจัดวางตัวแบบจะเป็นตัวกำหนดบรรยากาศที่สื่อออกมาผ่านภาพว่าดูอึดอัดหรือผ่อนคลาย องค์ประกอบภาพประกอบด้วยตำแหน่งที่จัดวางตัวแบบ รวมไปถึงปัจจัยอื่นๆ นอกเหนือจากตัวแบบด้วย

ขั้นแรกในการเรียนรู้พื้นฐานการจัดองค์ประกอบคือการกำหนดตำแหน่งของตัวแบบ เทคนิคการจัดองค์ประกอบภาพพื้นฐานที่มักใช้กันคือ องค์ประกอบภาพแบบกึ่งกลาง ซึ่งจะจัดวางตัวแบบให้อยู่ที่กึ่งกลางของภาพ การจัดองค์ประกอบภาพประเภทอื่นๆ ได้แก่ การจัดองค์ประกอบภาพตามเส้นแนวทแยงมุม ซึ่งตัวแบบจะถูกจัดวางตามเส้นแนวทแยงมุมเพื่อดึงความสนใจจากสายตาคนดู องค์ประกอบภาพแบบเส้นโค้งรูปตัว S สำหรับการสร้างความโดดเด่นให้กับภาพถ่ายถนนหนทางหรือสายน้ำที่ลดเลี้ยว และกฎสามส่วนที่จะแบ่งภาพ (ทั้งในแนวตั้งและแนวนอน) ออกเป็นสามส่วน โดยจะวางตัวแบบไว้ที่จุดตัดของเส้นแนวตั้งและแนวนอน

องค์ประกอบภาพแบบกึ่งกลาง

เป็นประโยชน์สำหรับภาพถ่ายบุคคลและภาพอื่นๆ ทุกประเภท เลย์เอาต์ขั้นพื้นฐานนี้จะจัดตำแหน่งของตัวแบบให้อยู่ที่กึ่งกลางภาพ

การจัดองค์ประกอบภาพตามเส้นแนวทแยงมุม

สำหรับเทคนิคนี้ ตัวแบบจะวางในแนวทแยงมุม มักใช้ในภาพถ่ายทิวทัศน์ และใช้ได้ดีกับตัวแบบ อาทิ สันเขา การวางตำแหน่งสันเขาในแนวทแยงมุมช่วยสร้างอารมณ์ภาพที่หนักแน่น

องค์ประกอบภาพแบบเส้นโค้งรูปตัว S

องค์ประกอบภาพแบบเส้นโค้งรูปตัว S มักพบในภาพถ่ายทิวทัศน์ คุณสามารถสร้างอารมณ์ภาพที่มีพลังโดยการจัดให้มีองค์ประกอบรูปตัว S อยู่ในภาพ เช่น แม่น้ำที่อยู่ห่างออกไป

กฎสามส่วน

กฎสามส่วนจะแบ่งส่วนภาพในแนวตั้งและแนวนอนออกเป็นสามส่วน ทำให้มีส่วนที่เท่าๆ กัน 9 ส่วน ตัวแบบหลักจะจัดวางอยู่ที่จุดตัดของเส้นแบ่งเหล่านี้ กฎสามส่วนเป็นหนึ่งในเทคนิคที่มีการใช้งานบ่อยที่สุด และใช้ได้ดีสำหรับการสร้างองค์ประกอบภาพที่ให้ความรู้สึกมั่นคง

ตัวอย่างการใช้กฎสามส่วน

Program AE (f/10, 1/320 วินาที)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

ในตัวอย่างนี้ ภาพถูกแบ่งออกเป็น 3 ส่วนทั้งในแนวตั้งและแนวนอน โดยตัวแบบวางอยู่ที่จุดตัดเส้นแนวนอนและแนวขวาง หากไม่มีโขดหินในระยะโฟร์กราวด์ บริเวณด้านล่างขวาของภาพอาจเป็นพื้นที่ว่างและกว้าง ซึ่งทำให้ภาพขาดความมั่นคง ในที่นี้มีโขดหินอยู่ด้านหน้าจึงช่วยให้องค์ประกอบภาพมีความสมดุลเหมาะสม

ตัวอย่างการจัดองค์ประกอบภาพตามเส้นแนวทแยงมุม

Aperture-priority AE (f/10, 1/100 วินาที, EV -0.3)/ ISO 100/ WB: แสงแดด

ในภาพนี้ล้อเหล็กถูกจัดวางเรียงตามแนวทแยงมุม เน้นย้ำมิติความลึกและสร้างบรรยากาศที่น่าสนใจ หากถ่ายภาพจากทางด้านหน้าโดยตรง ภาพอาจขาดความน่าสนใจ ตำแหน่งการถ่ายภาพส่งผลอย่างมากกับความรู้สึกที่คนดูจะได้รับจากภาพ

มุมการถ่ายภาพและสิ่งที่มองเห็น

นอกเหนือจากวิธีการจัดวางตัวแบบแล้ว มุมการถ่ายภาพยังเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลต่อองค์ประกอบภาพอย่างมาก แม้ว่าเราถ่ายภาพจากตำแหน่งเดียวกัน แต่ภาพอาจออกมาต่างกันอย่างลิบลับขึ้นอยู่กับมุมกล้องที่ใช้ ภาพด้านล่างนี้จะอธิบายถึงภาพที่เปลี่ยนไปเมื่อถือกล้องในระดับความสูงแตกต่างกัน ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าการเปลี่ยนมุมการถ่ายภาพส่งผลกับตัวแบบและแบ็คกราวด์ที่ปรากฏอย่างไร

A: มุมสูง
B: ระดับสายตา
C: มุมต่ำ

เมื่อช่างภาพยืนเล็งกล้องตรงไปที่ตัวแบบ มุมการถ่ายภาพลักษณะนี้เรียกว่า ระดับสายตา หากช่างภาพเล็งไปที่ตัวแบบที่อยู่ต่ำกว่า เรียกว่า มุมสูง ขณะเดียวกันจะกลายเป็นมุมต่ำหากช่างภาพเงยกล้องเพื่อเล็งภาพตัวแบบ

ภาพมุมสูง

ใช้ได้ดีสำหรับการถ่ายภาพสภาพแวดล้อมโดยรวม ภาพมุมสูงให้การถ่ายทอดภาพที่ตรงไปตรงมาโดยมีเอฟเฟ็กต์เปอร์สเป็คทีฟเพียงเล็กน้อย

ภาพมุมต่ำ

จากสิ่งที่มองเห็นจากมุมกล้องลักษณะนี้ มุมต่ำจะให้ภาพที่ส่งอารมณ์ได้ชัดเจนกว่า

เคล็ดลับ 4 ข้อในการฝึกฝนใช้งานเลนส์ซูมมาตรฐาน

ด้วยการครอบคลุมทางยาวโฟกัสมุมกว้างไปจนถึงเทเลโฟโต้ระยะกลาง เลนส์ซูมมาตรฐาน เช่น EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM สารพัดประโยชน์ จึงมีความสามารถในการถ่ายฉากหลากหลายแบบ ต่อไปนี้คือเทคนิคบางส่วนในการใช้ประโยชน์สูงสุดจากเลนส์ประเภทนี้ (เรื่องต้นฉบับโดย Kazuo Nakahara นิตยสาร Digital Camera)

เลนส์ซูมมาตรฐานมีลักษณะเฉพาะของเลนส์ 3 ประเภท

เลนส์ซูมมาตรฐาน เช่น EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM (ซึ่งเป็นหนึ่งในเลนส์พื้นฐานที่มีความสามารถรอบด้านมากที่สุดของ Canon) ครอบคลุมมุมรับภาพตั้งแต่มุมกว้างจนถึงเทเลโฟโต้ระยะกลาง จึงทำให้สามารถรับมือกับฉากถ่ายภาพในชีวิตประจำวันได้แทบทุกประเภท

ผู้ใช้จำนวนมากมักยืนในจุดเดิมขณะถ่ายภาพ และเพียงซูมเข้าหรือออกเพื่อปรับองค์ประกอบภาพเท่านั้น แต่เพื่อใช้ประโยชน์จากเลนส์นี้อย่างเต็มที่ คุณควรขยับตัวไปรอบๆ

นั่นเป็นเพราะทางยาวโฟกัสมุมกว้าง มาตรฐาน และเทเลโฟโต้ระยะกลางมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกัน ในการใช้ประโยชน์จากเลนส์นี้อย่างเต็มที่ คุณต้องเปลี่ยนจุดถ่ายภาพของตนเอง ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณถ่ายภาพใกล้ตัวแบบโดยใช้ระยะมุมกว้าง ภาพที่ได้จะดูแตกต่างจากเวลาที่คุณถ่ายจากระยะไกลโดยใช้ระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้ คุณยังแม้แต่สร้างแบ็คกราวด์เบลอด้วยการเคลื่อนไหวที่เหมาะสมได้เช่นกัน

เลนส์ซูมมาตรฐานบางรุ่นของ Canon ยังมีระยะโฟกัสใกล้สุดที่สั้น (หรือระยะการถ่ายภาพต่ำสุด) ตัวอย่างเช่น เมื่อใช้ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM จะสามารถจับโฟกัสได้แม้ตัวแบบจะอยู่ห่างจากด้านหน้าเลนส์เพียง 12 – 15 ซม. ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งเมื่อคุณต้องการถ่ายภาพวัตถุขนาดเล็กในระยะใกล้

เลนส์ซูมมาตรฐานของ Canon หลายรุ่นยังมีระบบป้องกันภาพสั่นไหว (IS) ในตัว ซึ่งมีประโยชน์สำหรับการถ่ายภาพในสภาวะแสงน้อย เลนส์รุ่นใหม่ๆ เช่น EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM และ EF24-105mm f/4L IS II USM มีระบบป้องกันภาพสั่นไหวเทียบเท่าความเร็วชัตเตอร์สูงสุด 4 สต็อป ซึ่งในทางเทคนิคจะช่วยให้สามารถใช้ความเร็วชัตเตอร์ได้ช้ากว่าที่ต้องใช้ถึง 16 เท่า เพื่อป้องกันกล้องสั่นไหว (สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม โปรดอ่าน คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับเลนส์ #3: เราจะกำหนดสต็อปของระบบป้องกันภาพสั่นไหวได้อย่างไร)

เนื่องจากเลนส์ซูมมาตรฐานมีความสามารถมากมาย การเรียนรู้วิธีการใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่จะช่วยให้คุณเกิดไอเดียดีๆ เกี่ยวกับวิธีนำเลนส์ประเภทต่างๆ มาใช้ถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาพถ่ายด้วย

1. การฝึกใช้มุมกว้าง

ใช้มุมมองเปอร์สเป็คทีฟให้ได้ประโยชน์อย่างเต็มที่

เพื่อรับประโยชน์จากความสามารถของช่วงมุมกว้างที่แท้จริง คุณจำเป็นต้องตัดแนวคิดเดิมๆ ที่ว่ามุมกว้างมีไว้ใช้กับการถ่ายภาพทิวทัศน์ที่กว้างไกลเท่านั้น เพราะความสามารถในการถ่ายระยะชัดลึกที่กว้างเป็นเพียงคุณสมบัติหนึ่งเท่านั้น

ศักยภาพที่แท้จริงของทางยาวโฟกัสมุมกว้างจะอยู่ที่ความสามารถในการสร้างมุมมองเปอร์สเป็คทีฟเกินจริง ซึ่งจะทำให้เกิดแนวเส้นไปบรรจบกัน และดึงความสนใจของผู้ชมไปยังจุดใดจุดหนึ่ง และทำให้ภาพของคุณดูมีพลังมากขึ้น นอกจากนี้ยังช่วยในการถ่ายภาพตัวแบบในระยะใกล้พร้อมกับเก็บแบ็คกราวด์ส่วนใหญ่ไว้ในเฟรมภาพ

ข้อควรระวัง: มีแนวโน้มที่มุมมองเปอร์สเป็คทีฟเกินจริงอาจไม่ทำงานอย่างที่คาดไว้เช่นกัน เนื่องจากองค์ประกอบที่อยู่ไกลจากกันอยู่แล้วอาจดูกระจัดกระจายและห่างกันมากขึ้น ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับตัวแบบด้วย

18 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 18 มม. (เทียบเท่า 29 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/30 วินาที, EV-1.0)/ ISO 6400/ WB: อัตโนมัติ

18 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 18 มม. (เทียบเท่า 29 มม.)/ Aperture-priority AE (f/4.5, 1/1,600 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

เคล็ดลับ: จัดองค์ประกอบภาพเพื่อดึงดูดความสนใจของผู้ชมไปยังจุดรวมสายตา 

ภาพ 2 ภาพด้านบนคือตัวอย่างคลาสสิกของการจัดองค์ประกอบภาพที่ใช้ประโยชน์จากเอฟเฟ็กต์การขยายมุมมองเปอร์สเป็คทีฟเกินจริง เมื่อสำรวจรายละเอียดของภาพที่สอง เราจะเห็นว่าตัวแบบที่เป็นเป้าหมาย (รถยนต์สีเหลือง) ถ่ายจากมุมทแยง แนวถนนจึงไปบรรจบกันที่จุดรวมสายตาทางด้านซ้ายของภาพ (ตามเส้นสีแดงด้านล่าง) จุดรวมสายตาเช่นนี้จะดึงดูดความสนใจของผู้ชมและช่วยสร้างมิติความตื้นลึกในภาพถ่าย

2. การฝึกใช้มุมรับภาพมาตรฐาน

หากไม่ต้องการให้ภาพดูธรรมดาเกินไป ควรพยายามจัดองค์ประกอบภาพให้เหมาะสม

ช่วงทางยาวโฟกัสมาตรฐานในเลนส์ซูมให้มุมรับภาพใกล้เคียงกับสายตามนุษย์เป็นอย่างมาก ดังนั้น ภาพที่ถ่ายโดยใช้ทางยาวโฟกัสเหล่านี้จึงดูเป็นธรรมชาติและสมจริงสำหรับผู้ชม

ข้อควรระวัง: มุมรับภาพตามธรรมชาติอาจทำให้ภาพดูธรรมดาหากคุณถ่ายภาพอย่างไร้จุดหมาย จึงควรให้ความสนใจในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวแบบหลักกับตัวแบบรองเป็นพิเศษ และพยายามจัดองค์ประกอบภาพและจังหวะเวลาในการลั่นชัตเตอร์อย่างเหมาะสม

35 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 35 มม. (เทียบเท่า 56 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5, 1/1,000 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

33 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 33 มม. (เทียบเท่า 53 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5, 1/160 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

33 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 33 มม. (เทียบเท่า 53 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5, 1/80 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

เคล็ดลับ: พยายามให้ภาพอยู่ในแนวตรงและได้ระดับ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับภาพที่ถ่ายโดยใช้มุมรับภาพมาตรฐาน เพราะหากเส้นไม่อยู่ในแนวเดียวกันไม่ว่าจะเป็นในแนวตั้งหรือแนวนอนจะทำให้ภาพขาดความมั่นคง

3. การฝึกใช้เทเลโฟโต้ระยะกลาง

ถ่ายทอดรูปทรงได้อย่างสมจริง เหมาะอย่างยิ่งเมื่อต้องการมุ่งความสนใจไปที่ตัวแบบเป้าหมาย

การถ่ายภาพในช่วงทางยาวโฟกัสเทเลโฟโต้ระยะกลาง (ประมาณ 85 มม. ถึง 100 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) จะได้ภาพที่มีขอบเขตการมองเห็นคล้ายกับขอบเขตการมองเห็นภาพของคนที่ให้ความสนใจในวัตถุใดวัตถุหนึ่ง จึงทำให้จุดโฟกัสกึ่งกลางเห็นได้ชัดในทันทีเช่นเดียวกับภาพต่อไปนี้ ซึ่งถ่ายที่ระยะเทียบเท่า 88 มม. (ทางยาวโฟกัส 55 มม. ในกล้อง APS-C) ซึ่งแตกต่างจากขอบเขตการมองเห็นมุมกว้างตรงที่คุณจะไม่สามารถรวมแบ็คกราวด์ส่วนใหญ่ไว้ในเฟรมภาพได้ แต่นั่นก็หมายความว่าแบ็คกราวด์จะแย่งความสนใจจากผู้ชมไปจากตัวแบบหลักน้อยลงด้วยเช่นกัน

ประโยชน์สำคัญอีกประการหนึ่งของมุมรับภาพนี้คือ มีแนวโน้มจะเกิดการบิดเบี้ยวของเปอร์สเป็คทีฟน้อยลง จึงสามารถถ่ายทอดรูปทรงของตัวแบบ เช่น หน้าและรูปร่างได้อย่างสมจริง ดังนั้น คุณควรจดจำหลักนี้ไว้ และถ่ายภาพโดยใช้ช่วงเทเลโฟโต้เมื่อคุณต้องการถ่ายภาพพอร์ตเทรต ภาพผลิตภัณฑ์ หรือฉากใดก็ตามที่ให้ความสำคัญกับการนำเสนอรูปร่างและโครงสร้างอย่างสมจริง

55 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 55 มม. (เทียบเท่า 88 มม.)/ Aperture-priority AE (f/8, 1/30 วินาที, EV±0)/ ISO 6400/ WB: อัตโนมัติ

55 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 55 มม. (เทียบเท่า 88 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/160 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

เคล็ดลับ: หากคุณใช้ทางยาวโฟกัสมุมกว้างจะเห็นความบิดเบี้ยวชัดเจน

ภาพด้านล่างแสดงจานใบเดียวกับด้านบน แต่ถ่ายโดยใช้ระยะมุมกว้าง 18 มม. คุณจะเห็นเอฟเฟ็กต์การขยายมุมมองเปอร์สเป็คทีฟเกินจริงในส่วนของจานที่อยู่ใกล้คุณ ซึ่งดูมีขนาดใหญ่ขึ้นและจานดูเป็นรูปทรงรี เมื่อเปรียบเทียบกับภาพนี้ที่ถ่ายโดยใช้ระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้ 55 มม. ภาพที่ได้จะตรงตามวัตถุจริงมากกว่า

18 มม.

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 18 มม. (เทียบเท่า 29 มม.)/ Aperture-priority AE (f/4, 1/250 วินาที, EV+0.7)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

4. การฝึกใช้โบเก้

การสร้างแบ็คกราวด์เบลอ (โบเก้ในส่วนแบ็คกราวด์) ไม่ใช่เรื่องของการใช้ค่า f ที่เหมาะสมเท่านั้น แต่ยังมีปัจจัยอื่นๆ เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เช่น ระยะโฟกัส ทางยาวโฟกัส และระยะห่างระหว่างตัวแบบกับแบ็คกราวด์ คุณสามารถอ่านเกี่ยวกับไดนามิกเพิ่มเติมได้ใน การสร้างโบเก้้ แต่สิ่งที่ผมอยากจะเน้นย้ำตรงนี้คือ เพียงคุณทำตามเงื่อนไข 3 ข้อต่อไปนี้ให้ครบ แม้แต่เลนส์คิทอย่างเช่น EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM ก็สามารถสร้างแบ็คกราวด์เบลอขนาดใหญ่ได้:

1. ทางยาวโฟกัสค่อนข้างยาว
2. ระยะโฟกัสสั้น และ
3. ระยะห่างระหว่างตัวแบบกับแบ็คกราวด์ค่อนข้างมาก

เราลองมาศึกษาวิธีสร้างโบเก้ขนาดใหญ่ที่ส่วนแบ็คกราวด์โดยใช้เลนส์นี้ทีละขั้นตอนกัน

ขั้นตอนที่ 1: สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณถ่ายภาพโดยใช้ระยะมุมกว้าง

ภาพด้านล่างนี้ถ่ายโดยใช้ระยะมุมกว้าง 18 มม. ผมเลือกใช้รูรับแสงกว้างสุด แต่เนื่องจากทางยาวโฟกัสที่สั้นและระยะโฟกัสที่ยาว แบ็คกราวด์เบลอจึงเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 18 มม. (เทียบเท่า 29 มม.)/ Aperture-priority AE (f/4, 1/50 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ขั้นตอนที่ 2: ซูมเข้าจนถึงระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้

สำหรับภาพด้านล่าง ผมยืนอยู่ที่ตำแหน่งถ่ายภาพจุดเดียวกับในขั้นตอนที่ 1 แต่ซูมภาพเข้าจนถึงระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้ที่ 55 มม. ตอนนี้ผมใช้ทางยาวโฟกัสยาวขึ้น แบ็คกราวด์เบลอจึงเห็นได้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 55 มม. (เทียบเท่า 88 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/80 วินาที, EV+0.3)/ ISO 125/ WB: อัตโนมัติ

ขั้นตอนที่ 3: ขยับเข้าใกล้ตัวแบบมากขึ้น

ผมยังคงใช้ระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้ แต่ขยับเข้าใกล้ดอกไม้ที่ผมต้องการให้เป็นตัวแบบหลักมากขึ้น ผมจึงอยู่ห่างจากตัวแบบในระยะโฟกัสต่ำสุด จะเห็นว่าแบ็คกราวด์เบลอชัดเจนมากขึ้น นี่แสดงให้เห็นว่าระยะโฟกัสที่สั้นลงจะยิ่งทำให้แบ็คกราวด์อยู่นอกโฟกัสมากขึ้น

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 55 มม. (เทียบเท่า 88 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/80 วินาที, EV+0.3)/ ISO 125/ WB: อัตโนมัติ

ขั้นตอนที่ 4: ยังคงใช้ระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้ แต่เปลี่ยนมุมถ่ายภาพเพื่อเน้นแบ็คกราวด์ที่อยู่ในระยะไกล

ผมยังรักษาทางยาวโฟกัสที่ระยะสุดฝั่งเทเลโฟโต้และระยะการถ่ายเช่นเดิม แต่เปลี่ยนมุมถ่ายภาพเพื่อให้แบ็คกราวด์อยู่ในระยะไกล ซึ่งทำให้แบ็คกราวด์อยู่นอกโฟกัสมากขึ้นจนเกิดโบเก้ที่นุ่มนวล

EOS 200D/ EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 55 มม. (เทียบเท่า 88 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/80 วินาที, EV+0.3)/ ISO 160/ WB: อัตโนมัติ

เลนส์ที่ใช้: EF-S18-55mm f/4-5.6 IS STM

ช่วงทางยาวโฟกัส (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.): 29 – 88 มม.
โครงสร้างเลนส์: 12 ชิ้นเลนส์ใน 10 กลุ่ม
จำนวนม่านรูรับแสง: 7
ระยะโฟกัสใกล้ที่สุด: 0.25 ม.
กำลังขยายสูงสุด: 0.25 เท่า (ที่ 55 มม.)
ระบบป้องกันภาพสั่นไหว: 4 สต็อป
เส้นผ่านศูนย์กลางฟิลเตอร์: φ58 มม.
ขนาด: ประมาณ 66.5×61.8 มม.
น้ำหนัก: ประมาณ 215 กรัม

รีวิว EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM: โอกาสถ่ายภาพที่ดียิ่งขึ้นในเลนส์ที่มีน้ำหนักเบาเพียง 130 กรัม

EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM ขนาดกะทัดรัด คือเลนส์ซูมมาตรฐานสำหรับกล้องมิเรอร์เลสซีรีย์ EOS M ที่มีประสิทธิภาพครอบคลุมระยะตั้งแต่มุมกว้างไปจนถึงช่วงเทเลโฟโต้ระยะกลาง และมีกำลังในการแยกรายละเอียดที่ยอดเยี่ยม อีกทั้งมีน้ำหนักเบาประมาณ 130 กรัมเท่านั้น ต่อไปนี้ เราจะแนะนำรายละเอียดเกี่ยวกับคุณสมบัติต่างๆ ของเลนส์รุ่นนี้ให้ทราบกัน (เรื่องต้นฉบับโดย Kazuo Nakahara นิตยสาร Digital Camera)

เพิ่มโอกาสในการถ่ายภาพด้วยเลนส์เพียงหนึ่งชิ้น

EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM คือเลนส์ที่มีประโยชน์อย่างมาก และครอบคลุมช่วงโฟกัสที่กว้างถึง 24 มม. ที่ฝั่งมุมกว้าง จนถึง 72 มม. ที่ฝั่งเทเลโฟโต้ระยะกลาง เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. เลนส์โดดเด่นด้วยกลไกการยืดหดเลนส์ ดังนั้น เมื่อหดย่อลงจึงมีความยาว 44.5 มม. แม้ว่ามีน้ำหนักไม่เกินประมาณ 130 กรัม แต่เลนส์มีโครงสร้างแข็งแรง ซึ่งประกอบด้วย 10 ชิ้นเลนส์ใน 9 กลุ่ม รวมทั้งมีเลนส์แก้ความคลาดทรงกลมถึง 3 ชิ้น เมื่อทดสอบใช้งานภายในช่วงทางยาวโฟกัสมุมกว้างจนถึงมาตรฐาน พบว่าเลนส์ให้ภาพที่คมชัดอย่างมากเมื่อใช้งานที่ระยะกลางพร้อมกับรูรับแสงกว้างสุด และแสดงให้เห็นถึงกำลังในการแยกรายละเอียดที่มากพอที่จะดึงเอาความละเอียดสูงของกล้อง EOS M5 ออกมา

แม้ว่าจะสังเกตเห็นความคลาดเล็กน้อยที่บริเวณรอบขอบภาพ แต่ไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด เนื่องจากกล้องสามารถแก้ไขความคลาดสีให้หมดไปได้โดยสิ้นเชิง และเมื่อถ่ายที่ระยะเทเลโฟโต้ ภาพจะให้ความรู้สึกถึงเอฟเฟ็กต์อันนุ่มนวล และให้ความคมชัดเมื่อลดขนาดรูรับแสงที่ประมาณ f/11 เมื่ออัพเดตด้วยเฟิร์มแวร์รุ่นล่าสุด (2.0.0) คุณยังสามารถใช้ประโยชน์จาก Combination IS ซึ่งแก้ไขการสั่นไหวของกล้องทั้งแบบออฟติคอลและดิจิตอลระหว่างบันทึกภาพเคลื่อนไหวอีกด้วย นอกจากนี้ ขณะถ่ายภาพนิ่ง ผมยังสังเกตเห็นว่าระบบป้องกันภาพสั่นไหวสูงถึง 4 สต็อปสามารถป้องกันภาพเบลอจากกล้องสั่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เมื่อใช้งานร่วมกับกล้องที่มีความไวแสง ISO สูง เช่น EOS M5 เลนส์รุ่นนี้ควรถือว่ามากกว่าเพียงพอสำหรับการถ่ายภาพสตรีทในยามค่ำคืน แม้ว่าผมรู้สึกว่าภาพที่ถ่ายด้วยค่า f/6.3 ที่ระยะเทเลโฟโต้จะดูมืดเล็กน้อยก็ตาม ระยะโฟกัสใกล้สุดที่ 25 ซม. ช่วยให้ถ่ายภาพระยะใกล้ของอาหารหรือของตกแต่งเล็กๆ น้อยๆ และเครื่องประดับต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย เมื่อถ่ายภาพในสภาวะแสงย้อน ก็ไม่ทำให้ความเปรียบต่างลดลงมากนัก นอกจากนี้ STM (Stepping motor) ยังช่วยให้ AF ทำงานอย่างเงียบเชียบด้วยความเร็วที่สูงมาก

EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 45 มม. (เทียบเท่า 72 มม.)/ Aperture-priority AE (f/6.3, 1/60 วินาที, EV+0.3)/ ISO 200/ WB: อัตโนมัติ

ผมถ่ายภาพบริเวณด้านหน้าร้านค้า ซึ่งวางขายสินค้าที่มีสีสันสวยงาม โดยใช้โบเก้และเอฟเฟ็กต์การบีบภาพจากเลนส์ซูมเทเลโฟโต การใช้ค่ารูรับแสง f/6.3 ที่ระยะเทเลโฟโต้ และขยับเข้าใกล้ตัวแบบ ทำให้สร้างเอฟเฟ็กต์โบเก้ได้ง่ายมากๆ ภาพที่ออกมาจึงมีสีสันที่สดใส และถ่ายทอดโทนสีของตัวแบบได้อย่างชัดเจนและแม่นยำ

EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 45 มม. (เทียบเท่า 72 มม.)/ Aperture-priority AE (f/8, 1/100 วินาที, EV±0)/ ISO 800/ WB: แสงแดด

เลนส์มีระยะโฟกัสใกล้สุดที่สั้นถึง 25 ซม. จึงสามารถถ่ายภาพวัตถุขนาดเล็กหรืออาหารที่วางอยู่บนโต๊ะได้ นอกจากให้โบเก้ที่เรียบเนียนและนุ่มนวลในส่วนแบ็คกราวด์แล้ว ยังสามารถสร้างวงกลมโบเก้ที่กลมสวยในบริเวณใกล้กับขอบจอภาพอีกด้วย อย่างที่เห็นแล้วว่าไม่ว่าตัวแบบจะอยู่ใกล้หรือไกล เลนส์ชนิดนี้สามารถบันทึกภาพที่มีเอฟเฟ็กต์ต่างๆ ที่น่าสนใจได้อย่างสมบูรณ์แบบทีเดียว

EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 15 มม. (เทียบเท่ากับ 24 มม.)/ Aperture-priority AE (f/11, 1/200 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

มุมรับภาพที่กว้างและครอบคลุมซึ่งเทียบเท่ากับขนาด 24 มม. ช่วยให้คุณแสดงท้องฟ้าได้มากขึ้นอย่างง่ายดายในภาพทิวทัศน์ คุณสมบัติที่โดดเด่นอย่างหนึ่งของเลนส์ชนิดนี้คือ สามารถเก็บภาพได้แม้แต่หน้าต่างบนอาคารที่ห่างไกลด้วยความละเอียดสูง ถึงแม้ว่าจะมีแสงแดดแรงกล้า ภาพที่ออกมาจะมีความเปรียบต่างที่คมชัดและสมดุล

EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 28 มม. (เทียบเท่ากับ 42 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/400 วินาที, EV+0.3)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ผมถ่ายภาพเงาของผู้คนที่กำลังเดินไปมาบนท้องถนนซึ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา เลนส์รุ่นนี้มีประโยชน์ตรงที่ถ่ายภาพได้รวดเร็ว เพราะมีระบบ AF ที่ฉับไวสำหรับเก็บภาพในทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาในชั่วขณะ ซึ่งสำคัญมากสำหรับการถ่ายภาพแนวสตรีท 

เคล็ดลับการใช้งาน #1: ทางยาวโฟกัสที่ต่างกัน 3 มม. สำคัญไฉน! การแสดงความกว้างใหญ่ของฉากโดยใช้ระยะมุมกว้าง

ซีรีย์ EF-M ยังมีเลนส์ซูมมาตรฐานรุ่นอื่นๆ อีก เช่น EF-M18-55mm f/3.5-5.6 IS STM ความแตกต่างเพียง 3 มม. ที่ระยะมุมกว้างสร้างความแตกต่างได้อย่างมาก ซึ่งต่างจากสิ่งที่หลายคนอาจเชื่อกัน อันที่จริง ความแตกต่าง 3 มม. นี้ คือระยะประมาณ 5 มม. เมื่อคุณแปลงเป็นค่าที่เทียบเท่ากับฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม. ซึ่งหมายความว่าระยะที่สามารถแสดงได้นั้นยังมีความเปรียบต่างอยู่อย่างมาก ยิ่งทางยาวโฟกัสที่ระยะมุมกว้างสั้นมากเท่าใด เลนส์จะมีประสิทธิภาพหรือถ่ายทอดภาพในบริเวณกว้างได้มากขึ้นเท่านั้น อีกทั้งยังมีเอฟเฟ็กต์การขยายมุมมองเปอร์สเปคทีฟที่เกินจริงที่ชัดเจนขึ้น ซึ่งโดยปกติเป็นคุณสมบัติหนึ่งที่มักสัมพันธ์กับเลนส์มุมกว้าง และทำให้ได้อารมณ์ภาพที่แปลกใหม่

เลือกมุมถ่ายภาพที่ใช้ประโยชน์จากมุมกว้างซูเปอร์ไวด์อย่างเต็มที่!

EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 15 มม. (เทียบเท่า 24 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/160 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ผมถ่ายภาพที่ระยะ 15 มม. โดยเข้าไปใกล้หอคอยและใช้มุมต่ำใกล้กับพื้นดินมากๆ มุมนี้สร้างมุมมองเปอร์สเปคทีฟเกินจริง ซึ่งทำให้หอคอยดูสูงขึ้นมาก

ถ่ายที่ 15 มม.
EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 15 มม. (เทียบเท่า 24 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/320 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายที่ระยะ 15 มม. เช่นเดียวกัน แต่ถ่ายในระดับสายตา เอฟเฟ็กต์มุมมองเปอร์สเปคทีฟจึงชัดเจนน้อยกว่า และหอคอยไม่ดูสูงเท่าที่ควร ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของมุมกล้อง

ถ่ายที่ 18 มม.
EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 18 มม. (เทียบเท่ากับ 29 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/125 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายที่จุดเดียวกันในระยะ 18 มม. ซึ่งตัดทิวทัศน์ส่วนบนของหอคอยออกไปโดยสิ้นเชิง คุณจะเห็นว่ามีความแตกต่างมากเพียงใด เมื่อนำภาพบริเวณที่ถ่ายมาเปรียบเทียบกัน

เคล็ดลับการใช้งาน #2: ใช้การจัดองค์ประกอบภาพแบบกึ่งกลางเพื่อทำให้ตัวแบบโดดเด่น

นอกเหนือจากการโฟกัสที่ตัวแบบแล้ว คุณยังสามารถเน้นตัวแบบให้โดดเด่นยิ่งขึ้นได้โดยการเพิ่มระยะห่างของเปอร์สเป็คทีฟระหว่างตัวแบบกับสภาพแวดล้อมรอบข้างให้ดูเกินจริง สำหรับฉากที่มีมิติความลึก ยิ่งใช้มุมกว้างมากขึ้นเท่าใด ภาพที่ออกมาจะยิ่งดูเหมือนบรรจบที่จุดเดียวกันมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้น การวางตัวแบบไว้ใกล้กับจุดรวมสายตาจึงดึงดูดความสนใจของผู้ชมได้ง่าย และเมื่อนำเทคนิคนี้มาใช้ร่วมกับการจัดองค์ประกอบภาพแบบกึ่งกลาง จะยิ่งเน้นเอฟเฟ็กต์ให้โดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก

ถ่ายที่ 15 มม.
EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 15 มม. (เทียบเท่า 24 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/60 วินาที, EV±0)/ ISO 320/ WB: อัตโนมัติ

ผมถ่ายภาพบันไดเลื่อนที่ดูยาวและขยายออกไปด้วยระยะมุมกว้าง 15 มม. เนื่องจากพื้นที่ทั้งสี่ด้านของภาพบรรจบกันที่จุดกึ่งกลางภาพอย่างชัดเจน สายตาของผู้ชมจึงมุ่งไปที่บริเวณทางออกโดยธรรมชาติ

ถ่ายที่ 18 มม.
EOS M5/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 18 มม. (เทียบเท่ากับ 29 มม.)/ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/60 วินาที, EV±0)/ ISO 250/ WB: อัตโนมัติ

ภาพนี้ถ่ายที่จุดเดียวกันในระยะ 18 มม. แม้ว่าตัวแบบจะดูมีขนาดใหญ่ขึ้น แต่เอฟเฟ็กต์การขยายมุมมองเปอร์สเปคทีฟเกินจริงในพื้นที่รอบๆ กลับดูเล็กลง จึงดึงดูดสายตาของผู้ชมได้ยากขึ้น

มอเตอร์ที่ทำงานเงียบเชียบเหมาะสำหรับการบันทึกวิดีโอ

สำหรับเลนส์ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM เมื่อ AF ทำงาน เสียงกลไกจะเงียบเชียบมากจนแทบไม่ได้ยิน เว้นแต่คุณจะแนบหูติดกับเลนส์เท่านั้น จึงเป็นเลนส์ที่เหมาะสำหรับการบันทึกวิดีโอ แม้ว่าโครงสร้างรอบนอกถูกออกแบบมาให้มีน้ำหนักเบามากๆ และส่วนใหญ่ทำจากพลาสติก แต่การออกแบบพื้นผิวให้นูนบริเวณวงแหวนซูมและวงแหวนโฟกัสช่วยให้คุณใช้งานเลนส์ได้ง่าย เมื่อใช้งานร่วมกับกล้อง EOS M5 จึงมีน้ำหนักเบาและสะดวกต่อการพกพา ผมขอแนะนำให้คุณซื้อเลนส์ฮูดแยกต่างหากด้วย หากคุณต้องการพกพาขณะออกไปถ่ายภาพ

Lens Hood EW-53

ข้อมูลจำเพาะ

A: เลนส์แก้ความคลาดทรงกลม
B: ชุดทำงานระบบ IS

เทียบเท่ากับทางยาวโฟกัส 35 มม.: 24-72 มม.
โครงสร้างเลนส์: 10 ชิ้นเลนส์ใน 9 กลุ่ม
ระยะโฟกัสใกล้ที่สุด: 0.25 ม.
กำลังขยายสูงสุด: 0.25 เท่า
เส้นผ่านศูนย์กลางฟิลเตอร์: φ49 มม.
ขนาด: ประมาณ φ60.9 × 44.5 มม. (สูงสุด)
น้ำหนัก: ประมาณ 130 กรัม

วิธีถ่ายภาพท่องเที่ยวให้โดดเด่นไม่ซ้ำใครด้วยเลนส์ซูมเทเลโฟโต้

EOS M10/ EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM/ FL: 200 มม. (เทียบเท่า 320 มม.)/ Aperture-priority AE (f/8, 1/320 วินาที, EV±0)/ ISO 320/ WB: อัตโนมัติ

เลนส์เทโลโฟโต้ช่วยให้ถ่ายภาพโคลสอัพขนาดใหญ่ของวัตถุที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งคุณไม่สามารถเข้าใกล้ด้วยตัวเอง และยังใช้ในการจับภาพส่วนที่น่าสนใจของวัตถุนั้นๆ ได้ในระยะใกล้ ในบทความนี้ เราจะมาดูวิธีการใช้งานเลนส์ซูมเทโลโฟโต้ เพื่อทำให้การเดินทางและภาพถ่ายแนวสตรีทของคุณดูน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าที่เคย (ภาพโดย: Takeshi Akaogi, บรรณาธิการโดย: Etica)

ถ่ายภาพที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยใช้เลนส์ซูมเทเลโฟโต้จับภาพตัวแบบน่าสนใจที่อยู่ห่างไกลได้ในระยะใกล้

ทางยาวโฟกัสมุมกว้างและทางยาวโฟกัสเทโลโฟโต้ให้ขอบเขตการมองเห็นภาพที่แตกต่างกันมาก

เวลาพบเห็นฉากที่น่าสนใจ แต่ไม่สามารถขยับเข้าไปใกล้ด้วยตนเอง คุณสามารถใช้เลนส์ซูมเทเลโฟโต้จับภาพฉากนั้นในแบบโคลสอัพ และแม้แต่เก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้เต็มทั้งเฟรม 

ตึกกลางป่าแห่งนี้ดูราวกับออกมาจากหนังสือภาพ เมื่อใช้ทางยาวโฟกัสสั้นที่สุดของเลนส์ซูมมาตรฐาน ผมสามารถถ่ายภาพตึกที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทิวทัศน์สีเขียวขจี แต่เมื่อจับภาพหน้าต่างทรงน่ารักๆ ในระยะใกล้ ผมใช้ทางยาวโฟกัสยาวที่สุดของเลนส์ซูมเทเลโฟโต้

EOS M10/ EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM/ FL: 200 มม. (เทียบเท่า 320 มม.)/ Aperture-priority AE (f/6.3, 1/320 วินาที, EV+1)/ ISO 1000/ WB: อัตโนมัติ

EOS M10/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 24 มม. (เทียบเท่า 38 มม.)/ Aperture-priority AE (f/3.5, 1/640 วินาที, EV+0.7)/ ISO 200/ WB: อัตโนมัติ

(ด้านล่าง) ผมสามารถซูมขยายส่วนหนึ่งของห้องเพื่อถ่ายทอดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ (ภาพ A) โดยใช้ทางยาวโฟกัสยาวที่สุดของเลนส์เทเลโฟโต้ ส่วนทางยาวโฟกัสสั้นสุดของเลนส์ซูมมาตรฐานนั้นช่วยในการถ่ายทอดความกว้างขวางของห้อง (ภาพ B)

ภาพ A

EOS M10/ EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM/ FL: 200 มม. (เทียบเท่า 320 มม.)/ Aperture-priority AE (f/6.3, 1/40 วินาที, EV±0)/ ISO 6400/ WB: อัตโนมัติ

ภาพ B

EOS M10/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 15 มม. (เทียบเท่า 24 มม.)/ Aperture-priority AE (f/3.5, 1/60 วินาที, EV±0)/ ISO 1000/ WB: อัตโนมัติ

ข้อดีอีก 2 ข้อของเลนส์เทเลโฟโต้

นอกจากช่วยให้คุณถ่ายภาพระยะใกล้ของตัวแบบที่อยู่ห่างไกลแล้ว เลนส์ชนิดนี้ยังมีข้อดีอื่นๆ ดังต่อไปนี้

1. สามารถถ่ายภาพตัวแบบโดยเกิดความบิดเบี้ยวเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
2. เอฟเฟ็กต์การบีบมุมมองภาพช่วยให้องค์ประกอบในแบ็คกราวด์ดูเหมือนเข้าใกล้ตัวแบบมากขึ้น คุณเพียงแค่ต้องขยับตำแหน่งของกล้องเพียงเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนแบ็คกราวด์
3. เอฟเฟ็กต์การบีบมุมมองภาพร่วมกับมุมรับภาพที่แคบลงช่วยตัดองค์ประกอบที่ไม่จำเป็นในแบ็คกราวด์ออกไปจากภาพ

▼เมื่อเปรียบเทียบกับภาพมุมกว้าง 15 มม. (ภาพ C) จะเห็นได้ว่า ภาพเทเลโฟโต้ 200 มม. (ภาพ D) แทบไม่มีความบิดเบี้ยว และป่าในแบ็คกราวด์ดูราวกับอยู่ชิดด้านหลังตัวแบบ

ภาพ C

EOS M10/ EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM / FL: 200 มม. (เทียบเท่า 320 มม.)/ Aperture-priority AE (f/6.3/ 1/320 วินาที, EV+1)/ ISO 320/ WB: อัตโนมัติ

ภาพ D

EOS M10/ EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM/ FL: 24 มม. (เทียบเท่า 38 มม.)/Aperture-priority AE (f/3.5, 1/640 วินาที, EV+1.0)/ ISO 200/ WB: อัตโนมัติ

เคล็ดลับ: เมื่อใช้เลนส์เทเลโฟโต้ ควรระมัดระวังไม่ให้กล้องสั่นไหว

ข้อควรทราบอย่างหนึ่งคือ ภาพที่ถ่ายด้วยเลนส์เทเลโฟโต้มักเกิดการเบลอได้ง่ายเมื่อกล้องสั่นไหว เนื่องจากเลนส์เทเลโฟโต้ทำงานด้วยการขยับเข้าใกล้และ “ขยาย” ตัวแบบหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวแบบ อาการกล้องสั่นแม้เพียงนิดเดียวจึงอาจเพิ่มขึ้นและส่งผลให้เกิดภาพเบลอมากขึ้น ก่อนถ่ายภาพจึงควรพยายามตั้งกล้องให้มั่นคง แล้วควรตั้งค่าระบบป้องกันภาพสั่นไหว ไปที่ “โหมด IS – ต่อเนื่อง” จากส่วน “การตั้งค่า IS” ในเมนู

ขณะถ่ายภาพ จับกล้องทั้ง 2 ด้านให้แน่นและมั่นคง และใช้มือซ้ายรองรับกล้องจากด้านล่าง ดึงและยืดสายคล้องกล้องเพื่อให้รองรับได้ดีขึ้นและมั่นคงยิ่งขึ้นขณะถ่ายภาพ

หากต้องการทราบเพิ่มเติมเกี่ยวกับ EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM และคุณสมบัติที่เกี่ยวข้อง โปรดอ่านบทความดังต่อไปนี้:
รีวิว EF-M55-200mm f/4.5-6.3 IS STM: เลนส์ซูมเทเลโฟโต้ขนาดกะทัดรัดที่เชื่อถือได้
เทคนิคของเลนส์เทเลโฟโต้: การสร้างโบเก้ซ้อนกันหลายชั้น

เทคนิคการใช้เลนส์มุมกว้าง/เทเลโฟโต้สำหรับถ่ายภาพสถาปัตยกรรม

EOS 6D/ EF70-300mm f/4-5.6L IS USM/ FL: 120 มม./ Aperture-priority AE (f/4.5, 1/100 วินาที, EV+2)/ ISO 10000/ WB: อัตโนมัติ
สภาพการถ่าย: สว่างและในอาคาร/ สถานที่: สถานีรถไฟโตเกียว เขตมารุโนะอุชิ โตเกียว

อาคารเป็นตัวแบบยอดนิยมสำหรับการถ่ายภาพ ไม่ว่าจะเป็นอาคารที่คุณพบขณะเดินเล่นรอบๆ ละแวกบ้าน หรือผลงานสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในต่างแดนก็ตาม ต่อไปนี้เราจะมาเรียนรู้เทคนิคต่างๆ ที่ใช้เลนส์มุมกว้างและเลนส์เทเลโฟโต้เพื่อทำให้ภาพถ่ายของคุณดูน่าประทับใจยิ่งขึ้น (ภาพโดย: Takeshi Akaogi, บรรณาธิการโดย: Etica)

เลนส์ชนิดใดที่เหมาะสมสำหรับการถ่ายภาพอาคาร

การจะถ่ายภาพอาคารโดยรวมทั้งหมดได้นั้นคุณจำเป็นจะต้องใช้เลนส์ที่มีช่วงทางยาวโฟกัสมุมกว้าง ในขณะที่การเก็บรายละเอียดจากระยะไกลนั้นคุณจะต้องใช้เลนส์ที่มีช่วงทางยาวโฟกัสเทเลโฟโต้ ดังนั้น เลนส์ซูมเดี่ยวซึ่งครอบคลุมทั้งช่วงมุมกว้างและช่วงเทเลโฟโต้จึงเหมาะอย่างยิ่ง นอกจากเลนส์ที่ใช้สำหรับภาพตัวอย่างนี้แล้ว เรายังขอแนะนำเลนส์ EF-S 18-135mm f/3.5-5.6 IS STM สำหรับผู้ใช้กล้อง APS-C

ถ่ายภาพบริเวณที่กว้างในช่วงมุมกว้าง

เลนส์มุมกว้าง (ทางยาวโฟกัสน้อยกว่า 35 มม. เทียบเท่ากับฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) มีมุมมองการเห็นภาพที่กว้าง ซึ่งเหมาะมากสำหรับการเก็บภาพอาคารทั้งหลังและห้องที่กว้างขวางจากระยะใกล้ ซึ่งถือเป็นข้อดีในเวลาที่คุณไม่มีพื้นที่ให้ขยับห่างออกไปจากตัวแบบอีกแล้ว

ถ่ายที่ความยาวโฟกัส 26 มม.

EOS 6D/ EF24-70mm f/4L IS USM/ FL: 26 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/50 วินาที, EV+2.3)/ ISO 200/ WB: อัตโนมัติ
สภาพการถ่าย: สว่างและในอาคาร/ สถานที่: ศูนย์การประชุมนานาชาติโตเกียว เขตมารุโนะอุชิ โตเกียว

เพดานแบบเปิด ผมใช้มุมรับภาพที่กว้างเพื่อเก็บภาพโครงสร้างทั้งหมดให้พอดีกับจอภาพ

ใช้ช่วงเทเลโฟโต้เพื่อเก็บรายละเอียดของภาพ

มุมรับภาพเทเลโฟโต้ (ใหญ่กว่า 85 มม. เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.) ช่วยให้ตัวแบบที่อยู่ไกลดูใกล้มากขึ้นกว่าความเป็นจริงเมื่อถ่ายภาพในช่วงเทเลโฟโต้ ซึ่งนับว่ามีประโยชน์หากคุณต้องการโฟกัสที่รายละเอียดของตัวแบบที่อยู่ไกลออกไป

ก่อน

ถ่ายที่ความยาวโฟกัส 24 มม.

EOS 6D/ EF24-70mm f/4L IS USM/ FL: 24 มม./ Aperture-priority AE (f/4.0, 1/40 วินาที, EV+1.3)/ ISO 800/ WB: อัตโนมัติ
สภาพการถ่าย: มืดและในอาคาร/ สถานที่: อาคารเมจิ ยะซุดะ เซเมอิ เขตมารุโนะอุชิ โตเกียว

ห้องรับแขกสุดคลาสสิก ผมใช้มุมรับภาพในช่วงมุมกว้างเพื่อเก็บภาพห้องทั้งหมด

หลัง

ถ่ายที่ทางยาวโฟกัส 300 มม.

EOS 6D/ EF70-300mm f/4-5.6L IS USM/ FL: 300 มม./ Aperture-priority AE (f/5.6, 1/320 วินาที, EV+1.3)/ ISO 3200/ WB: อัตโนมัติ
สภาพการถ่าย: มืดและในอาคาร/ สถานที่: อาคารเมจิ ยะซุดะ เซเมอิ เขตมารุโนะอุชิ โตเกียว

โคมไฟที่สวยงามซึ่งมีดีไซน์อันละเอียดประณีต ถ่ายที่ช่วงเทเลโฟโต้จึงให้ความรู้สึกถึงพื้นผิวของโคมไฟ

เมื่อถ่ายภาพด้านนอกของอาคาร ควรหลีกเลี่ยงการใช้เลนส์มุมกว้างหากทำได้

เนื่องจากเลนส์มุมกว้างใช้มุมรับภาพที่เน้นถึงความรู้สึกห่างไกล ดังนั้น เมื่อเราถ่ายภาพอาคารโดยใช้มุมกว้างผลภาพที่ได้จะดูบิดเบี้ยวอย่างมาก เพื่อไม่ให้ตัวแบบของคุณ เช่น อาคาร เกิดความบิดเบี้ยว วิธีที่ดีที่สุดคือยืนให้ห่างจากอาคารให้มากที่สุด และใช้มุมรับภาพที่ใกล้กว่าปกติ (เช่น ใกล้กว่ามุมรับภาพที่มนุษย์มองเห็น) แทนที่จะเลือกใช้มุมกว้าง นอกจากนี้ การถ่ายภาพอาคารจากทางด้านซ้ายหรือด้านขวาจะเป็นการเน้นระดับของความบิดเบี้ยวมากขึ้น ดังนั้น พยายามมองหาจุดที่คุณสามารถหันหน้าเข้าหาจุดกึ่งกลางของอาคารได้โดยตรง

ก่อน

ภาพอาคารที่ถ่ายในระยะใกล้

EOS M/ EF-M11-22mm f/4-5.6 IS STM/ FL: 17.6 มม. (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.)/ Aperture-priority AE (f/11.0, 1/200 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ
สภาพการถ่าย: สว่างและแสงแดดจ้า/ สถานที่: สถานีรถไฟโตเกียว (ทางออกมารุโนะอุชิ) เขตมารุโนะอุชิ โตเกียว

ความบิดเบี้ยวเพิ่มมากขึ้นในภาพ เนื่องจากผมถ่ายภาพอาคารจากระยะใกล้

หลัง

ภาพอาคารที่ถ่ายในระยะไกล

EOS M/ EF-M18-55mm f/3.5-5.6 IS STM/ FL: 28.8 มม. (เทียบเท่าฟอร์แมตฟิล์ม 35 มม.)/ Aperture-priority AE (f/8.0, 1/200 วินาที, EV±0)/ ISO 100/ WB: อัตโนมัติ
สภาพการถ่าย: สว่างและแสงแดดจ้า/ สถานที่: สถานีรถไฟโตเกียว (ทางออกมารุโนะอุชิ) เขตมารุโนะอุชิ โตเกียว

อาคารทำจากอิฐที่สถานีรถไฟโตเกียว เมื่อถ่ายภาพจากระยะไกล ผมสามารถถ่ายภาพอาคารได้ทั้งหมดโดยเกิดความบิดเบี้ยวน้อยมาก

เกี่ยวกับ SNAPSHOT

SNAPSHOT เป็นเว็บพอร์ทัลเนื้อหาของ Canon Asia ที่ๆ คุณสามารถค้นหาเคล็ดลับและบทเรียนการถ่ายภาพ รีวิวผลิตภัณฑ์    และบทความอื่นๆ อีกมากมายที่จะช่วยให้คุณเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับกล้องและการถ่ายภาพ. ขอเชิญแวะมาอ่านบทความใหม่ๆ ได้ทุกสัปดาห์!

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่: SNAPSHOT

ประวัติผู้เขียน

นิตยสาร Digital Camera

นิตยสารรายเดือนที่เชื่อว่าความสุขของการถ่ายภาพจะยิ่งเพิ่มขึ้น เมื่อผู้ถ่ายภาพได้เรียนรู้เกี่ยวกับฟังก์ชั่นต่างๆ ของกล้องมากยิ่งขึ้น นิตยสารเล่มนี้เผยแพร่ข่าวสารเกี่ยวกับกล้องรุ่นใหม่ๆ รวมถึงคุณสมบัติของกล้องและนำเสนอเทคนิคการถ่ายภาพอย่างหลากหลาย
จัดพิมพ์โดย Impress Corporation

Tomoko Suzuki

หลังเรียนจบจากวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยโตเกียวโพลีเทคนิคแล้ว Suzuki ก็เข้าทำงานกับบริษัทโปรดักชั่นโฆษณาแห่งหนึ่ง เธอได้ทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับช่างภาพหลายคน รวมถึง Kirito Yanase และมีความเชี่ยวชาญการถ่ายภาพโฆษณาผลิตภัณฑ์จำพวกเครื่องแต่งกายและเครื่องสำอางอีกด้วย ตอนนี้เธอทำงานเป็นช่างภาพสตูดิโอให้กับบริษัทผลิตเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง

Teppei Kohno

เกิดที่โตเกียวในปี 1976 เขาจบการศึกษาด้านสังคมสงเคราะห์จากคณะสังคมวิทยา มหาวิทยาลัย Meiji Gakuin และฝึกถ่ายภาพกับช่างภาพ Masato Terauchi เขามีส่วนร่วมในการถ่ายภาพให้นิตยสาร PHaT PHOTO ฉบับแรก และผันตัวมาเป็นช่างภาพอิสระหลังจากนั้นในปี 2003 Kohno ถ่ายภาพโฆษณาทุกประเภท นอกจากนั้นเขายังเป็นนักเขียนที่มีผลงานเขียนมากมายในนิตยสารเกี่ยวกับกล้องและนิตยสารอื่นๆ ด้วย

http://fantastic-teppy.chips.jp

studio9

เว็บไซต์ด้านการถ่ายภาพของญี่ปุ่นที่เริ่มต้นเมื่อปี 2011 ด้วยสโลแกนว่า “ให้การถ่ายภาพใกล้ตัวคุณยิ่งขึ้น” เว็บไซต์นี้นำเสนอเนื้อหาที่เป็นประโยชน์กับทุกคนที่ชอบการถ่ายภาพ นอกจากเนื้อหาบนเว็บไซต์แล้ว studio9 ยังมีการจัดสัมมนาและเวิร์กช็อปอีกด้วย

http://photo-studio9.com/

Kazuo Nakahara

เกิดที่เมืองฮอกไกโดในปี 1982 Nakahara ผันเข้าสู่วงการถ่ายภาพหลังจากทำงานในบริษัทผลิตสารเคมี เขาถ่ายภาพที่ Vantan Design Institute เป็นหลักและเป็นผู้บรรยายในเวิร์คช็อปและสัมมนาด้านการถ่ายภาพ นอกเหนือจากการทำงานถ่ายภาพโฆษณา นอกจากนี้ ยังเป็นหนึ่งในผู้ดำเนินงานเว็บไซต์ที่ให้ข้อมูลด้านการถ่ายภาพอย่าง studio9 อีกด้วย

http://photo-studio9.com/

Shirou Hagihara

เกิดในปี 1959 ที่เมืองยามานาชิ หลังจากจบการศึกษาจาก Nihon University, Hagihara มีส่วนร่วมในการเริ่มต้นนิตยสารถ่ายภาพ Fukei Shashin ที่เขาทำงานเป็นบรรณาธิการและผู้ตีพิมพ์ ต่อมาเขาลาออกและผันตัวมาเป็นช่างภาพอิสระ ปัจจุบัน Hagihara ทำงานอยู่ในวงการถ่ายภาพและเขียนผลงานที่เน้นการถ่ายภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ เขาเป็นสมาชิกของ Society of Scientific Photography (SSP)

Ryosuke Takahashi

เกิดที่จังหวัดไอชิเมื่อปี 1960 Takahashi เริ่มทำงานอิสระในปี 1987 หลังจากทำงานในสตูดิโอถ่ายภาพโฆษณาและสำนักพิมพ์ นอกจากถ่ายภาพสำหรับงานโฆษณาและนิตยสารทั้งในและนอกญี่ปุ่นแล้ว เขายังทำหน้าที่เป็นนักรีวิวให้กับ “Digital Camera Magazine” นับตั้งแต่นิตยสารเปิดตัว ตลอดจนตีพิมพ์ผลงานต่างๆ มากมาย ในส่วนของการรีวิวผลิตภัณฑ์และเลนส์ Takahashi เน้นให้คำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคการถ่ายภาพที่ดึงประสิทธิภาพการทำงานของเลนส์ออกมาผ่านมุมมองและการทดสอบเฉพาะตัวของเขาเอง ไปยังสถานที่ต่างๆ ทั่วโลก และเขาก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของ Japan Professional Photographers Society (JPS) ด้วย

Etica

บริษัท Etica จำกัด เปิดสอนการถ่ายภาพในนามของโรงเรียน “Tanoshii Camera School” ตลอดจนให้บริการตรวจแก้ไขสื่อสิ่งพิมพ์ และวางแผนสื่อและกิจกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับกล้องและการถ่ายภาพ โดยเน้นหัวข้อด้านการดูแลเด็ก สัตว์ และอาหาร บริษัทยึดคติ “ภาพถ่ายทำให้ทุกๆ คนมีความสุข!” จึงมุ่งมั่นที่จะถ่ายทอดเสน่ห์ของกล้องถ่ายรูปและการถ่ายภาพออกไปในวงกว้าง

https://etica.jp/

Takeshi Akaogi

ในฐานะช่างภาพ Akaogi ทำงานให้กับนิตยสารต่างๆ เป็นหลัก และเขียนหนังสือแนะนำการถ่ายภาพและเคล็ดลับที่ใช้งานได้จริง นอกจากนี้ Akaogi ยังเป็นผู้ฝึกสอนในเวิร์กช็อปการถ่ายภาพอีกด้วย

http://www.flipphoto.org